Polaryzacja w Polsce jest faktem dokonanym. Ten termin sugeruje, że jesteśmy podzieleni na dwa biegunowo różniące się obozy. To oczywiście duże uproszczenie, bo politycznych i światopoglądowych nurtów jest w Polsce więcej.

Jednak polityczna praktyka wymusza na każdym decyzję, czy chce popierać władzę, czy opozycję, bez względu na to, jak obie grupy są zróżnicowane czy podzielone. Przed taką decyzją stają miliony Polaków przy urnach wyborczych. W czasie wyborów dochodzą jeszcze dwie możliwości.

Pierwsza to: ?mam ich wszystkich w nosie, nic mnie ta cała polityka nie obchodzi, bo mam własne sprawy na głowie?. Tak wybiera prawie połowa mieszkańców kraju nad Wisłą, którzy nigdy nie angażują się w nic, co ich bezpośrednio nie dotyczy. Druga to: ?mam dosyć tych dwóch zwalczających się plemion. Zagłosuję na kogoś nowego, nieumoczonego w dotychczasową politykę, która jest jednym wielkim szambem?. I co wybory pojawia się w Sejmie jakieś nowe ugrupowanie, które dostaje szansę od tak nastawionych wyborców.

Mamy więc cztery grupy: władzę, opozycję, ruchy antyestablishmentowe oraz milczącą większość. Wszyscy musimy się zmieścić w jednym kraju, choć dominującym uczuciem w każdej grupie jest obojętność, pogarda lub nienawiść wobec pozostałych. Żeby żyć w takich warunkach, trzeba mieć jakieś pozytywne wartości wspólne. Jakieś minimum obywatelskiego poczucia wspólnoty. Tę potrzebę widać, gdy Polacy konkurują z całym światem w sporcie. Wszystkie plemiona przywdziewają wówczas narodowe barwy i trzymają sztamę ? pokazując innym, jak bardzo jesteśmy razem. Podobnie jest w kościele, gdzie wszyscy zgodnie uczestniczą w nabożeństwach i przekazują sobie znak pokoju, nie bacząc na polityczne afiliacje. To jednak dla komfortu cywilizowanego współżycia wciąż za mało.

Potrzebujemy szkolnictwa, które nikogo by nie wykluczało i podchodziło racjonalnie, a nie emocjonalnie do wszystkich przedmiotów, z historią na czele. Dla cywilizowanego współżycia potrzebny jest nam uczciwy i sprawiedliwy wymiar sprawiedliwości ? odporny na polityczne i korupcyjne naciski. Potrzebne są nam neutralne i dążące do obiektywizmu media, które nie będą musiały się płaszczyć przed politykami i które będą miały zapewnione przez społeczeństwo minimum potrzebne do bycia odpornym na pokusy komercji. Potrzebna jest również publiczna służba zdrowia, która z równym poświęceniem zajmie się bezdomnym i prezesem giełdowej spółki. To wszystko, żeby się ziściło, potrzebuje powszechnego szacunku dla wartości wspólnych oraz autorytetów. W społeczeństwie, w którym są niszczone wszelkie autorytety; które nie wytwarza skutecznych mechanizmów ich obrony ? ludzie zaczynają wierzyć populistom, demagogom i hoch- sztaplerom. Kontakt z autorytetem wymaga wysiłku, skupienia i pokory, których coraz liczniejszej grupie Polaków brakuje. Trudne do oszacowania spustoszenie czyni anonimowość w internecie. Morze hejtu, które nas zalewa, nie rozstąpi się przed żadnym Bogiem ani Narodem Wybranym. Potrzebujemy arki, która ocali przed potopem hejtu najistotniejsze wartości naszej wspólnoty. Jeżeli nie będziemy jej umieli zbudować ? każdy sam będzie musiał walczyć z szalejącym żywiołem.

Ten rok zaczął się od zamordowania prezydenta Gdańska ? Pawła Adamowicza. Skończy się wyborem naszych reprezentantów do Sejmu i Senatu. Nie stawiajmy na brutalne chamstwo, pogardę, nienawiść i pragnienie taniej sławy, które były przyczynami gdańskiej tragedii. Wybierzmy wartości, które mogą nas połączyć.

Artykuł Jak się zmieścić w jednym kraju? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Katowice są na liście 50 najbardziej zanieczyszczonych miast w Europie. Na tej liście dominują polskie miasta, których jest aż 35.

Jesteśmy czarnym liderem smogowej hańby, bo trzy i pół miliona domów w naszym kraju jest opalanych brudnym węglem i odpadami.

Nasza energetyka spala głównie węgiel i emituje przy tym ogromne ilości toksycznych i cieplarnianych gazów, a po naszych drogach jeżdżą głównie stare samochody, które nie spełniają norm czystości spalin. Wycinanie katalizatorów czy filtrów cząstek stałych to nasza specjalność. Dopiero niedawno ? głównie dzięki środkom z Unii Europejskiej ? nasza stolica przestała spuszczać nieoczyszczone ścieki do Wisły. Dziurawe szambo to u nas norma. Podobnie zresztą jak wyrzucanie śmieci do lasu i przydrożnych rowów. Świadomość ekologiczna rozwija się wolno, opornie i głównie w dużych miastach. Koszty zanieczyszczenia są ogromne, ale trudne do oszacowania. Mówi się o ponad 50 tys. zgonów rocznie będących skutkiem chorób wywołanych zanieczyszczeniem powietrza. Koszty chorób spowodowanych zanieczyszczeniem środowiska szacowane są na 80 miliardów złotych rocznie. Rzeczywisty koszt środowiskowej katastrofy jest prawdopodobnie znacznie wyższy. Polska od lat jest ogromnym wysypiskiem toksycznych odpadów dla całej Europy. Szkoły nie uczą dzieci odpowiedzialności za środowisko. Nieliczny procent mieszkańców naszego kraju segreguje śmieci. Nie ma skutecznych i powszechnych akcji społecznych promujących dbałość o środowisko naturalne. Liczba firm zajmujących się recyklingiem w porównaniu z rozwiniętą Europą jest zatrważająco mała. Wciąż dla prawie wszystkich Polaków najważniejszym argumentem jest cena. Ponieważ za segregowanie odpadów i zbieranie ich trzeba płacić ? większość woli śmiecić. Kosztów śmiecenia nikt nie liczy, więc przeciętny Polak sądzi, że ich nie ma. Oczywiście od lat sytuacja powoli się poprawia. Dzięki Unii powstają oczyszczalnie ścieków, kanalizacje wiejskie, nowoczesne centra segregacji i przetwarzania odpadów. Jednak to wszystko kropla w morzu potrzeb.

Wybór Katowic jako miejsca klimatycznego szczytu, podczas którego świat ma się zastanawiać, jak walczyć z zanieczyszczeniem środowiska oraz groźnym dla naszej planety efektem cieplarnianym, jest jednocześnie dobry i zły. Na miejscu widać doskonale skutki rabunkowej gospodarki i zanieczyszczenia. Z drugiej strony, zielone obecnie Katowice pokazują, że coś można zrobić. Polska jest dużym producentem żywności, którą chcemy sprzedawać na całym świecie. Mając takie ambicje, musimy walczyć o dobrą opinię i nie możemy się kojarzyć z brudnym powietrzem. Kraj, którego gospodarka i energetyka są oparte na spalaniu paliw kopalnych, nie ma szans na powszechną opinię producenta zdrowej żywności. Kopalnie węgla wciąż dają w Polsce pracę i utrzymanie tysiącom rodzin i nie ma możliwości szybkiego przestawienia się na inne źródła energii. Jednak trzeba sobie wyraźnie powiedzieć, że utrzymanie obecnej polityki jest w dłuższej perspektywie dla Polski katastrofalne. Nawet jeśli wcześniej nie poumieramy z powodu brudnego powietrza ? to zbankrutujemy z powodu kosztów ekologicznej katastrofy. Górnicy są ważną grupą zawodową w Polsce, ale politycy muszą nabrać odwagi, żeby dostrzegać również interesy innych. Nawet w Katowicach większość ludzi utrzymuje się dziś z pracy poza branżą górniczą. Prawda jest taka, że ograniczenie spalania paliw kopalnych w Polsce i wyraźny zwrot w stronę energii ze źródeł odnawialnych jest koniecznością. Katowice to dobre miejsce, żeby jasno i wyraźnie o tym mówić. Za zaoszczędzone na tym pieniądze można zrobić wiele dobrego także dla górników i ich rodzin.

Artykuł Katowice jako miejsce Światowego Szczytu Klimatycznego pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Na przestrzeni ostatnich 250 lat Polska była krajem w pełni niepodległym tylko przez pół wieku. Od jesieni 1918 roku do września 1939 oraz od połowy 1989 do teraz.

Wcześniej Polska albo była rozbierana po kawałku przez sąsiednie mocarstwa, albo cierpiała pod zaborami czy okupacją w czasie dwóch światowych wojen, albo wreszcie po drugiej z nich była przez 45 lat krajem satelickim Związku Radzieckiego, który narzucił nam siłą niechciany ustrój i kontrolował polską politykę krajową i zagraniczną. Mówimy dziś: stulecie niepodległości, ale tylko 50 lat ostatniego stulecia to okres w pełni niepodległy. Świętujemy więc pół wieku niepodległości. Niepodległości, która była przed wojną i jest teraz dla nas, Polaków, czasem bardzo trudnym. Między innymi dlatego, że przez 200 z ostatnich 250 lat władzę w Polsce kontrolowały kraje ościenne i nauczyliśmy się w tym okresie dziwnego toksycznego patriotyzmu, który polega na wrogim stosunku do państwa. Wszak było ono przez wiele pokoleń nie nasze, wrogie, opresyjne lub w najlepszym przypadku ? obce.

