Cukrzyca przestała być wyłącznie problemem diabetologicznym. To choroba przewlekła wpływająca na niemal każdy obszar życia pacjentów i ich rodzin – od edukacji i pracy zawodowej po system opieki społecznej oraz codzienne funkcjonowanie rodzin. Dlatego coraz większego znaczenia nabiera współpraca autorytetów medycznych, organizacji pacjenckich oraz parlamentarzystów

Parlamentarny Zespół ds. Cukrzycy od 2019 roku jest miejscem, w którym doświadczenia pacjentów przekładają się na konkretne rozwiązania systemowe, m.in. refundację nowoczesnych technologii, poprawę opieki nad dziećmi z cukrzycą w szkołach czy rozwój leczenia zespołu stopy cukrzycowej.

– Mam zaszczyt przewodniczyć zespołowi od blisko siedmiu lat – to już moja druga kadencja w tej roli. Wcześniej zespołowi przewodniczyła posłanka i lekarka dr Lidia Gądek, jedna z jego inicjatorek. To dzięki jej zaangażowaniu prace zespołu od początku miały mocno merytoryczny charakter. Dziś mogę z przekonaniem powiedzieć, że jest to jedno z najbardziej konsekwentnie działających gremiów parlamentarnych w obszarze ochrony zdrowia, którego praca realnie przełożyła się na poprawę sytuacji pacjentów z cukrzycą – mówi posłanka Ewa Kołodziej.

Jak zaznacza, przez lata udało się wypracować wiele rozwiązań, które zmieniły codzienne funkcjonowanie pacjentów diabetologicznych. – Jednym z najważniejszych osiągnięć było wprowadzenie nowoczesnych terapii, dzięki którym ślepota cukrzycowa przestała być nieuchronnym powikłaniem choroby. Wczesne wykrywanie i skuteczne leczenie sprawiają dziś, że pacjent nie powinien tracić wzroku z powodu cukrzycy – tłumaczy Ewa Kołodziej. – Kolejnym istotnym krokiem była refundacja penów do insulin oraz rozwój refundacji systemów ciągłego monitorowania glikemii. CGM w sposób zasadniczy zmieniły codzienne funkcjonowanie chorych, a objęcie nimi m.in. kobiet w ciąży pozwoliło znacząco poprawić leczenie cukrzycy ciążowej. Z kolei dzieci z cukrzycą typu 1 w Polsce należą dziś do najlepiej zaopiekowanych pacjentów w Europie – dodaje.

Potrzebna ciągłość leczenia po wejściu w dorosłość

Jednym z najczęściej powracających tematów w pracach zespołu jest refundacja osobistych pomp insulinowych dla pacjentów po 26. roku życia. – Brak ciągłości finansowania w momencie wejścia w dorosłość to ogromne obciążenie dla młodych ludzi, którzy powinni móc skupić się na edukacji, pracy i zakładaniu rodziny, a nie na walce o dostęp do leczenia – podkreśla posłanka Kołodziej.

Na ten problem uwagę zwraca również poseł Norbert Pietrykowski, wiceprzewodniczący zespołu, który podkreśla, że współczesna diabetologia nie może kończyć się w momencie osiągnięcia przez pacjenta określonego wieku.

– Rozwój nowoczesnej diabetologii sprawił, że dzieci i młodzi dorośli z cukrzycą typu 1 mogą dziś prowadzić aktywne życie, studiować, pracować i funkcjonować znacznie lepiej niż jeszcze kilkanaście lat temu. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy pacjent kończy 26 lat i nagle traci część wsparcia systemowego. To moment szczególnie trudny – młody człowiek rozpoczyna samodzielne życie, wchodzi na rynek pracy, zakłada rodzinę i jednocześnie musi mierzyć się z wysokimi kosztami leczenia. Państwo powinno zapewniać ciągłość terapii i nowoczesnej opieki także na tym etapie życia – podkreśla poseł.

Jak dodaje, kwestie diabetologiczne coraz częściej dotyczą nie tylko medycyny, ale również bezpieczeństwa społecznego i ekonomicznego. – Dobrze leczony pacjent ma większą szansę na aktywność zawodową, mniejsze ryzyko hospitalizacji i powikłań, a także większą samodzielność. Dlatego wydatki na nowoczesne leczenie diabetologiczne należy postrzegać jako inwestycję w zdrowie publiczne, a nie wyłącznie koszt dla systemu – zaznacza Norbert Pietrykowski.

Cukrzyca to nie tylko problem medyczny

W pracach Parlamentarnego Zespołu ds. Cukrzycy aktywnie uczestniczy senator Ewa Monika Kaliszuk. Dobrze obrazuje to rosnące znaczenie współpracy Sejmu i Senatu w obszarze zdrowia publicznego. Coraz wyraźniej widać także, że skuteczna polityka diabetologiczna nie może ograniczać się wyłącznie do systemu ochrony zdrowia. Senator Ewa Monika Kaliszuk: – Cukrzyca typu 1 od dawna przestała być postrzegana wyłącznie jako problem diabetologiczny. To choroba przewlekła, która wpływa na codzienne funkcjonowanie pacjentów i ich rodzin w wielu obszarach życia – od edukacji, przez aktywność zawodową, po system opieki społecznej i orzecznictwa. Dlatego coraz wyraźniej widać, że skuteczna polityka diabetologiczna wymaga nie tylko dobrych rozwiązań medycznych, ale również ścisłej współpracy pomiędzy różnymi obszarami państwa.