Polski patriotyzm objawia się więc do dziś nieufnym, a wręcz wrogim stosunkiem do państwa ? nawet gdy jest to jak teraz ? nasze państwo. Patriotyzm w Rosji i w Niemczech objawia się na co dzień respektowaniem i wspieraniem państwa. U nas od zarania ostatniego okresu niepodległości każda władza wkrótce po wyborach ma więcej przeciwników niż zwolenników. Stosunek do własnego państwa objawia się u nas niską aktywnością społeczną i niską frekwencją wyborczą. Połowa Polaków nie bierze udziału w wolnych wyborach. W tej sytuacji rządzą w Polsce ugrupowania mające poparcie zaledwie kilkunastu procent obywateli. Reszta przygląda się poczynaniom władzy z wrogością albo obojętnością. Panuje powszechny ?tumiwisizm? nawet wówczas, gdy rozstrzygają się sprawy naprawdę istotne. W ważne obywatelskie dysputy angażuje się mała część obywateli. Politycy wykorzystują tę bierność, prowadząc politykę, jakby zakładali, że rządzą stadem niczego nierozumiejących, niepamiętających ani niekojarzących prymitywów. Politycy uciekają od fundamentalnych problemów, bo wyborcy źle reagują, gdy się im mówi trudną prawdę. Popierają postawy typu: ?będzie dobrze ? damy radę ? niech nikt nie myśli, że się nie da?. Obywatelska troska o wspólne dobro staje się postawą coraz rzadszą. Coraz bardziej rozpowszechnione stają się roszczeniowe postawy wobec państwa, które ma dawać, i już. I ta postawa się sprawdza, bo politycy, którzy to państwo reprezentują, dają, choć nie mają z czego dawać.

Od zarania niepodległej Polski rośnie nasz dług publiczny. Już prawie 30 lat mamy permanentny deficyt budżetowy. Dziura jest zapychana kredytami w postaci państwowych obligacji sprzedawanych w kraju i za granicą. Nawet w czasach dobrej koniunktury gospodarczej nie jesteśmy w stanie wygenerować nadwyżki i nadal się zadłużamy. Każdy, kto chciałby przerwać tę prowadzącą do katastrofy spiralę, bardzo szybko straciłby władzę. Nikt nie poprze polityków, którzy chcieliby ustrzec czy nawet tylko ostrzec nas przed upadkiem. Państwo to przecież nasz odwieczny wróg, którego trzeba doić i oszukiwać. Tak było zawsze i tak jest nadal w przekonaniu wielu Polaków. Jednak jednocześnie większość deklaruje, że kocha swój kraj i że gotowa jest oddać zań wszystko. Pewien znany satyryk powiedział kiedyś: ?Jestem gotów oddać za Ojczyznę nawet życie, tylko zdrowie nie pozwala?. Życzmy więc sobie z okazji setnej rocznicy odzyskania niepodległości takiego zdrowia, z którego i nasza Niepodległa Ojczyzna będzie coś miała.

Artykuł Historyczne rekolekcje z okazji stulecia odzyskania niepodległości pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Idą wybory. Cała seria. Jesienią ? samorządowe, wiosną ? do Parlamentu Europejskiego, za rok do Sejmu i Senatu, a na koniec ? prezydenckie.

To będą czasy obietnic bez pokrycia, odwoływania się do stereotypów, myślenia życzeniowego, manipulowania danymi statystycznymi oraz powtarzanych w nieskończoność politycznych zaklęć, które mają ? zgodnie z zasadą Goebbelsa, że sto razy powtórzone kłamstwo staje się prawdą ? stać się aksjomatem politycznej wiary, czy jak kto woli ? oczywistą oczywistością.

Polityczni medialni gladiatorzy będą nas teraz wszelkimi sposobami przekonywali do racji swoich partii. Ich ruchem będą starowali spece od wizerunku i kampanii wyborczych. To oni będą przekazywali politykom tak zwane wytyczne oraz propagandowe hasła, które mają dotrzeć do jak największej liczby odbiorców i zapaść im jak najgłębiej w świadomość. Założenie jest następujące: ludzie w swojej masie niewiele wiedzą, bardzo mało pamiętają, a jeszcze mniej kojarzą. Można więc wcisnąć im do głowy każdą bzdurę. Tak zwany ?ciemny lud? nie chce prawdy. Chce potwierdzenia swoich przekonań. Nie chce wiedzy, analiz, wątpliwości. Chce zapewnień, że jego przekonania są najsłuszniejsze i że ma prawo nawet do najbardziej haniebnych poglądów. Chce prostych recept na najbardziej skomplikowane problemy i chce ich natychmiast.

W tej sytuacji podczas kampanii wyborczej ludzie o skłonnościach do samodzielnego myślenia i poddawania analizie dyskursów politycznych przeżywają silny stres oraz inteligenckie wyobcowanie. Popadają w nerwowość i często nie wierzą własnym uszom. Nerwowo szukają mniejszego zła i mają poczucie, że nikt ich w polityce nie reprezentuje. Z łatwością potrafią wskazać opcje, które im nie odpowiadają i uzasadnić dlaczego, ale nie potrafią wskazać nikogo, kto by im w pełni odpowiadał. Przeżywają nerwowo sondaże, które utwierdzają ich w poczuciu wyobcowania. Zniechęcają się do aktywności społecznej i politycznej. Gdy ich wzburzenie sięga zenitu ? niektórzy próbują udziału w rozmaitych manifestacjach przeciwko czemuś. Oferta manifestacji za czymś pozytywnym jest dużo uboższa. Glowy im puchną od jazgotu politycznych sporów oraz informacyjnego szumu w coraz bardziej tabloidowych mediach. Patrzą z przerażeniem, jak giną wdeptywane w wyborcze błoto kolejne autorytety. Jak zły pieniądz polityki wypiera lepszy. Jak się panoszy ignorancja, pycha, brak szacunku do myślących inaczej lub choćby tylko wątpiących albo obawiających się. Jak padają pod ciosami politycznych cepów takie wartości, jak dobre wychowanie i szacunek dla czyichś dokonań, wiedzy i doświadczenia.

W tej sytuacji próby przeciwstawiania się politycznej chucpie wydają się skazane na niepowodzenie. Czasami rodzi się pokusa, żeby zaangażować się w debatę polityczną, ale jej zasady coraz bardziej przypominają wolnoamerykankę i premiują populistów i demagogów.

Na koniec powstaje pytanie: Jak to możliwe, że skoro tak wielu mądrych, wartościowych ludzi jest skazanych na egzystowanie w formie wyobcowanego, zagubionego inteligenta ? tak niewiele z tego wynika dla polskiej polityki? A może polska inteligencja struła się po prostu nieświeżą polityczną kiełbasą i nie ma sił na to, żeby spełniać swoją społeczną rolę?

Artykuł Inteligencja w czasach gorączki wyborczej pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Słusznie buntujemy się i manifestujemy, gdy naszym zdaniem podważane są zapisy konstytucji. Jednak częściej jesteśmy bierni i bezczynnie spoglądamy na łamanie prawa.

Nasza konstytucja mówi wyraźnie, bez niedomówień i żadnych możliwości manipulowania, że Polska jest państwem prawa. Nigdy nie słyszałem żadnego ważnego polityka, który mówiłby, że lepiej byłoby, żeby nasz kraj był dyktaturą. Jednak w praktyce ten konstytucyjny zapis bywa pustą deklaracją, obietnicą bez pokrycia, w wielu przypadkach tylko zbitką miło brzmiących wyrazów. Rzeczywistość uczy nas codziennie, że solennie wypowiadane zapewnienia o praworządności ? to tylko słowa. Na przykład w polskich miastach obowiązuje zakaz przekraczania określonej prędkości, a większość kierowców na co dzień jeździ dużo szybciej. Tłumaczą, że takie ograniczenia są nieżyciowe i gdyby się do nich stosować ? miasta stanęłyby w korkach. Każdy więc stara się tylko nie dać się złapać drogówce i zwalnia tam, gdzie są radary, a na co dzień jeździ szybciej, niż pozwala obowiązujące prawo drogowe.

A to prawo obowiązuje i czasem nawet skutecznie działa. Głównie wtedy, gdy dojdzie do wypadku. Po każdym długim weekendzie policja informuje, że zatrzymano ponad tysiąc nietrzeźwych kierowców. To częściowo efekt niskiego dopuszczalnego prawnie poziomu alkoholu w wydychanym powietrzu. W Rosji za kierownicą nie można mieć nawet jednego promila, a pijani kierowcy są tam jeszcze większą plagą niż u nas. Tam ten przepis jest jeszcze większą fikcją i służy jedynie kultywowaniu innej plagi, jaką jest łapownictwo. W Niemczech tabela jest tak skalibrowana, żeby można było do obiadu wypić kieliszek wódki, wina albo piwo. To przepis, który nie jest martwy, bo jest życiowy. W Niemczech wypadków spowodowanych przez pijanych kierowców jest oczywiście dużo mniej niż w Polsce czy w Rosji.