Senator Ewa Monika Kaliszuk podkreśla, rozmowy z rodzicami dzieci chorujących na cukrzycę typu 1, nauczycielami, pielęgniarkami szkolnymi i lekarzami pokazały, że wiele problemów nie wynika wyłącznie z kwestii medycznych, ale z niedostatecznej koordynacji pomiędzy instytucjami państwa. – W pracy parlamentarnej trudno pozostać obojętnym na problemy zgłaszane przez pacjentów i ich rodziny. Rolą parlamentarzysty jest przede wszystkim słuchać, rozumieć i tworzyć przestrzeń do merytorycznej rozmowy pomiędzy ekspertami, administracją publiczną i stroną społeczną – uważa.

Jednym z ważniejszych wydarzeń ostatnich miesięcy było seminarium „Dziecko z cukrzycą typu 1 w przedszkolu i szkole podstawowej”, którego inicjatorką była senator Kaliszuk we współpracy z Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim oraz tamtejszym Kuratorium Oświaty. – Bardzo wyraźnie wybrzmiało tam, że cukrzyca typu 1 nie jest wyłącznie problemem klinicznym. To również kwestia bezpieczeństwa dziecka w szkole, dostępności pielęgniarki szkolnej, odpowiedzialności nauczycieli, systemu orzecznictwa i wsparcia rodzin – podkreśla Ewa Monika Kaliszuk.

W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele środowiska medycznego, organizacji pacjenckich, samorządów, dyrektorzy szkół, nauczyciele i rodzice. Jak zaznacza senator, dyskusja pokazała ogromną potrzebę współpracy pomiędzy ochroną zdrowia, edukacją i administracją publiczną.

Parlament jako miejsce dialogu

Zdaniem członków zespołu jednym z największych atutów Parlamentarnego Zespołu ds. Cukrzycy jest możliwość prowadzenia merytorycznego dialogu ponad podziałami politycznymi.

– Parlamentarne zespoły są dziś bardzo ważnym miejscem spotkania doświadczeń pacjentów, wiedzy ekspertów, praktyki organizacji społecznych oraz możliwości legislacyjnych państwa. To przestrzeń do rozmowy skoncentrowanej na realnych potrzebach pacjentów i ich rodzin – podkreśla Ewa Monika Kaliszuk.

Jak dodaje, problemy diabetologiczne wykraczają dziś daleko poza obszar samej ochrony zdrowia. – Dotyczą także edukacji, polityki społecznej, rynku pracy oraz codziennego funkcjonowania rodzin. Dlatego działania parlamentarne również powinny mieć charakter kompleksowy i zintegrowany – uzupełnia.

W pracach zespołu regularnie uczestniczą przedstawiciele organizacji pacjenckich, eksperci diabetologii, kardiologii, nefrologii, okulistyki oraz zdrowia publicznego. Do zespołu trafiają również postulaty rodziców i pacjentów dotyczące funkcjonowania dzieci z cukrzycą typu 1 w szkołach i przedszkolach, problemów orzeczniczych czy potrzeby regularnych szkoleń dla personelu oświatowego. – To pokazuje, jak ważne jest budowanie trwałej współpracy pomiędzy parlamentem, administracją publiczną, ekspertami i organizacjami pacjenckimi – podkreśla senator Kaliszuk.

Kompleksowa opieka i walka z powikłaniami

Eksperci zgodnie podkreślają, że cukrzyca wymaga dziś wielospecjalistycznej, dobrze skoordynowanej opieki. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z powikłaniami. – W diabetologii nie ma miejsca na działania w izolacji – choroba ta wymaga skoordynowanej opieki wielu specjalistów. Tylko takie podejście pozwala skutecznie zapobiegać powikłaniom i realnie zmniejszać społeczne oraz ekonomiczne koszty cukrzycy – podkreśla Ewa Kołodziej.

Jednym z obszarów wymagających szczególnej uwagi pozostaje zespół stopy cukrzycowej. Polska nadal znajduje się w grupie krajów o wysokiej liczbie amputacji wykonywanych u pacjentów diabetologicznych. – Skala cierpienia pacjentów i liczba amputacji pokazują, jak bardzo potrzebne jest systemowe, kompleksowe leczenie, dlatego dążymy do stworzenia sieci wyspecjalizowanych ośrodków, w których amputacja będzie ostatecznością, a nie standardem – podkreśla przewodnicząca zespołu.

Poseł Marek Hok zwraca uwagę, że w przypadku cukrzycy ogromne znaczenie ma nie tylko dostęp do terapii, ale także odpowiednia organizacja całego procesu leczenia. – Pacjent diabetologiczny bardzo często wymaga równoczesnej opieki wielu specjalistów. Mówimy dziś nie tylko o samej kontroli glikemii, ale także o profilaktyce powikłań sercowo-naczyniowych, nefrologicznych, okulistycznych czy neurologicznych. Dlatego system powinien być organizowany wokół pacjenta i jego realnych potrzeb zdrowotnych, a nie wokół pojedynczych świadczeń – podkreśla poseł.

Skuteczna diabetologia wymaga również myślenia długofalowego. – Każde dobrze kontrolowane leczenie oznacza mniejsze ryzyko hospitalizacji, amputacji, niewydolności nerek czy zdarzeń sercowo-naczyniowych. To nie tylko poprawa jakości życia pacjentów, ale także ogromne znaczenie dla stabilności całego systemu ochrony zdrowia w przyszłości – zaznacza Marek Hok.

Coraz więcej wyzwań w diabetologii

Eksperci nie mają wątpliwości, że wraz ze wzrostem liczby pacjentów z cukrzycą wyzwań będzie przybywać. Dotyczy to zarówno dostępu do nowoczesnych terapii, jak i organizacji opieki nad chorymi. – Rolą parlamentarzystów jest dziś nie tylko udział w procesie legislacyjnym, ale również budowanie pomostu pomiędzy doświadczeniami społecznymi a instytucjami państwa. Parlamentarny Zespół ds. Cukrzycy może być miejscem, które taką współpracę realnie wzmacnia. Bo skuteczna pomoc pacjentom diabetologicznym zaczyna się tam, gdzie różne środowiska potrafią wspólnie rozmawiać nie o kompetencjach instytucji, lecz o codziennym życiu pacjentów oraz ich rodzin – podkreśla senator Ewa Monika Kaliszuk.

Ewa Kołodziej dodaje, że pomimo trudnej sytuacji finansowej państwa konieczne są dalsze działania poprawiające bezpieczeństwo pacjentów. – Choć nie jestem lekarzem i nie choruję na cukrzycę, praca w zespole uświadomiła mi ogrom wyzwań, z jakimi mierzą się pacjenci. Wierzę jednak, że możliwe są kolejne zmiany, które poprawią jakość i bezpieczeństwo ich życia – podsumowuje przewodnicząca Parlamentarnego Zespołu ds. Cukrzycy.

Ewa Podsiadły-Natorska, Luiza Łuniewska

Artykuł Parlament i pacjenci. Jak budować nowoczesny system opieki diabetologicznej? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Jeśli chodzi o leczenie cukrzycy, to w ostatnim czasie sporo się zmieniło na lepsze dla pacjentów, zarówno w sferze diagnostyki, jak i monitorowania oraz leczenia tej podstępnej choroby. W ostatnich latach wprowadzona została m.in. refundacja igieł do penów insulinowych, rozszerzona refundacja flozyn, gliptyn i analogów GLP-1 (również dla osób powyżej 65. roku życia), poluzowane zostały też kryteria dla długodziałających insulin, obniżony wiek refundacji insuliny glargine, a także rozszerzone wskazania refundacyjne empagliflozyny.

Oczywiście, biorąc pod uwagę liczbę chorych na cukrzycę i koszty refundacji, wciąż mamy wiele do zrobienia, aby jak największa liczba pacjentów mogła korzystać z nowoczesnych terapii. Mamy tego świadomość – i jest to bez wątpienia jedno z najważniejszych wyzwań w polskiej ochronie zdrowia.

W swojej działalności publicznej, zarówno na szczeblu parlamentarnym, jak i poprzez moją fundację, wciąż podkreślam, jak duże znaczenie ma szerzenie profilaktyki. Jest to coś, na co każdy z nas ma wpływ i co oczywiście jest ważne także w przypadku zapobiegania cukrzycy. Myślę, że nadal za mało w naszym kraju mówi się i robi w kierunku kształtowania zdrowych nawyków żywieniowych, bo takich działań nigdy za wiele! Ważne, by cele opisane chociażby w Narodowym Programie Zdrowia przekładały się na konkretne rezultaty. To właśnie m.in. nad tym pracujemy w ramach Parlamentarnego Zespołu ds. Żywności Prozdrowotnej i Żywienia, którym kieruję.

Katarzyna Stachowicz
Posłanka na Sejm RP, Komisja Zdrowia

Artykuł Refundacje w cukrzycy się rozszerzają, ale potrzeby pacjentów rosną pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Rada Ministrów zajęła się projektami trzech ustaw, w tym tej dotyczącej reformy szpitalnictwa. Przyjęte zostały tylko dwie pozostałe. To już trzecie podejście do uzgodnienia wspólnego tekstu projektu, choć projekt jest rządowy. Tymczasem sejmowa Komisja Zdrowia chciałaby się zająć projektem pod kątem opinii ekspertów i uwag zgłoszonych w trakcie konsultacji społecznych. Celem ustawy jest poprawa jakości opieki nad pacjentem, oddłużenie szpitali i usprawnienie zarządzania placówkami medycznymi.

– Kondycja systemu opieki zdrowotnej w Polsce nie jest zadowalająca i wystarczająca. Społeczeństwo narzeka – i słusznie – na długie kolejki do lekarzy i na to, że nie jest obsługiwane w odpowiednim czasie. Między innymi temu ma służyć pierwszy krok, jeżeli chodzi o całą reformę systemu opieki zdrowotnej, czyli wprowadzenie reformy szpitali – mówi agencji informacyjnej Newseria Wioleta Tomczak, wiceprzewodnicząca sejmowej Komisji Zdrowia. – Wiemy, że część szpitali, zwłaszcza szpitali powiatowych, jest bardzo mocno zadłużona, że kontrakty są niewystarczające, że NFZ ma pewne limity, jeżeli chodzi o kwestie wypłaty świadczeń za nadwykonania. Oczywiście są pewne procedury medyczne, które tym limitom nie podlegają, ale to wszystko nadal nie jest w takiej kondycji, jak byśmy oczekiwali.

Przygotowany w Ministerstwie Zdrowia projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw trafił 8 kwietnia pod obrady Rady Ministrów. Jednak w komunikacie po posiedzeniu rządu informacji o przyjęciu ustawy o reformie szpitalnictwa ani żadnej wzmianki na jej temat brak. Jak nieoficjalnie dowiedział się „Rynek Zdrowia”, projekt ponownie skierowano na Stały Komitet Rady Ministrów, a przyczyną miała być sporna „wrzutka” do ustawy o pozwoleniach na pracę dla zagranicznych lekarzy.

– Jako sejmowa Komisja Zdrowia oczekujemy od już dłuższego czasu możliwości prac nad rządowym projektem dotyczącym reformy szpitali. Chcielibyśmy bardzo mocno się zagłębić w opinie ekspertów i opinie publiczne, które były na etapie konsultacji publicznych podczas procedowania tej ustawy w rządzie. Będziemy również mieli do dyspozycji opinie sejmowe, jeżeli chodzi właśnie o Biuro Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji. Na posiedzeniach komisji na pewno damy się wypowiedzieć ekspertom – deklaruje Wioleta Tomczak. – Nie chcielibyśmy wypuszczać z Sejmu, a następnie z Senatu takiej ustawy, która po chwili będzie musiała być poprawiana, więc być może chwila dłuższej refleksji nad tą ustawą sprawi, że to będzie bardzo dobry akt prawny, który pomoże polskim pacjentom.