Polska konstytucja gwarantuje każdemu obywatelowi sprawiedliwy i sprawny sąd. W praktyce są liczne sprawy, które ciągną się w nieskończoność, bo każda instancja może wydać radykalnie różny wyrok, a rozprawy są odwoływane lub przesuwane z byle powodu. Absurdalne przypadki można mnożyć w nieskończoność. Nieprzestrzeganych albo codziennie ignorowanych zapisów konstytucji jest wiele. Szkolnictwo, publiczna ochrona zdrowia, media publiczne ? to wszystko dziedziny, w których według konstytucji mają obowiązywać sprawiedliwe i demokratyczne normy. Jak jest w rzeczywistości ? nikomu w Polsce nie trzeba mówić. Każdy u nas wie doskonale, co w tych i innych dziedzinach praktyka robi z teorią. Słusznie buntujemy się i manifestujemy, gdy naszym zdaniem podważane są zapisy konstytucji. Jednak częściej jesteśmy bierni i bezczynnie spoglądamy na łamanie prawa. Dzieje się tak, dopóki sytuacja nie zacznie dotyczyć bezpośrednio naszych spraw. Przekonanie, że sprawy państwa nas bezpośrednio nie dotyczą, jest u nas bardzo rozpowszechnione. Widać to choćby po niskiej frekwencji wyborczej. Dlatego gdy przez Polskę przetacza się kolejna fala protestów przeciwko osłabianiu państwa prawa myślę sobie, że to dziwne, bo na co dzień tego rodzaju sprawy nam nie przeszkadzają? Wojciech Młynarski kiedyś tak to ujął: ?W tygodniu to jesteśmy cisi jak ta ćma; w tygodniu to nam wszystko wisi aż do cna??, dopiero gdy przyjdzie koniec tygodnia ?W Polskę idziemy drodzy panowie, w Polskę idziemy!?. A po weekendzie policja znowu ogłosi, że zatrzymano ponad tysiąc nietrzeźwych kierowców? I wyjdzie na to, że znowu będziemy cisi jak ta ćma?

Artykuł Państwo prawa a rzeczywistość pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

W Polsce żyje około 5 milionów osób z różnymi niepełnosprawnościami. To grupa bardzo zróżnicowana i wymagająca różnego rodzaju specjalistycznych zabiegów i działań.

Większość problemów, które rodzi niepełnosprawność, spada u nas na osoby z niepełnosprawnościami oraz ich rodziny. I dzieje się tak mimo rosnących wydatków państwa na pomoc dla takich rodzin. Jednak nawet gdybyśmy cały budżet państwa przeznaczyli na rozwiązywanie ich problemów ? nie starczyłoby na wszystko, bo potrzeby są ogromne, a zaniedbania w tej dziedzinie sięgają początków niepodległej Polski.

Nasze miasta są dla ludzi z ograniczeniami ruchowymi ? twierdzami nie do zdobycia. Dopiero od kilku lat obowiązuje ustawa nakazująca budować domy i obiekty użyteczności publicznej w taki sposób, żeby były dostępne dla wszystkich. Większość chodników i krawężników uniemożliwia samodzielne poruszanie się na wózkach czy nawet chodzenie o kulach. Osoby z ograniczeniami ruchowymi bywają z tego powodu więźniami swoich mieszkań i nie mogą prowadzić normalnego życia. Pomyślmy, idąc do kina, na zakupy, do szkoły, czy dostalibyśmy się tam na wózku ? wtedy zobaczymy, jak wielka jest skala tego problemu. Likwidowanie tych barier ? to zadanie na pokolenia.

Pomyślmy o losie rodzin, które opiekują się niezdolnymi do samodzielnego życia i wymagającymi całodobowej opieki. Setki tysięcy ludzi w Polsce nie może pracować, bo zajmuje się swoimi bliskimi. Ile powinien wynosić państwowy dodatek na rehabilitację? 130 zł miesięcznie ? jak teraz, czy 500 zł ? jak domagają się protestujący w Sejmie opiekunowie niepełnosprawnych? Obie kwoty w większości przypadków są żenująco niskie i nie wystarczają na opiekę. Przedstawiciele Państwa mówią, że nie ma pieniędzy na podwyżkę, bo stanowiłoby to wydatek rzędu 10 miliardów złotych rocznie. I mówią prawdę, bo od zarania Wolnej Polski co roku mamy deficyt, czyli więcej wydajemy niż zarabiamy, co powoduje coraz większy tzw. dług publiczny. Każda złotówka, którą państwo przeznacza na pomoc społeczną, powiększa ten dług i obciąża konto obecnego i przyszłych pokoleń. Jednak każdy kolejny rząd znajduje pieniądze na pomoc społeczną. Państwo finansuje ją z kredytów, przerzucając ciężar spłaty tego kredytu na obywateli, także tych, którym pomaga. To my, obywatele, jesteśmy naszym Państwem, ale nasza odziedziczona po poprzednich pokoleniach społeczna bierność nakazuje nam potulną zgodę na życie na kredyt. Mało tego, większość z nas nie dostrzega tego problemu.

Bogata Szwajcaria kilka lat rozpisała temu referendum, czy obywatele chcą, żeby każdy Szwajcar dostawał co miesiąc oprócz swoich normalnych zarobków państwową pensję w wysokości kilku tysięcy franków. Prawie 90 proc. odpowiedziało, że ludzie powinni dostawać zapłatę za pracę, a nie za samo obywatelstwo. Strach pomyśleć, jaki byłby wynik takiego referendum w Polsce. Może różnica polega na tym, że Szwajcarzy zarobili już te pieniądze i mają je w budżecie, a my ciągle żyjemy na kredyt. Jak baca z anegdoty ze słusznie minionych czasów, który był gotów oddać partii krowę, ale owcy już nie, bo owcę ? w przeciwieństwie do krowy ? miał? Pointą tego felietonu niech będzie apel, żebyśmy uważnie przyglądali się, czy miliardy na pomoc społeczną trafiają u nas do rzeczywiście jej potrzebujących.

Artykuł Niepełnosprawność ? wspólna sprawa pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Zapewnienie powszechnej służby zdrowia finansowanej ze składek obywateli ? to jeden z najważniejszych obowiązków współczesnych państw. A państwo to my, obywatele, i to każdy z nas musi za służbę zdrowia płacić.

Zorganizowanie powszechnej służby zdrowia opartej na systemie solidarnych ubezpieczeń zdrowotnych to trudne zagadnienie i problemy ma z tym większość państw na świecie. Oczywiście są kraje, które zapewniają wszystkim swoim obywatelom bardzo przyzwoity standard opieki medycznej, jednak z reguły należą one do światowej elity najbogatszych.

Medycyna kosztuje i ktoś musi za nią zapłacić. Kto? Oczywiście społeczeństwo, czyli my wszyscy. W Polsce naszym wspólnym osiągnięciem jest dokładnie taka służba zdrowia, jaką mamy. Czy jest ona lepsza niż nasze szkolnictwo? Czy jest bardziej doinwestowana niż nasza infrastruktura w miastach i na wsi? Nie! Jest dokładnie taka jak one. Ma swoje sukcesy i swoje problemy. Czy mamy na nią wystarczająco dużo środków? Odpowiedź jest oczywista. Czy panuje w niej bałagan, marnotrawstwo i korupcja? Tak jak w każdej innej dziedzinie? Czy mamy lepszą opiekę zdrowotną niż dwadzieścia kilka lat temu? Tak jak wszystko! Czy jesteśmy z niej zadowoleni? Tak jak ze wszystkiego! Lubimy narzekać i mamy na co. Ale mamy też powody do dumy.

Służba zdrowia budzi wielkie emocje, bo dotyczy każdego z nas. Państwowa służba zdrowia zawsze będzie obiektem krytyki, ale zawsze też będzie ostateczną instancją w przypadku poważnej choroby. Mało kogo stać na opłacanie tylko z własnej kieszeni wielu kuracji i zabiegów. Jedyną nadzieją jest dobrze zorganizowana i profesjonalna służba zdrowia, na którą odkładamy składki przez całe życie. Gdyby policzyć, ile wniósł do niej przeciętny Polak ? to okazałoby się, że powinno być nas stać na wiele. Z naszych składek musimy opłacić nie tylko leczenie, ale też zbudować i utrzymać całą infrastrukturę. Pod tym względem wciąż jesteśmy społeczeństwem na dorobku. I musimy też ponieść koszty złej organizacji pracy, korupcji i błędów zarządców placówek medycznych, a także populizmu i bierności kolejnych rządów oraz własnej obojętności wobec marnotrawienia naszych składek. Na dodatek paradoksalnie, stając się społeczeństwem coraz bogatszym ? jednocześnie zwiększamy swoje wymagania. Bogacimy się z każdym rokiem, ale też żyjemy coraz dłużej i z każdym rokiem jesteśmy coraz starszym społeczeństwem. Będziemy więc potrzebowali coraz częściej opieki medycznej.

Lekarze i pielęgniarki, jak każdy z nas, chcą godnie zarabiać. Wyjeżdżają z kraju, bo granice są otwarte, a najwyżej kwalifikowani pracownicy mogą przebierać w lepiej płatnych ofertach. Żeby chcieli zostać w Polsce, muszą mieć tu perspektywy rozwoju i godnego życia. Jeśli chcemy mieć nowoczesną i skuteczną służbę zdrowia ? musimy za nią płacić i z wiekiem każdy z nas będzie musiał płacić coraz więcej. Zarówno publiczna, jak i komercyjna służba zdrowia ? są i będą coraz droższe. Taka jest brutalna prawda i to rządzący powinni ludziom uświadamiać, a nie usypiać ich czujność bajką o ?bezpłatnej? służbie zdrowia, do której każdy ma prawo. Podstawową zasadą każdego lekarza jest ? po pierwsze nie szkodzić. Dotyczy to również rządzących. Mniejsze koszty nieudanych pseudoreform ? to więcej pieniędzy także na prawdziwe potrzeby służby zdrowia i jej pracowników.

Artykuł Prawdy, które przypomina protest lekarzy rezydentów pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

My Polacy zostaliśmy w czasie II Wojny Światowej potwornie skrzywdzeni. Walczyliśmy na wszystkich frontach tej wojny, a przegraliśmy najważniejszą bitwę. Tę o Niepodległą Polskę.