Ustawa ma umożliwić dobrowolną konsolidację szpitali, wprowadzenie planów naprawczych dla zadłużonych placówek oraz leczenie planowe i jednodniowe. Z wypowiedzi ministry zdrowia Izabeli Leszczyny wynika, że jej zdaniem obecny system prowadzi do rywalizacji między szpitalami, konkurującymi o lekarzy, pacjentów i kontrakty z NFZ. Tymczasem lepszym rozwiązaniem zdaniem szefowej resortu byłoby stworzenie jednego, silnego oddziału, dobrze wyposażonego, z odpowiednią kadrą i nowoczesnym sprzętem. Wówczas lekarze mieliby bardziej komfortowe warunki pracy, a pacjenci lepszą opiekę.

– Obserwowane jest nieefektywne wykorzystanie zasobów kadrowych i sprzętowo-infrastrukturalnych, jak również nieuzasadnione faktycznymi potrzebami utrzymywanie przez część podmiotów szpitalnych podwyższonej gotowości w ramach umów w trybie pełnej hospitalizacji, które generuje nadmiarowe koszty działalności podmiotów szpitalnych. Analiza świadczeń sprawozdanych w ramach profilu chirurgia ogólna na oddziałach całodobowych wykazała, że ponad 60 proc. hospitalizacji możliwych było do rozliczenia jako świadczenia w ramach chirurgii jednego dnia (to znaczy bez konieczności zapewnienia całodobowego dostępu do bloku operacyjnego, w ramach ustalonego harmonogramu). Obserwowane jest również dublowanie oferowanych świadczeń i utrzymywanie w części podmiotów szpitalnych wykwalifikowanego personelu medycznego w ramach podwyższonej gotowości – wyjaśniono w uzasadnieniu projektu.

Autorzy ustawy podkreślają, że proponowane zmiany powinny się przyczynić do koncentracji świadczeń szpitalnych zabiegowych w ośrodkach dysponujących większym doświadczeniem i potencjałem kadrowym, a jednocześnie do lepszego wykorzystania ograniczonych zasobów, w tym poprzez zmniejszenie liczby szpitali utrzymujących stałą gotowość do udzielania świadczeń w trybie ostrym.

– Od bardzo dawna stawia się – i bardzo słusznie – na to, żeby nie tylko wykonywać procedury medyczne, ale żeby ich wykonywanie w konsekwencji doprowadzało do tego, że pacjent nie musi wracać do systemu opieki zdrowotnej, przez to stwarza pole do tego, żeby z tego systemu mogły skorzystać inne potrzebujące osoby, inni pacjenci – wskazuje wiceprzewodnicząca sejmowej Komisji Zdrowia. – Stąd jak najbardziej procedowana reforma szpitali ma służyć temu, żeby, po pierwsze, postawić na jakość, po drugie, oddłużyć szpitale, po trzecie, wprowadzić lepszy system zarządzania, a nie administrowania szpitalami. Tego oczekuję od tego aktu prawnego i mam nadzieję, że właśnie te zapisy uda nam się wypracować.

Przyjęcie ustawy jest jednym z kamieni milowych, od których uzależniona jest wypłata środków z Krajowego Planu Odbudowy. Chodzi o 17 mld zł na inwestycje w systemie ochronie zdrowia, z czego 10 mld miałoby być przeznaczonych na szpitalnictwo.

Artykuł Sejmowa Komisja Zdrowia ciągle czeka na projekt ustawy o reformie szpitali pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Podczas posiedzenia Komisji Zdrowia Senatu RP eksperci i parlamentarzyści debatowali nad problemem adherence, czyli przestrzegania zaleceń terapeutycznych przez pacjentów z chorobami przewlekłymi. Dyskusja, która odbyła się 18 marca 2025 roku, skupiła się na alarmujących statystykach oraz możliwych rozwiązaniach tego narastającego problemu.

Choroby cywilizacyjne, takie jak nadciśnienie tętnicze czy schorzenia układu sercowo-naczyniowego, stanowią obecnie 65 proc. wszystkich zgonów w Polsce, co jest wyższym wskaźnikiem niż średnia w Unii Europejskiej wynosząca 61 proc.

Podczas posiedzenia senackiej Komisji Zdrowia zwrócono uwagę na alarmujące statystyki dotyczące nadciśnienia tętniczego w Polsce. Aż 60 proc. pacjentów z tym schorzeniem nie realizuje recept po pierwszej wizycie u lekarza, a 50 proc. nie przyjmuje zaleconych leków w pierwszym roku po postawieniu diagnozy. Podobne problemy obserwuje się w Stanach Zjednoczonych, gdzie jedynie 51 proc. osób skutecznie kontroluje swoje ciśnienie tętnicze.

Prof. Piotr Dobrowolski z Narodowego Instytutu Kardiologii podkreślił, że niestosowanie się do zaleceń lekarskich zwiększa ryzyko zgonu aż o 30 proc. Zaznaczył również, że kluczowe jest rozpoczęcie leczenia w pierwszych latach po rozpoznaniu choroby, ponieważ opóźnienia w terapii mogą uniemożliwić osiągnięcie sukcesu terapeutycznego w późniejszym czasie.

Psychoonkolog Adrianna Sobol zwróciła uwagę na istotność komunikacji między lekarzem a pacjentem. Zauważyła, że pacjenci onkologiczni często odczuwają lęk i niepewność podczas wizyt w gabinecie lekarskim, co może prowadzić do powielania błędnych przekonań o chorobie. Podkreśliła również, że brak odpowiedniego wsparcia psychologicznego i edukacyjnego w placówkach medycznych negatywnie wpływa na proces leczenia. – Nie można być skutecznym lekarzem bez komunikacji. Ta komunikacja jest fatalna, coraz gorsza – stwierdziła Adrianna Sobol. Na dodatek pacjenci coraz częściej są zmęczeni leczeniem, nie wiedzą, o co pytać w gabinecie, dlatego system powinien im pomóc np. poprzez nowoczesne formy terapeutyczne, które ułatwiają funkcjonowanie, pracę, rodzicielstwo. Bez dobrej komunikacji lekarze też się wypalają; lekarz powinien zastanowić się, jakie pytania może zadać pacjentowi, by wesprzeć go w procesie terapeutycznym.

Eksperci zgodzili się, że adherence jest problemem behawioralnym wymagającym od pacjenta wypracowania nowych nawyków. W związku z tym postulowano wprowadzenie obowiązkowego przedmiotu edukacja zdrowotna w szkołach, aby zwiększać świadomość dotyczącą zdrowia już od najmłodszych lat.

Podkreślono również rolę pracodawców w promowaniu adherence wśród pracowników. Uruchomienie programów profilaktycznych, takich jak „Dziesiątka dla serca”, może przyczynić się do zmniejszenia liczby zachorowań na choroby układu sercowo-naczyniowego. Obecnie jedynie 65 proc. chorych na te schorzenia realizuje swoje recepty, co wskazuje na potrzebę intensyfikacji działań edukacyjnych i profilaktycznych.

Zwrócono uwagę na wysokie koszty niestosowania się do zaleceń lekarskich, które w Europie wynoszą 125 mld euro rocznie. Ponadto ok. 200 tysięcy osób umiera co roku na naszym kontynencie z powodu braku adherence. W krajach wysoko rozwiniętych jedynie 50 proc. pacjentów z chorobą przewlekłą przestrzega zaleceń, a w krajach o niższych dochodach odsetek ten jest jeszcze niższy.

Uczestnicy posiedzenia Komisji Zdrowia Senatu RP zgodzili się, że poprawa adherence wśród pacjentów z chorobami przewlekłymi wymaga skoordynowanych działań na wielu płaszczyznach. Edukacja zdrowotna, lepsza komunikacja między personelem medycznym a pacjentami oraz zaangażowanie pracodawców i systemu opieki zdrowotnej są kluczowe dla osiągnięcia sukcesu terapeutycznego i zmniejszenia liczby zgonów związanych z chorobami cywilizacyjnymi.

Artykuł Adherence w przewlekłych chorobach cywilizacyjnych. Komisja Zdrowia Senatu RP pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Iwona Kozłowska, przewodnicząca Parlamentarnego Zespołu ds. Chorób Centralnego Układu Nerwowego, w rozmowie z Ewą Podsiadły-Natorską

W 2022 r. powstała Krajowa Rada ds. Neurologii, w kwietniu 2024 r. – Parlamentarny Zespół ds. Chorób Centralnego Układu Nerwowego. To odpowiedź na rosnącą zapadalność na choroby neurologiczne?

Z pewnością tak; inicjatorem powstania naszego zespołu były środowiska pacjenckie. W poprzedniej kadencji działał Parlamentarny Zespół ds. Chorób Neurologicznych, który sprawdził się doskonale. W czasie posiedzeń tego zespołu poruszono szereg bardzo ważnych kwestii dotyczących leczenia, diagnostyki oraz wsparcia pacjentów. Neurologia rozwija się bardzo intensywnie zarówno w Polsce, jak i na świecie, więc było nad czym pracować.
Gdy więc zwrócili się do mnie pacjenci z prośbą, aby utworzyć Zespół ds. Chorób Centralnego Układu Nerwowego, razem z moimi koleżankami posłankami i kolegami posłami postanowiliśmy wyjść naprzeciw ich oczekiwaniom.

Na czym środowiskom pacjenckim najbardziej zależy?

To osoby, które doświadczyły szeregu różnych chorób neurologicznych, najlepiej więc wiedzą, czego potrzebują i z czym się borykają. Sprawna diagnostyka, leczenie, rehabilitacja, opieka pielęgniarska – to tematy, które powtarzały się w rozmowach. Pacjenci są doskonałym źródłem informacji, a przecież wszystko, co dzieje się w medycynie, odbywa się właśnie dla nich, dlatego medycy muszą wsłuchiwać się w to, co pacjenci mają do powiedzenia. I muszę pani powiedzieć, że właśnie to ma miejsce wśród neurologów oraz neurochirurgów. Prowadzę również Parlamentarny Zespół ds. Osób Głuchych i z Niedosłuchem, gdzie podobnie: pacjenci są wysłuchiwani, eksperci wychodzą naprzeciw im potrzebom.

W czerwcu odbyło się duże spotkanie Parlamentarnego Zespołu ds. Chorób Centralnego Układu Nerwowego, podczas którego szeroko omawiano wyzwania dotyczące choroby Parkinsona. Co udało się ustalić?