Straciliśmy wszystko, co uważaliśmy za nasze na wschód od Bugu. Na wschodnich terenach I Rzeczpospolitej jeszcze przed wybuchem wojny światowej władze Związku Radzieckiego przeprowadziły czystki etniczne mordując i wywożąc stamtąd miliony Polaków. Stalin działał tak jakby przewidywał pakt Ribbentrop ? Mołotow i powojenne granice. Za utracone kresy wschodnie powojenna Polska dostała niemieckie tereny do Odry i Nysy Łużyckiej. W ten sposób kosztem Niemiec komuniści zrekompensowali Polsce to, co jej ukradli na wschodzie.

Po wojnie pod radzieckim naciskiem marionetkowe władze Polski Ludowej zrezygnowały z roszczeń wobec Niemiec. To ZSRR miał je nam wypłacić z tego, co sam przejął w okupowanych Niemczech. Bez wątpienia częścią reparacji Niemiec wobec Polski były tak zwane Ziemie Odzyskane. Straciliśmy Lwów, Mińsk, Wilno, Grodno itd. Zyskaliśmy Wrocław, Katowice, Gliwice, Gdańsk, Szczecin, Koszalin, Zieloną Górę, Olsztyn itd. Granice Polski przesunęły się o ponad sto kilometrów na zachód. Straciliśmy rozległe kresy wschodnie ? zyskaliśmy mniejsze, ale bardziej rozwinięte tereny na zachodzie. To nie my Polacy decydowaliśmy o zmianach granic. Nie dopuszczono nas nawet do defilady zwycięstwa w Londynie, a co dopiero do decydowania o podziale powojennej Europy. Niemcy też długo nie miały głosu. Zostały podzielone na wschodnie i zachodnie, rozbrojone, ograbione i ukarane za zbrodnie, których dopuściły się pod rządami narodowych socjalistów Hitlera.

Częścią kary były ogromne reparacje wypłacane przez wiele lat zwycięskim mocarstwom. Największą karą, jaką poniosły było brzemię hańby i odpowiedzialności za zbrodnie przeciwko ludzkości, które ten kraj musiał udźwignąć i dźwiga do dziś.

Niemcy udźwignęli ten ogromny ciężar. Ciężką pracą odbudowali swój kraj. Odrzucili totalitarne demony przeszłości i zbudowali krok po kroku nowoczesne, otwarte i pokojowe społeczeństwo. Ponad jedna trzecia obywateli dzisiejszych Niemiec pochodzi z rodzin mieszanych ? niemiecko-imigranckich lub jest po prostu potomkami imigrantów. Polaków, Turków, obywateli byłej Jugosławii, Włochów, Hiszpanów, Francuzów, Żydów, imigrantów z Afryki, Azji i obu Ameryk. Różnorodność etniczna i kulturowa jest silnym czynnikiem prorozwojowym dzisiejszych Niemiec. W niemieckiej reprezentacji piłkarskiej, która zdobyła ostatnio mistrzostwo świata, grało tylko kilku piłkarzy, o których narodowcy mogliby powiedzieć, że są czystymi Niemcami. 40% środków, które Polska dostaje z Unii Europejskiej na rozbudowę infrastruktury i rozwój ? to pieniądze wypracowane przez niemieckich podatników, z których jedna trzecia to potomkowie imigrantów. To niemieccy biskupi byli orędownikami powołania Polaka na Stolicę Piotrową. To niemieccy politycy otwierali szeroko drzwi dla Polski wchodzącej do Unii Europejskiej i NATO. To Angela Merkel zabiegała o to, żeby Polak zajął najwyższe stanowisko w Unii. Setki tysięcy Polaków mieszka i pracuje obecnie w Niemczech, przesyłając do kraju miliony euro. Niemcy uznali granicę na Odrze i Nysie. Rządowi Niemiec udało się uciszyć rewanżystowską retorykę tak zwanych wypędzonych. Niemieckie firmy są w czołówce inwestorów w polskiej gospodarce. Wymiana handlowa Niemiec z Polską jest większa niż z Rosją. To nasz największy partner handlowy i gospodarczy. Wywodząca się z NRD kanclerz Niemiec dobrze rozumie nas Polaków. W Berlinie tuż przy Bramie Brandenburskiej i Bundestagu stoi fragment muru stoczni gdańskiej, przypominający, że berliński mur został zburzony dzięki polskiej Solidarności. Co czują Niemcy obserwując dzisiejszą Polskę?

Artykuł Reparacje wojenne. Reaktywacja pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Dziś trzeba myśleć o tym, jak wykorzystać szansę, którą dostaliśmy, by dołączyć do najbogatszych i najsprawiedliwszych krajów świata. Dobrobytu nie da nam polityka polegająca na obrzucaniu się błotem i wmawianiu, że bohaterowie byli zdrajcami.

Od początku lat 70. minęło już blisko pół wieku, a my Polacy wciąż nie potrafiliśmy się uporać z wydarzeniami z tamtego okresu. Sprawiedliwa ocena w PRL-u była trudna z powodu cenzury i politycznej kontroli nad każdym aspektem debaty politycznej. Jednak od zarania Wolnej Polski minęło już 27 lat, a to czas wystarczający, żeby zamknąć i zostawić historykom ocenę tamtego okresu. Wciąż żyją bohaterowie tamtych czasów, a młodsze pokolenia nie rezygnują z wykorzystywania przeszłości do dzisiejszych politycznych rozgrywek. Właśnie do instytucji powołanej w Wolnej Polsce do ?badania zbrodni przeciwko narodowi polskiemu? wpłynął wniosek przeciwko Lechowi Wałęsie. Według wnioskodawców Lech Wałęsa mówi nieprawdę zaprzeczając, jakoby esbeckie kwity gromadzone przeciwko niemu przez komunistów były źródłem prawdy na temat jego działalności, która doprowadziła do upadku tak zwanej komuny. Nie ma sensu wymieniać w tej chwili zasług byłego lidera Solidarności i antykomunistycznej opozycji dla obalenia totalitarnego reżimu w Polsce i innych krajach środkowej i wschodniej Europy. Zakładam, że każdy w Polsce powinien je dobrze pamiętać. Wszak dziś wszyscy pełnymi garściami korzystamy każdego dnia z wolności i dobrobytu, które są efektem solidarnościowej rewolucji i budowy fundamentów niepodległego kraju na początku lat 90. Nie ma sensu także w tym momencie powtarzać, że dzisiejsza RP nie jest tworem pozbawionym wad i że podczas jej budowy WSZYSCY popełniliśmy wiele błędów. Jednak bez wątpienia jest to najlepsza Polska jaka istniała w historii. Nigdy wcześniej my Polacy nie byliśmy tak wolni, bezpieczni i nie żyliśmy na takim poziomie dobrobytu jak teraz. I z pewnością nie zawdzięczamy tego ubekom i komunistycznemu reżimowi, tylko takim ludziom jak Lech Wałęsa, którzy potrafili tychże ubeków i ich komunistycznych mocodawców wywieźć w pole i dać nam wszystkim szansę na odzyskanie wolności, bezpieczeństwa i dobrobytu. Szansę, którą wykorzystaliśmy.

Dzisiejsza Polska nie ma nic wspólnego z komunistycznym

PRL-em. Każdemu z nas pod każdym względem jest teraz lepiej. I nie ma sensu powtarzać, że są tak zwane ?ofiary transformacji? i ludzie, którzy nie potrafili w pełni wykorzystać szansy, jaką była dla nich Wolna Polska. Nawet dla tych osób dzisiejsza Polska jest pod każdym względem lepsza. Dziś trzeba myśleć o tym, jak wykorzystać szansę, którą dostaliśmy, by dołączyć do najbogatszych i najsprawiedliwszych krajów świata. Dobrobytu nie da nam polityka polegająca na obrzucaniu się błotem i wmawianiu, że bohaterowie byli zdrajcami.

Kiedy Niemcy zorganizowali wielką międzynarodową uroczystość upamiętniającą rocznicę upadku berlińskiego muru, poprosili Lecha Wałęsę, by pchnął pierwszą kostkę domina, która uruchomiła lawinę, co zniosła totalitaryzm. Niedaleko Bramy Brandenburskiej i Bundestagu stoi i będzie stał na wieki fragment muru z gdańskiej stoczni z tablicą głoszącą, że Niemcy zawdzięczają swoją wolność i zjednoczenie polskim stoczniowcom, którymi kierował Lech Wałęsa. Nie ma tam ani słowa o ubekach, którzy prześladowali stoczniowców.

Artykuł Ubeckie zwycięstwo po pół wieku pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Pieniądze na konsumpcję i pomoc społeczną powinny pochodzić z naszej pracy i oszczędności. Kredyty powinniśmy brać na inwestycje, które sfinansują nasz rozwój.

Aleksis de Toqueville ? francuski socjolog, politolog i dyplomata w swoim słynnym dziele ?O demokracji w Ameryce? napisał, że demokracja staje się zagrożona, gdy politycy zaczynają kupować poparcie w wyborach za pieniądze swoich wyborców. To jedna z ciekawszych i przenikliwych myśli społeczno-politycznych tego autora. I choć wyrażona ponad półtora wieku temu ? nic nie straciła na swej przenikliwości. Dziś warto ją przypominać, bo chęć kupowania głosów za kredyty, które będą musiały spłacać przyszłe pokolenia, jest wciąż silną pokusą dla każdej władzy. Władza ma możliwość zaciągania potężnych kredytów w naszym imieniu, bez pytania nas o zgodę. Wynika to z tego, że spłata tych kredytów jest głęboko ukryta w niedostępnym dla zwykłych obywateli skomplikowanym labiryncie budżetu państwa. Gdyby ktoś nas zapytał, czy może sobie coś kupić za pieniądze z kredytu, który będziemy później musieli razem spłacać ? raczej nie dalibyśmy naszej zgody. Władza więc nie pyta ? tylko bierze w naszym imieniu kredyty, wiedząc, że ich spłata będzie odroczona, a w krótkiej perspektywie jednej, dwóch czy trzech kadencji sejmu, będziemy mogli głównie konsumować. Koszty naszej konsumpcji spadną na barki naszych dzieci i wnuków.