Z zaproszenia na to posiedzenie skorzystał szereg autorytetów medycznych, przede wszystkim neurologów. Z satysfakcją słuchałam, gdy lekarze mówili, że nie odbiegamy już od innych krajów – zarówno w Europie, jak i na świecie – pod względem leczenia choroby Parkinsona. Mamy wysoko wyspecjalizowane kadry, chociaż bardzo ich brakuje. Brakuje również nadzoru i o tym będziemy mówić podczas kolejnych posiedzeń. Szczególną uwagę zwróciłam przede wszystkim na ogromną wolę ze strony specjalistów – neurologów dotyczącą odbywania takich spotkań, do słuchania siebie nawzajem. Eksperci wiedzą, jakie napotykają na swojej drodze problemy i ich nie bagatelizują. Przychodzą z konkretnymi propozycjami i rozwiązaniami.
Podczas tego posiedzenia rozmawialiśmy o różnego rodzaju formach leczenia choroby Parkinsona, zarówno metodami farmakologicznymi, jak i inwazyjnymi. Po posiedzeniu o spotkanie poprosili mnie pan prof. Tomasz Trojanowski, konsultant krajowy ds. neurochirurgii, pan prof. Piotr Ładziński, prezes Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów oraz prof. Dariusz Jaskólski, prezes elekt Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów. Zwrócili oni uwagę na bardzo ważną kwestię, jaką jest współpraca pomiędzy neurologami a neurochirurgami.
Są już plany dotyczące tej współpracy; pacjent objęty jest opieką ze strony neurochirurga w szpitalu, w przypadku konieczności wykonania zabiegu, a późniejszym leczeniem zajmuje się już neurolog w swoim gabinecie.
Odezwały się do mnie ponadto przedstawicielki neurologów dziecięcych. Rozmawiałam m.in. z panią prof. Magdaleną Chrościńską-Krawczyk oraz z panią prof. Marią Mazurkiewicz-Bełdzińską, przewodniczącą Polskiego Towarzystwa Neurologii Dziecięcej. Dla pacjenta szczególnie trudnym momentem jest przejście z opieki pediatrycznej do dorosłej, z czego lekarze zdają sobie sprawę i podkreślają, że powinno to odbywać się płynnie. Dyskutowałam na ten temat także z panią minister Izabelą Leszczyną oraz z panem wiceministrem Wojciechem Koniecznym, który jest przecież neurologiem, dzięki czemu te problemy nie są mu obce.

Jakie przed Zespołem ds. Chorób Centralnego Układu Nerwowego stoją zadania na najbliższe lata?

Ze spotkania z neurochirurgami wynikły tematy dotyczące guzów mózgu, ich nowoczesnej diagnostyki oraz finansowania świadczeń. To jest coś, z czym cały czas się borykamy. Brakuje nam neurologów i neurochirurgów. Mamy za mało kadry, aby można było „obsłużyć” wszystkich pacjentów, szczególnie że chorób neurologicznych jest coraz więcej i chorych przybywa. Potrzebujemy wysoko wyspecjalizowanych specjalistów oraz pielęgniarek neurologicznych.
W ramach prac zespołu chcemy się zająć m.in. chorobą Alzheimera, stwardnieniem rozsianym, migrenami, udarami mózgu, padaczką. Współpracujący z nami lekarze zwracają uwagę na to, że neurologia powinna stać się strategicznym obszarem w systemie ochrony zdrowia. Podzielam tę opinię. Poziom neurologii jest już w Polsce bardzo wysoki, co podkreślają sami lekarze, ale to wciąż jest dziedzina trochę niedoceniona. Neurolodzy dziecięcy z kolei zwracają szczególną uwagę na potrzebę wykonywania badań przesiewowych u noworodków pod kątem chorób genetycznych.

Jest też pani przewodniczącą Parlamentarnego Zespołu ds. SMA…

Utworzyłam ten zespół w listopadzie 2023 r. i nie ukrywam, że jestem bardzo dumna z efektów naszej pracy. Jeszcze niedawno rodzice i opiekunowie dzieci zbierali pieniądze do puszek na bardzo kosztowne leczenie, które jest już refundowane, a od 1 kwietnia program leczenia SMA rozszerzono również na dzieci, które z powodu wieku, a przede wszystkim wagi były pozbawione możliwości skorzystania z terapii genowej. Oczywiście to lekarze po konsultacjach decydują, czy dziecko może być do danej terapii dopuszczone, ale najważniejsze jest to, że pieniądze nie są już barierą. To sukces nie tylko parlamentarzystów, ale całego środowiska neurologów, pacjentów, różnych fundacji.
Wracając jeszcze do pracy Zespołu ds. Chorób Centralnego Układu Nerwowego, ustaliliśmy, że po każdym posiedzeniu będziemy przesyłać do Ministerstwa Zdrowia listę rekomendacji, które wynikną z dyskusji w trakcie pracy zespołu, w uzgodnieniu z autorytetami medycznymi. Chcielibyśmy, aby polska neurologia stała się wzorem dla świata i wierzę, że jest to możliwe. Każdego dnia rodzą się nowe metody, rozwiązania, pojawiają się innowacje w leczeniu, nowoczesny sprzęt, z czego tu, w Polsce lekarze chętnie korzystają. Potrzebujemy jeszcze rozwiązań systemowych i jestem przekonana, że Parlamentarny Zespół ds. Chorób Centralnego Układu Nerwowego będzie miał w tym swój udział.

Artykuł Neurologia powinna stać się strategicznym obszarem w systemie ochrony zdrowia pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Rozmowa z posłanką Wioletą Tomczak, wiceprzewodniczącą Parlamentarnego Zespołu ds. Chorób Jelit i wiceprzewodniczącą Komisji Zdrowia Sejmu RP

W jaki sposób zwiększyć świadomość społeczną dotyczącą chorób zapalnych jelit?

Po pierwsze, bardzo się cieszę, że Parlamentarny Zespół ds. Chorób Jelit w ogóle powstał, bo przełamuje tabu. Choroby jelit – nie ukrywajmy – są chorobami wstydliwymi. Są już także, co chyba najważniejsze, chorobami cywilizacyjnymi; w XXI wieku zaczynają dotykać coraz większej grupy osób. A zadaniem decydentów, oprócz szukania rozwiązań, jest pokazywanie, że taki problem jak nieswoiste zapalenia jelit (NZJ) istnieje, otwieranie dyskusji na ten temat i dopiero potem szukanie sposobów na poprawienie jakości życia pacjentów oraz poszerzenie dostępności leczenia. Jako Zespół ds. Chorób Jelit zamierzamy działać pod kątem profilaktyki, wczesnego diagnozowania, pogłębienia świadomości społecznej o NZJ, a także w zakresie wprowadzenia istotnych zmian dla chorych, np. poprzez powszechny dostęp do toalet. I to nie są przywileje, tylko standardy ułatwiające pacjentom codzienne funkcjonowanie. Niestety, w tej chwili system wydawania orzeczeń dotyczących osób z niepełnosprawnościami oraz kart parkingowych jest archaiczny.