Kredyty są potrzebne ludziom i przedsiębiorstwom i państwom. Ważne jest jednak, na co je przeznaczamy. Jeśli na inwestycje i rozwój naszej gospodarki oraz wspierającej jej infrastruktury, to kiedyś się nam zwrócą z nawiązką. Jeśli głównie na konsumpcję ? to staną się kiedyś ciężkim bagażem, który może stać się nie do udźwignięcia. Głosując na określoną partię ? dajemy jej pozwolenie na działanie w naszym imieniu. Jednak zakładamy, że to działanie będzie rozsądne, racjonalne, uczciwe i dobre dla nas i naszych dzieci. Jeśli politycy zaczynają nadużywać naszego zaufania i nas zwyczajnie oszukiwać podejmując kroki, które prowadzą nas do katastrofy ekonomicznej i społecznej ? powinniśmy dopominać się o rozsądek i rozwagę. Nasze głosy nie są zgodą na przejadanie kredytów branych w naszym imieniu, nawet jeśli ktoś nas zaprasza do udziału w tej uczcie. Zanim dołączymy się do jedzących ? zapytajmy, kto będzie za tę ucztę płacił i jaki ona ma sens? Jeśli jest tylko przejadaniem naszej przyszłości ? powinniśmy reagować i domagać się wyjaśnień. Gdy w końcu trzeba będzie zapłacić rachunek ? na protesty będzie za późno i będą one nieskuteczne. Popatrzcie na piękną grecką katastrofę!

Pieniądze na konsumpcję i pomoc społeczną powinny pochodzić z naszej pracy i oszczędności. Kredyty powinniśmy brać na inwestycje, które sfinansują nasz rozwój. Jeśli mamy ogromną systematycznie rosnącą dziurę budżetową i zadłużenie, a chcemy jeszcze pogarszać nasz bilans biorąc kredyty, które rozdajemy, żeby kupić sobie wyborców ? to postępujemy nierozważnie i nieodpowiedzialnie. Władza ma pokusę, żeby tak postępować ? takie jej zbójeckie prawo, ale zadaniem opozycji jest wskazywanie na zagrożenia płynące z tego rodzaju polityki. Jeśli opozycja zamiast tego obiecuje, że weźmie jeszcze większe kredyty i rozda je wszystkim, którzy na nią zagłosują ? to nasz los wydaje się przesądzony.

Artykuł Minusy programów z plusem pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Każde państwo, żeby rosnąć musi przede wszystkim wzmacniać czynniki rozwoju klasy średniej.

W samolotach najważniejszą zasadą używania masek tlenowych jest, żeby najpierw maskę założyć sobie, a dopiero później swoim dzieciom czy sąsiadom. Chodzi o to, żeby nie stracić przytomności, bo wówczas już nikomu słabszemu nie można pomóc. Warto wysnuć z tej rozsądnej zasady wnioski szersze. Bliźnim także można pomagać tylko wówczas, gdy jest się samemu w lepszej formie niż oni. Biedny, pozbawiony oszczędności, zadłużony człowiek nie jest w stanie wspomagać finansowo potrzebujących. Nie jest w stanie zatrudniać innych ludzi i płacić im za usługi. Miejsca pracy może tworzyć tylko ten, kto ma nadwyżki.

Przeciętny polski przedstawiciel tak zwanej klasy średniej najczęściej płaci następującym osobom: sprzątającej, która przychodzi co najmniej raz w tygodniu; księgowej, która wystawia w jego imieniu faktury, oblicza podatki oraz rejestruje przychody i koszty ich uzyskania; opiekunce do dzieci czy seniorów, dzięki której może pracować w pełnym wymiarze; rzadziej ogrodnikowi, który utrzymuje w ładzie obejście jego domu. Żadna z tych osób nie jest na ogół zatrudniona w pełnym wymiarze godzin, bo obsługa jednej rodziny tego na ogół nie wymaga, a poza tym koszty utrzymania takiego pracownika przekraczają możliwości przeciętnego przedstawiciela polskiej klasy średniej. Każdy więc z tych pracowników musi mieć więcej niż jednego pracodawcę. Gdy klasa średnia zaczyna z jakiegoś powodu tracić dochody, ofiarami tego zjawiska są najpierw pracownicy. Sprzątać można samemu; ogrodnika można zatrudniać tylko na jeden dzień przed nadejściem zimy i drugi raz na wiosnę; rolę opiekunki może albo musi przejąć mama albo teściowa, księgowość można również prowadzić samemu.

Przedstawiciel klasy średniej, żeby utrzymać swoją rodzinę na podobnym poziomie musi redukować zakup usług. Redukowana jest również konsumpcja. Klasa średnia coraz mniej kupuje, a przez to coraz mniej środków trafia do budżetu państwa z tytułu podatków. To z kolei zmusza państwo do redukcji zatrudnienia oraz inwestycji. Inwestycje oraz konsumpcja są podstawowymi czynnikami wzrostu gospodarczego. Osłabienie wzrostu odbija się na dochodach budżetu państwa i może zamienić się w mechanizm spirali spadku PKB.

Każde państwo, żeby rosnąć musi przede wszystkim wzmacniać czynniki rozwoju klasy średniej. Powszechna i sprawiedliwa redystrybucja dochodów dokonuje się w ramach tego mechanizmu najlepiej. Drenowana wyższymi podatkami i kosztami działalności klasa średnia redukuje wydatki i nie dzieli się nadwyżkami swojego sukcesu. Biedniejsi i niżej kwalifikowani tracą możliwości zarobienia poprzez sprzedaż swoich usług. Ciężar ich utrzymania spada bezpośrednio na budżet państwa.

Zanim komuś damy z tego budżetu kolejny ?Plus? ? zastanówmy się nad programem ?Klasa średnia ? plus?. konflikty.

Artykuł Klasa średnia plus pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Jeżeli chcemy kiedyś zarabiać tyle, co nasi zachodni sąsiedzi ? musimy systematycznie podnosić wydajność naszej pracy, zwiększać aktywność zawodową Polaków i ulepszać organizację pracy.

Najlepszą miarą znaczenia każdego kraju w świecie jest wartość wytwarzanych w nim produktów, czyli Produkt Krajowy Brutto. Najprostszą miarą dobrobytu jest PKB na jednego mieszkańca. Jest oczywiste, że im większą wartość ma to co wytwarzamy ? tym więcej zarabia każdy z nas. Jeśli chcemy znaczyć w świecie więcej ? musimy zwiększać PKB. Jeśli chcemy zarabiać tyle, co bogatsi od nas ? musimy zwiększać PKB na głowę mieszkańca. Wszystkie powyższe zdania mogą się wydawać banalne, czy wręcz łopatologiczne, jednak retoryka polskich polityków i populistyczne oczekiwania ogromnej części tak zwanego elektoratu, wskazują na potrzebę ustawicznego powtarzania tych prostych zasad.

Znaczenie Polski w świecie nie wzrośnie od żadnych przechwałek, przysłowiowego potrząsania szabelką ani ideologicznych i politycznych deklaracji. Jeżeli chcemy kiedyś zarabiać tyle, co nasi zachodni sąsiedzi ? musimy systematycznie podnosić wydajność naszej pracy, zwiększać aktywność zawodową Polaków i ulepszać organizację pracy. Wydajność pracy mamy cztery razy niższą niż obywatele najlepiej rozwiniętych krajów Europy. Przeciętny Polak wytwarza w ciągu godziny produkty o wartości 10 euro, przeciętny Niemiec ? 40 euro. Na dodatek, my Polacy, mamy niską aktywność zawodową. Przeciętny Polak pracuje w swoim życiu 8 lat krócej niż Niemiec. Niemcy wobec wydłużającego się życia swoich obywateli podwyższają wiek przechodzenia na emeryturę. Obecnie wynosi on 67 lat dla kobiet i mężczyzn. My Polacy właśnie obniżyliśmy ponownie wiek emerytalny do 65 lat dla mężczyzn oraz 60 lat dla kobiet. W Polsce pracuje 13 milionów na 38 milionów obywateli. Czyli jedna osoba na trzy. W Niemczech pracuje 40 milionów na 80 milionów obywateli, czyli co druga osoba. Stąd prosty wniosek, że wartość PKB wytwarzaną przez jednego Polaka ? dzielimy na trzy osoby, a wartość PKB wytwarzanego przez jednego Niemca nasi zachodni sąsiedzi dzielą na dwie osoby. Podstawmy w to równanie konkretne liczby. 10 euro wytwarzane w ciągu godziny przez jednego Polaka daje 3,33 euro każdemu Polakowi. 40 euro wytwarzane co godzina przez jednego Niemca ? daje każdemu Niemcowi 20 euro. Wartość PKB na głowę mieszkańca Niemiec jest sześć razy wyższa niż w Polsce. A perspektywy są dla nas złe. Z powodu szybszego przechodzenia na emeryturę oraz zmniejszającej się liczby mieszkańców jeden polski pracownik, będzie musiał utrzymywać coraz większą liczbę rodaków. Nawet jeśli będzie pracował coraz wydajniej wzrost wartości jego pracy pochłonie w coraz większej części wzrost obciążeń socjalnych. Do pogorszenia się sytuacji przyczyni się nieuchronnie wzrost zadłużenia, bo Polska dziś zapycha dziś ogromną dziurę budżetową z zaciąganych co roku wielomiliardowych kredytów. Ten kredyt rośnie wraz ze wzrostem PKB, ale stanowi sztywną pozycję w budżecie państwa. Płacimy od niego coraz wyższe odsetki. Na dodatek jest jeszcze wiele innych poważnych przeszkód na drodze do dobrobytu i gospodarczej potęgi.

Artykuł Kilka prostych prawd pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Relacje naszego kraju z Rosją są obecnie zamrożone. Neoimperialna polityka prowadzona przez Władimira Putina powoduje izolację Moskwy na arenie międzynarodowej. Rachunki krzywd i tradycyjny brak zaufania między Polakami a Rosjanami nie pozwalają na wykorzystanie szansy, jaką są oba kraje dla siebie. Polska dąży do uniezależnienia się od rosyjskich surowców energetycznych, bo wiemy, że polityka surowcowa jest jednym z najważniejszych argumentów rosyjskiego imperium. Rosjanie próbują uzależnić od siebie Europę i prowadzić politykę według reguły ?dziel i rządź?. Dlatego chcą negocjować dostawy gazu i ropy z każdym krajem oddzielnie i uzależniać ceny swoich dostaw od politycznej użyteczności poszczególnych państw. Unia Europejska już to zrozumiała i pomimo rozbudowy bezpośrednich połączeń paliwowych Rosji z Niemcami ? obecnie, jak nigdy wcześniej, wykazuje wewnętrzną solidarność i w znacznym stopniu uniemożliwia lub utrudnia Moskwie rozgrywanie partii według jej reguł.

Rosja uzależniona od ceny paliw ma obecnie poważne problemy gospodarcze. Żeby jej budżet się spinał, cena ropy musi być na poziomie stu dolarów za baryłkę. Obecnie na świecie handluje się tym towarem przy cenach o połowę niższych. Rezerwy budżetowe Rosji szybko topnieją. Kryzys gospodarczy jest coraz bardziej odczuwalny także dla zwykłych obywateli. Żeby utrzymać władzę Władimir Putin musi albo dawać ludziom dobrobyt albo mobilizować ich wokół żywotnych narodowych interesów. Jednym z nich jest pozycja międzynarodowa i utrzymanie kontroli nad ogromnym terytorium. Południe Rosji jest zagrożone przez radykalny islam. Daleki wschód przez cichą chińską ekspansję demograficzną i gospodarczą.

Rosja traci wyraźnie kontrolę nad strefą swoich wpływów. Ogromne koszty pochłania utrzymanie Ukrainy, która była dla Rosji jak siostra, a teraz po upokorzeniu związanym z aneksją Krymu nie kryje swojego wrogiego nastawienia i prowadzi z Rosją wojnę. Rosja straciła również swoje wpływy w krajach Europy Środkowej. Kraje Bałtyckie boją się jak ognia rosyjskiej agresji.

Unia Europejska utrzymuje swoje embargo handlowe z Rosją. Poważne interesy z Rosją zachodnie firmy muszą robić w tajemnicy, bo jest to obecnie w bardzo złym tonie i można mieć z tego tytułu bardzo złą prasę. Rosja ma zszarganą opinię na świecie. Wielu rosyjskich sportowców nie zostało dopuszczonych do Igrzysk Olimpijskich w Rio z powodu afery dopingowej, w którą był zamieszany rząd oraz służby specjalne. W rosyjskiej prasie coraz częściej mówi się o zagrożeniu wojną. Rosjanie prowokują świat również militarnie. Na razie to tylko incydenty.

W interesie Polski i świata jest, żeby Rosjanie mieli szansę na rozwój i dobrobyt pomimo autorytarnych rządów, które w tym kraju są tradycją. Chodzi o to, żeby rosyjskiej władzy i dumnemu rosyjskiemu narodowi zostało dla utrzymania tej władzy i dumy coś więcej niż zbrojne konflikty.

Artykuł Rosyjska smuta pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

 Polscy politycy różnych opcji w czasie ostatniej kampanii wyborczej zapewniali, że Polska może dogonić w rozwoju gospodarczym Niemcy, a Polacy mogą już wkrótce zarabiać tyle co nasi zachodni sąsiedzi.

Mecz Polska Niemcy obejrzało u nas kilkanaście milionów telewidzów. Zwycięski remis poprawił nastroje milionom Polaków, bo nasi grali jak równy z równym i mieli szansę wygrać. Sytuacji do zdobycia zwycięskiej bramki mieliśmy więcej niż nasi przeciwnicy. Mecz zbiegł się z 25. rocznicą podpisania polsko-niemieckiego traktatu o przyjaźni i współpracy. To dobra okazja dokonania podsumowań i porównań.

Polscy politycy różnych opcji w czasie ostatniej kampanii wyborczej zapewniali, że Polska może dogonić w rozwoju gospodarczym Niemcy, a Polacy mogą już wkrótce zarabiać tyle co nasi zachodni sąsiedzi. Jednak spokojna analiza faktów wskazuje, że takie opinie są wypowiadane bardzo na wyrost. Powstaje pytanie, czy my na pewno zmniejszamy dystans dzielący nas od Niemiec.
W ostatnich latach Polska rozwijała się szybciej. Nasz Produkt Narodowy Brutto wzrósł o mniej więcej 30 proc. Jednak baza tego wzrostu w porównaniu z Niemcami jest mizerna i niski niemiecki wzrost PKB w liczbach bezwzględnych jest większy od naszego.

Żeby gonić Niemcy rosnące o 1 proc. PKB rocznie ? my musielibyśmy rosnąć o ponad 6 proc. Niemiecka gospodarka jest po prostu prawie cztery razy większa od Polskiej. PKB na głowę mieszkańca to prawie 40 tysięcy euro w Niemczech wobec nieco ponad 11 tysięcy euro w Polsce. Dramatycznie wygląda porównanie wydajności pracy. Przeciętny Niemiec w ciągu godziny pracy wytwarza blisko 43 euro. Polak nieco ponad 10 euro. W tej sytuacji nie może nas pocieszać, że pracujemy o pięć godzin tygodniowo dłużej niż Niemcy. Fatalnie wypadamy w dziedzinie aktywności zawodowej.

Przeciętny Niemiec przepracowuje w życiu blisko 38 lat. Polak zaledwie 32. Jeden z najważniejszych wskaźników gospodarczych ? współczynnik zatrudnienia w wieku produkcyjnym ? również pokazuje bolesną prawdę. W Niemczech wynosi 73,8 proc., a u nas tylko 61,7 proc. To wszystko powoduje, że Polak zarabia przeciętnie 865 euro miesięcznie, a Niemiec prawie trzy tysiące euro, czyli trzy i pół razy więcej.

Na dodatek porównanie PKB na przestrzeni ponad 150 lat pokazuje, że cały czas wartość PKB Europy Środkowo-Wschodniej to mniej więcej połowa PKB Zachodu. Polska i inne kraje, które w ostatnich latach dołączyły do Unii Europejskiej są określane przez ekspertów jako ?hinterland?, coś w rodzaju przedmieścia czy peryferii.

Czy będąc w Unii Europejskiej dokonujemy tak zwanej konwergencji, czyli czy gonimy bogatsze kraje. Pod pewnymi względami tak. Rozwija się nasza infrastruktura, zmniejsza się dysproporcja w zarobkach. Jednak Unia Europejska bardziej sprzyja największym państwom i gospodarkom. Co powinniśmy robić? Odpowiedź jest prosta: więcej i wydajniej pracować. Czego nie robić? Nie zadłużać się, nie obniżać współczynnika zatrudnienia. Powiększać liczbę pracujących można albo poprawiając dzietność albo otwierając się na imigrantów. Trzeba też zwielokrotnić środki na rozwój i wynalazki. Polska obecnie wydaje mniej niż jedna tylko niemiecka firma, produkująca Mercedesy.

Artykuł Polska ? Niemcy pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

O pozycji takiego kraju jak Polska nie decyduje w dzisiejszych czasach siła armii, bo ta w porównaniu na przykład z Rosją jest mizerna.

Bezpieczeństwo militarne może zapewnić nam tylko trwały międzynarodowy sojusz. NATO jest najsilniejszym sojuszem wojskowym na świecie. Powinniśmy robić wszystko, żeby był politycznie stabilny i żeby nasi partnerzy postrzegali nas, jako kraj poważny i przewidywalny. To my zabiegamy o objęcie nas ochroną i nie możemy sobie pozwolić na konflikty z partnerami.

Najsilniejszym partnerem w Europie są dla nas Niemcy. Ich interesy strategiczne są zbieżne z naszymi. Wzmacnianie wschodniej flanki NATO oddala również od Niemców zagrożenie ze strony neoimperialnej Rosji, która brnie w konflikty, żeby utrzymać mobilizację społeczeństwa w warunkach coraz bardziej dotkliwego kryzysu gospodarczego, spowodowanego spadkiem cen surowców. W tej sytuacji polska polityka zagraniczna powinna koncentrować się na utrzymaniu jak najlepszych relacji z Niemcami.

Dziś i politycznie i gospodarczo Polska jest dla Niemiec ważniejszym partnerem niż Rosja. Niemcy są największym płatnikiem do budżetu Unii, z którego my dostajemy najwięcej środków na rozwój. Niemcy dźwigają również największy ciężar związany z przyjmowaniem uchodźców z Bliskiego Wschodu i północnej Afryki.

Paradoksalnie kanclerz Angela Merkel jest najczęściej atakowanym politykiem europejskim w kontekście fali uchodźców. Polska ma w osobie szefowej niemieckiego rządu sprawdzonego sojusznika. Jak ważnego, możemy się boleśnie przekonać, gdy odejdzie. Doświadczenia z jej poprzednikiem, który jest dziś szefem europejskiego biura Gazpromu, wskazują na niebezpieczeństwo zawiązania silnego sojuszu Moskwa ? Berlin ponad naszymi głowami.