System ochrony zdrowia nie widzi tych chorych?

Często nie i to właśnie w tak prozaicznych kwestiach jak wspomniany dostęp do toalet. To zrozumiałe, że osoby z NZJ chciałyby w sposób cichy, dyskretny i szybki móc skorzystać z toalety (publicznej czy prywatnej), gdy zajdzie taka potrzeba. Musimy tylko ograniczyć myślenie, że szerszy dostęp do łazienek oznacza, że zostaną one zaraz zdewastowane.

Posłanka Żaneta Cwalina-Śliwowska, która jest również pacjentką z NZJ, zauważyła, że piętą achillesową polskiego systemu ochrony zdrowia pozostaje późna diagnostyka oraz trudności w rozpoznaniu choroby na poziomie POZ. Jak możemy rozwiązać ten ewidentny problem?

Z jednej strony wzmacnianie kompetencji lekarzy POZ jest ważne, zwłaszcza że to oni są pierwszą linią kontaktu z pacjentami, jednak z drugiej strony musimy uważać, żeby nie doprowadzić do przeciążenia lekarzy, co stanie się, jeśli obłożymy ich dodatkowymi wymogami. Ale wśród zawodów medycznych pojawił się właśnie nowy zawód – profilaktyk. Stale mówimy też o tym, że potrzebujemy asystentów lekarzy. Moim zdaniem to właśnie profilaktycy oraz asystenci powinni posiadać kompetencje do rozpoznawania chorób zapalnych jelit, zwłaszcza że będą mieli więcej czasu na rozmowę z pacjentem niż lekarz pierwszego kontaktu. To oni mogą być tymi, przed którymi chory się otworzy i opowie o swoich dolegliwościach, szczególnie tych uchodzących za wstydliwe. W tę stronę należy iść, zwłaszcza że nie mamy badań przesiewowych w kierunku NZJ, a objawy tych chorób są niecharakterystyczne.

Jaką pracę już wykonał Zespół ds. Chorób Jelit?

Na początku pokazaliśmy, że taki problem jak rosnące zachorowania na NZJ istnieje. W maju przygotowaliśmy wystawę o tym, że choroba zapalna jelit może dotknąć każdego, w każdym wieku, również produkcyjnym, kiedy aktywność zawodowa jest najwyższa. To było według mnie przełamanie tabu, bo wystawa miała miejsce w murach Sejmu.
Wyzwaniem jest dla nas systemowe wdrożenie oddolnych, społecznych inicjatyw takich jak np. „Karta Crohna”, która uprawnia do bezpłatnego i poza kolejką skorzystania z toalety. „Karta Crohna” na razie rozwija się w ramach działań organizacji pozarządowych, przede wszystkim w Trójmieście, a powinna być ogólnopolska. Nie musimy wymyślać ciągle nowych rzeczy, szczególnie że to właśnie w społeczeństwie obywatelskim bardzo często pojawiają się najlepsze rozwiązania, tylko musimy rozszerzyć takie inicjatywy na całą Polskę.

Jakie działania planujecie w najbliższym czasie?

NZJ to choroby autoimmunologiczne, nie jesteśmy im w stanie zapobiec, ale powinniśmy zastanowić się, jakie działania podjąć, żeby chorzy po diagnozie nie rezygnowali z życia zawodowego, a kobiety nie bały się zachodzić w ciążę z powodu lęku o zaostrzenie objawów i tego, że ich dzieci też zachorują. Będziemy o tym rozmawiać z Ministerstwem Zdrowia i Narodowym Funduszem Zdrowia.
Zespoły parlamentarne mają to do siebie, że mogą gromadzić ekspertów oraz parlamentarzystów zainteresowanych danym tematem. Wierzę, że przewodnicząca naszego zespołu Żaneta Cwalina-Śliwowska z racji swoich osobistych doświadczeń będzie chciała wypracować jak najlepsze rozwiązania, a ja jako wiceprzewodnicząca Sejmowej Komisji Zdrowia i specjalistka ds. zdrowia publicznego nie wyobrażam sobie, żeby jej w tym nie wesprzeć.

Rozmawiała: Ewa Podsiadły-Natorska

DNA a NZJ

Naukowcy z Instytutu Francisa Cricka i Uniwersytetu Londyńskiego odkryli główną przyczynę nieswoistego zapalenia jelit – poinformowało na początku czerwca BBC, odnosząc się do publikacji w magazynie „Nature”. Uczeni znaleźli „słaby punkt” w ludzkim DNA występujący aż u 95 proc. chorych. Ta część kodu DNA jest prawdopodobnie „głównym regulatorem” stanu zapalnego makrofagów. Naukowcy będą teraz szukać sposobu, aby leki stosowane w NZJ oddziaływały wyłącznie na mikrofagi, nie powodując skutków ubocznych w organizmie. Niewykluczone, że badania kliniczne ruszą w ciągu najbliższych 5 lat.

Artykuł Standardy zamiast przywilejów pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Rozmowa z posłanką Żanetą Cwaliną-Śliwowską, przewodniczącą Parlamentarnego Zespołu ds. Chorób Jelit

Od ponad 20 lat choruje pani na mikroskopowe zapalenie jelit. Czy to doświadczenie było główną motywacją, żeby powołać do życia Parlamentarny Zespół ds. Chorób Jelit?