Małe kraje Europy Środkowej nie zrównoważą nam utraty dobrych relacji z Niemcami. Z niemieckiego punktu widzenia opór Polski, Węgier, Słowacji i Czech wobec proponowanych przez Berlin sposobów łagodzenia skutków kryzysu wywołanego przez masowy napływ uchodźców jest wypowiedzeniem dotychczasowych zasad. Jeśli kraje Środkowej Europy nie chcą przyjmować uchodźców ani dawać środków na ich utrzymanie ? muszą się liczyć z ograniczeniem swoich przywilejów w Unii.

Na dodatek mamy niepewną sytuację związaną z wyborami w USA. Donald Trump nie ukrywa swojej sympatii dla Rosji i lekceważenia wobec wstrząsanej wewnętrznymi sprzecznościami Unii Europejskiej. Jeśli brać na poważnie jego wypowiedzi z kampanii wyborczej ? polityka najpotężniejszego państwa świata może się stać mało obliczalna.

Takie kraje jak Polska mogą doznać tego, co było naszą katastrofą w historii ? egoizmu amerykańskiego imperium. Jeśli jednocześnie stracimy pozycję w Europie, nawet Niemcy nie będą chcieli umierać za Gdańsk.

Artykuł Kto chce umierać za polski Gdańsk? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

?Piękna grecka katastrofa? obciąży rachunki wszystkich krajów strefy euro. Jej koszty zmniejszą ilość środków na rozwój nowych członków Unii.

W ostatnim ćwierćwieczu osiągnęliśmy wszystkie nasze strategiczne cele. Udało się nam wyrwać ze świata tzw. realnego socjalizmu, który blokował nasz rozwój w każdej dziedzinie i łamał prawie wszystkie ? tak oczywiste dziś ? prawa człowieka. Odrzuciliśmy narzucony nam siłą totalitarny ustrój i wróciliśmy do świata cywilizacji Zachodu. Staliśmy się częścią Unii Europejskiej ? stowarzyszenia demokratycznych i zasobnych państw Starego Kontynentu. Stowarzyszenia, dzięki któremu po raz pierwszy w historii od ponad 70. lat nie było w Europie wojny. Dzięki któremu Niemcy i Francja, a także Polska nie walczą ze sobą i mogą się rozwijać oraz zapewniać swoim obywatelom coraz lepsze warunki życia. Wszystkie potencjalne europejskie konflikty zostały rozbrojone.

Bezpieczeństwo zapewnia nam także przynależność do NATO. To pejzaż idealny. Jednak od pewnego czasu zaczęły gromadzić się nad nim niepokojące groźne chmury. Europejską beczkę dobrobytu zatruwa Grecja. Rządzony od dziesięcioleci przez populistów kraj zatruwa strefę euro zgnilizną korupcji, fałszowanych statystyk oraz podlanej sosem nacjonalizmu demagogii rządzących. Kolejne rządy kupowały głosy wyborców wprowadzając przywileje dla rozmaitych grup społecznych, na które zaciągano coraz większe pożyczki. Dziś Grecja wypłaca emerytury i pensje tylko dzięki międzynarodowej pomocy. Jest bankrutem żyjącym na koszt innych krajów, niezdolnym do przeprowadzenia koniecznych reform. ?Piękna grecka katastrofa? obciąży rachunki wszystkich krajów strefy euro. Jej koszty zmniejszą ilość środków na rozwój nowych członków Unii, takich jak Polska.

Rozbudowane systemy socjalne bogatych krajów Europy przyciągają miliony, chcących przeskoczyć dziesięciolecia zapóźnień w rozwoju gospodarczym i społecznym mieszkańców Europy Wschodniej. Z Polski do pracy w Wielkiej Brytanii, Niemczech i innych krajach wyjechało dwa miliony młodych ludzi. W kraju brakowało dla nich dobrej ? dającej szansę na przyszłość ? pracy. Historia innych krajów uczy, że większość kiedyś wróci do kraju. Część z pieniędzmi i pomysłami, część bez pieniędzy i pomysłów, ale za to z roszczeniami wobec służby zdrowia oraz ZUS-u. Ich pozycja na Zachodzie jest coraz bardziej zagrożona przez miliony uchodźców z Bliskiego Wschodu i Północnej Aryki, których wygania z ich krajów wojna i nędza, a przyciąga rozbudowany socjal Zachodu.

Te wszystkie zjawiska osłabiają europejską jedność. Do głosu dochodzą coraz silniejsze narodowe interesy. Próba ich realizacji bez oglądania się na wspólne interesy Unii może skończyć się zdecydowanym osłabieniem europejskiej jedności.

Przed Unią ciężkie czasy. Ma coraz mniej członków gotowych do poświęceń dla utrzymania i pogłębiania integracji a coraz więcej zagrożeń. Unia nie rozwiązała wszystkich problemów swoich członków. Osłabienie Unii tylko te problemy pogłębi. Europa tylko zjednoczona będzie mogła na dłuższą metę ocalić swój dobrobyt.

Artykuł Co zagraża naszemu światu? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

W dzisiejszym świecie żaden kraj nie jest samoistną wyspą. O losach nawet najpotężniejszych imperiów decydować mogą zjawiska i wydarzenia w odległych krajach.

Agencja ?Standard & Poor?s? obniżyła ocenę wiarygodności kredytowej oraz inwestycyjnej Polski. To jedna z trzech najważniejszych agencji, pracujących dla światowego biznesu, która ocenia, gdzie warto inwestować. Biznes w swoich decyzjach bierze pod uwagę wskazania agencji ratingowych, które mimo wielu krytycznych uwag dotyczących ich funkcjonowania mają silną pozycję i nie ma takiego kraju, czy koncernu, który mógłby ich ocenę lekceważyć. Tu warto zauważyć, że obniżenie oceny przez jedną agencję ratingową ? nie musi być równoznaczne ze znacznymi stratami gospodarczymi. Dopiero potwierdzenie negatywnej oceny przez co najmniej dwie agencje może stać się początkiem prawdziwego nieszczęścia.

W dzisiejszym świecie żaden kraj nie jest samoistną wyspą. O losach nawet najpotężniejszych imperiów decydować mogą zjawiska i wydarzenia w odległych krajach. Żaden z krajów europejskich na przykład nie jest w stanie skutecznie konkurować z Chinami, Indiami czy Stanami Zjednoczonymi. Tylko zjednoczona Europa, czyli Unia Europejska stanowi przeciwwagę. Najbogatsze kraje Europy dlatego właśnie podjęły między innymi decyzję o przyjęciu wspólnej waluty. Polska jest szóstym krajem Europy, jeśli chodzi o liczbę mieszkańców. Wielkość naszej gospodarki daje nam miejsce dopiero pod koniec pierwszej dziesiątki. Produkt Krajowy Brutto na głowę mieszkańca przesuwa nas na pozycję poza pierwszą dwudziestkę. Nasza narodowa waluta może być łatwo ofiarą spekulacji wielkich międzynarodowych graczy. Polska gospodarka jest bardzo powiązana z innymi krajami Unii, a nasze kontakty ze światem słabo zdywersyfikowane. W związku z tym jest w naszym żywotnym interesie wzmacnianie Unii. Dystansowanie się i manifestowanie postaw eurosceptycznych osłabia i Unię i Polskę. Pozbawieni pomocy z Unii, finansowej, technologicznej, infrastrukturalnej, prawnej czy celnej, stalibyśmy się bardzo szybko łatwym politycznym i gospodarczym łupem silniejszych graczy. Nasza opinia ucierpiała w związku z ostrą wewnętrzną konfrontacją polityczną oraz niemożnością zawarcia jakiegokolwiek konsensusu dla ogólnego dobra.

Polityka ma wpływ na gospodarkę i istnieje wciąż ekonomia polityczna. Polityka ma ogromne znaczenie dla warunków prowadzenia biznesu. Tam gdzie słabe są fundamenty praworządności
? niepewne są też podstawy do prowadzenia stabilnego biznesu. Poważny biznes chcący inwestować na dziesięciolecia omija takie niepewne miejsca szerokim łukiem. W jego miejsce pojawiają się wszelkiej maści spekulanci. Wraz z nimi niepewność, spekulacja, korupcja, technologiczne zacofanie oraz łamanie praw pracowniczych. Jeszcze jest czas, żeby ochronić dobrą opinię o Polsce. Sytuacja gospodarcza na świecie jest niepewna. Los narodów, które nie mają solidnych fundamentów politycznych może być bardzo smutny.

Artykuł Zła opinia pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Wydatki i pożyczki musimy rozsądnie planować. Życie ponad stan nieuchronnie doprowadza do życiowej katastrofy.

Przepraszam za łopatologię, ale czasy takie przyszły i ludzie, że trzeba prosto, jak krowie w rowie. Żeby więcej wydać ? trzeba mieć więcej do wydania. Do wydania jest to, co już mamy plus to, co możemy pożyczyć. Pożyczki trzeba prędzej czy później spłacić, powiększone o prowizję, koszt ubezpieczenia transakcji i oprocentowanie. Jeżeli pożyczymy więcej niż możemy spłacić ? będziemy mieli problemy i stracimy to, co za nią kupiliśmy. Wydatki i pożyczki musimy więc rozsądnie planować. Życie ponad stan nieuchronnie doprowadza do życiowej katastrofy. Dotyczy to każdego z nas osobno, każdej rodziny, każdego przedsiębiorstwa i wreszcie każdego państwa. Z reguły im mniejszy podmiot ? tym rozsądniej działa.

Jako państwo gubimy najprostsze zasady. Na dodatek każdemu z obywateli z osobna może się wydawać, że państwo może funkcjonować w oderwaniu od wszystkich wymienionych wyżej zasad oraz, że państwo to abstrakcja, która nie ma większego związku z naszym indywidualnym losem. Prowadzi to do tolerowania obietnic bez pokrycia; wydatków, na które nas nie stać; długów, których nie jesteśmy w stanie spłacić oraz wielu innych rozwiązań, które suflują nam politycy. Oni rządzą przez jedną, najwyżej kilka kadencji. Rachunki, które trzeba po nich płacić ? spłacają pokolenia. Jeśli jakiś rząd postanowi kupić sobie wyborców, to pieniądze na ten zakup będzie musiał uzyskać od każdego z nas. Może to robić używając pośredników. Na przykład okładając haraczem banki. Banki jednak nie mają swoich pieniędzy ? tylko pieniądze swoich klientów, czyli nasze. Tak czy owak to my na końcu ten haracz zapłacimy. Mało tego ? zapłacą także, ci którzy nie mają konta w banku. Świat zorientuje się bowiem, że u nas można stracić nawet w banku. W tym momencie spadnie nasza inwestycyjna wiarygodność, a oprocentowanie naszych kredytów pójdzie nieuchronnie w górę. Każdy kredyt i ten już wzięty i ten w przyszłości ? będzie od tej chwili droższy.

Tu przypomnę, że dług publiczny w Polsce wynosi około biliona, czyli inaczej tysiąca miliardów złotych, czyli jest trzy razy większy od rocznych wydatków budżetu państwa polskiego. Przy takim poziomie zadłużenia wzrost oprocentowania naszych kredytów ? choćby tylko tych zagranicznych ? może stać się nie do udźwignięcia. I to nie państwo nie udźwignie ? tylko każdy z nas nie udźwignie. Co więc robić? To proste. Zachęcać polityków, których wybieramy, żeby nie zadłużali nas ponad miarę, nie powiększali dziury budżetowej i nie liczyli na cud, że jakoś damy radę. I wreszcie brać sobie do serca ? rozsądne rady, dbając by zawsze byli tacy, którzy chcą ich udzielać.

Na koniec pięć przykazań dziennikarskich na trudne czasy: 1. Nie myśl; 2. Jeśli jednak myślisz, to przynajmniej tego nie pisz; 3. Jeśli jednak myślisz i piszesz, to przynajmniej nie publikuj; 4. Jeśli myślisz, piszesz, publikujesz ? to przynajmniej się nie podpisuj; 5. Jeśli myślisz, piszesz, publikujesz i się podpisujesz ? to się później nie dziw!

Artykuł Bilans polityczny, finansów publicznych i dziennikarski pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Po wyborach, kiedy już wiadomo było, że PiS będzie rządziło samodzielnie, zaczęło się gorączkowe dopytywanie dziennikarzy o skład przyszłego rządu. Chcieli wiedzieć jak najszybciej, kto będzie rządził krajem. Politycy PiS chcieli jak najszybciej sformować nową Radę Ministrów i nieopatrznie zapowiedzieli, że w piątek. Okazało się, że do piątku się nie udało i na ogłoszenie listy najważniejszych nazwisk trzeba jeszcze poczekać. Dziennikarze i opinia publiczna nie mogli się już doczekać i przez kilka dni trwały gorączkowe spekulacje. Tak jakby to miało wielkie znaczenie, czy w piątek, czy dopiero w poniedziałek. Konstytucyjne terminy i tak były odległe, a uzgodnienie listy nazwisk w środowisku jednej partii jest przecież dużo łatwiejsze niż w koalicji. PiS i tak sformował swój rząd w rekordowym czasie. Z góry wiadomo było, że tak będzie i że nikt ani nic tej partii nie przeszkodzi. Jednak niektórzy politycy byłej koalicji, niecierpliwie oczekując na rząd swoich następców, przypominali karpie przed Bożym Narodzeniem.

Wiadomo, że zwycięska partia musi przejąć władzę, co wiąże się z licznymi personalnymi zmianami. Wiadomo, że na kierowniczych stanowiskach nie pozostanie nikt ze starej ekipy. Nowi mają wystarczająco dużo czasu, żeby każdy ruch przemyśleć, żeby postawić na właściwych ludzi, żeby za chwilę nie dokonywać korekty własnych decyzji. Jednak wymiana szefów służb specjalnych odbyła się podczas nocnego posiedzenia sejmowej speckomisji, jakby nie można było dla wspólnego dobra dokonać tego w normalny, spokojny i przemyślany sposób. Teraz opozycja mówi o ?nocnym zamachu na służby?, a każdy sensowny kandydat do służby dla Ojczyzny na tym wrażliwym odcinku musi się dobrze zastanowić, czy nie straci swojej profesjonalnej reputacji wkraczając w sam środek politycznej awantury i dając sobie przykleić na samym wstępie łatkę partyjnego popychadła. Dla dobra Ojczyzny obowiązki na tym odcinku powinny być przekazywane w sposób cywilizowany i gwarantujący ciągłość funkcjonowania państwowych służb. Środek nocy nie jest właściwym momentem na dokonywanie takich zmian.

Funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego w środku nocy zatrzymali byłego szefa klubu parlamentarnego PSL oskarżonego o korupcję. Nie można było tego zrobić w południe? Podejrzewany o korupcję polityk ma małe szanse na ucieczkę czy mataczenie. Materiały w jego sprawie były zbierane od wielu miesięcy, jeśli nie lat.

Wprowadzenie w życie wyborczych obietnic powinno być poprzedzone zebraniem środków na ich pokrycie. Podejmowanie ogromnych zobowiązań w imieniu skarbu państwa bez zapewnienia ich finansowania, jest skokiem na główkę do basenu bez sprawdzenia, czy jest w nim odpowiedni poziom wody.

Zwycięzcom wyborów nikt nie zabierze możliwości realizacji wyborczego programu. Mają czas do następnych wyborów. Podejmowanie finansowych zobowiązań bez sprawdzenia stanu portfela jest działaniem ryzykownym i nieodpowiedzialnym.

Robienie z nocy dnia nie ma sensu, bo białe robi się czarne i odwrotnie. Na dłuższą metę nie da się tak żyć. Na wszystko jest odpowiedni czas. Czemu ta prosta prawda nie może się przebić do świadomości naszych politycznych elit? ?

Artykuł Na wszystko jest odpowiedni czas pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Kampania wyborcza obudziła w Polsce demona populizmu. Demon się obudził, bo ma w naszym kraju coraz liczniejszą publiczność gotową bić mu brawo tym silniej ? im bardziej będzie ją oszukiwał i wodził na pokuszenie.

Brutalna prawda o naszej sytuacji jest taka, że od wielu lat co roku powiększamy dług publiczny o kilkadziesiąt miliardów złotych, na które zaciągamy dług sprzedając państwowe obligacje, które kiedyś musimy przecież spłacić. W przyszłym roku w kasie państwa zabraknie co najmniej
56 miliardów. Jest to zaplanowane w ustawie budżetowej. Co roku naszą wymarzoną, z takim poświęceniem wywalczoną Wolną Polskę zadłużamy na podobną sumę. Filozofia życia na kredyt, który kiedyś ? jeśli będziemy mieli szczęście ? pochłonie jakaś ogromna wojna, a jeśli nie będziemy mieli szczęścia ? będą musieli spłacić nasi potomkowie, obowiązuje nie tylko w naszym kraju. Zadłużają się również dużo bogatsze i silniejsze kraje od nas, ze Stanami Zjednoczonymi na czele. Jednak należy pamiętać o naszym starym porzekadle, że ?co wolno wojewodzie??, bo my w obecnym światowym układzie sił wojewodą nie jesteśmy.

W czasie kampanii wyborczej zdecydowana większość polityków nic nie mówi na temat rosnącego zadłużenia. Uważają, że ta prawda pozbawiłaby ich poparcia, bo wyborcy chętniej głosują na tych, którzy mówią im piękne kłamstwa i obiecują niemożliwe do spełnienia rzeczy. W czasie kampanii wyborczej politycy zachowują się tak, jakby odpowiedzialność za państwo nie miała żadnej wartości. Jeśli się nie opamiętamy, czeka nas los Grecji, która drogo płaci za nieodpowiedzialną politykę kolejnych rządów zadłużających kraj bez opamiętania przez dziesięciolecia. Sytuacja demograficzna jest dla Polski fatalna. Będziemy się starzeli coraz szybciej. Koszty rent, emerytur oraz opieki lekarskiej będą u nas rosły bardzo szybko. Będziemy musieli zaciągać na nie kolejne długi, aż wreszcie doprowadzimy do kompletnej katastrofy finansów publicznych i nędzy milionów starych i bezbronnych obywateli.

Politycy myślą w kategorii zdobycia władzy i utrzymania jej co najmniej jedną kadencję. Mężowie stanu powinni widzieć dużo dalej. Dlatego jednoczesne zapowiedzi podwyższenia płac, obniżenia podatków i wieku przechodzenia na emeryturę powinniśmy traktować jako zapowiedź nieuchronnej katastrofy.
W naszej sytuacji ? to po prostu niemożliwe. Im wcześniej zaczniemy słuchać i popierać tych, którzy nie obiecują nam gruszek na wierzbie, tym większą będziemy mieli szansę uniknięcia losu Grecji. Greków notabene ratuje to, że są w strefie euro. Gdyby mieli drachmę ? nie otrzymaliby od Europy pomocy na skalę swojej nieodpowiedzialności i populizmu. My nie jesteśmy w strefie euro. Nie mamy też łagodnego klimatu i ciepłego morza. W bardzo niestabilnych czasach powinniśmy robić wszystko, żeby filary naszej wolności i dobrobytu, jakimi są NATO i Unia Europejska, nie były osłabiane. Słaba, zadłużona i pogrążona w finansowej zapaści Polska nie będzie miała żadnych szans.

Artykuł Demon populizmu krąży nad wyborczą Polską pochodzi z serwisu Świat Lekarza.