Tak. Jestem posłanką pierwszą kadencji, więc kiedy dowiedziałam się o możliwości pracy w zespołach nad wybranymi tematami, długo zastanawiałam się, jaki zespół mogłabym stworzyć, tzn. na których sprawach dobrze się znam, mam w nich rozeznanie. Doszłam do wniosku, że mogłabym zająć się poprawą sytuacji pacjentów chorych na nieswoiste zapalenia jelit, bo to dotyczy również mnie. I choć moja choroba ma łagodny przebieg, to dobrze wiem, jak bardzo potrafi być dokuczliwa w życiu codziennym.
Również wśród moich znajomych jest kilka osób zarówno z chorobą Leśniowskiego-Crohna, jak i z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Rozmawiamy pomiędzy sobą na temat dostępności do leczenia biologicznego oraz do toalet, a także ogólnie o problemach, które napotykamy każdego dnia w związku z naszą chorobą. Stwierdziłam, że jest to najpilniejszy i najlepszy temat, który mogłabym podjąć, zwłaszcza że wcześniej w ramach prac parlamentarnych taki zespół nie powstał.

Czego polscy pacjenci z NZJ potrzebują najbardziej? To pytanie do pani jako do posłanki, ale też pacjentki.

Bardzo dużo czasu zajęło mi zdiagnozowanie choroby, która ujawniła się u mnie po urodzeniu pierwszego dziecka. Miałam depresję poporodową, która kończyła się atakami kolki jelitowej. Doszło do tego, że przeprowadzono u mnie zabieg usunięcia woreczka żółciowego, bo podejrzewano, że to on daje takie objawy, jednak po zabiegu dowiedziałam się, że woreczek był pusty, więc zaczęłam szukać dalej. Myślę, że nawet niektórzy lekarze POZ-ów nie do końca orientują w objawach NZJ, ponieważ są one bardzo zróżnicowane i nieoczywiste, a jednym z nich może być właśnie depresja. Przeszłam długą drogę diagnostyczną, różnego rodzaju leczenie, odwiedziłam wiele klinik, było to doświadczenie wręcz traumatyczne. W tej chwili nie jestem w stanie zrobić sobie kolonoskopii, bo mój organizm tak traumatycznie reaguje na ten zabieg, że przekroczenie progu szpitala, aby mieć wykonane badanie, jest dla mnie niewykonalne. Dostaję zawrotów głowy, omdleń, wymiotów. Dlatego jak najbardziej dostrzegam potrzebę komunikacji z lekarzami POZ-ów, aby lepiej rozpoznawali objawy NZJ. Chodzi o to, aby umieli je wskazać i od razu skierować pacjenta do specjalisty lub na badanie, aby potwierdzić (lub wykluczyć) chorobę.

Pacjentów też powinniśmy edukować?

Zdecydowanie. Polacy powinni wiedzieć, że takie choroby jak NZJ istnieją, jakie dają objawy, że mogą wiązać się ze stanami depresyjnymi, objawami występującymi po jedzeniu itp. Moje doświadczenie jako pacjentki jest takie, że najpierw byłam kierowana na gastroskopię, a dopiero potem na kolonoskopię. Trzeba również mówić o tym, że zapalne choroby jelit już są chorobami cywilizacyjnymi, a będzie nas chorowało coraz więcej.

W tym wydaniu „Świata Lekarza” rozmawiamy z prof. Grażyną Rydzewską-Wyszkowską o potrzebie stworzenia opieki koordynowanej nad pacjentami z NZJ. Według pani to dobry kierunek?

Zdecydowanie jestem za tym, żeby opieka koordynowana weszła w życie jak najszybciej. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że to proces, który musi potrwać, bo obserwując zmiany legislacyjne w ochronie zdrowia na przestrzeni lat, widzimy, że postępują one powoli, tak samo jak rejestracja nowych leków. Jest to z jednej strony zrozumiałe, bo wszystko, zanim zostanie udostępnione pacjentom, musi być sprawdzone, aby pomagało, a nie szkodziło. Z drugiej strony pacjenci chcieliby, żeby pewne, ważne dla nich kwestie były wdrażane szybciej, zwłaszcza jeżeli obowiązują już w innych krajach i tam się sprawdzają. Zatem tak, jak najbardziej jestem za opieką koordynowaną nad pacjentami z NZJ, jednak będę kładła duży nacisk na usprawnienie diagnostyki. Lekarze pierwszego kontaktu muszą mieć większą świadomość NZJ.

Jaki jest pomysł na to?

Między innymi właśnie po to powstał Parlamentarny Zespół ds. Chorób Jelit. Jest też Towarzystwo „J-elita”, które angażuje się w działalność zespołu, prowadzi akcje komunikacyjne skierowane do pacjentów, którym pomaga oswoić się z chorobą.
Kolejną kwestią, którą chcemy się zająć, jest dostęp do toalet dla osób chorych – nie tylko z NZL, ale również z innymi schorzeniami jelit. Jest bardzo dużo pacjentów, także onkologicznych, którzy muszą często korzystać z łazienki. Uważam również, że osoby, które chorują na NZJ – zwłaszcza ze stanami ostrzejszymi – powinny posiadać uprawnienia osoby z niepełnosprawnością, żeby mogły np. korzystać na parkingach z miejsc przeznaczonych dla osób z niepełnosprawnością, aby móc szybko dotrzeć do toalety. To ważne, ponieważ ich życie nie przebiega w taki sam sposób jak osób zdrowych.

Co możemy powiedzieć o programie „Karta Crohna”?

„Karta Crohna” to projekt realizowany w Trójmieście, gdzie restauracje, urzędy oraz różnego rodzaju firmy podpisują umowę na to, że jeżeli ktoś taką kartę okazuje, to ma w tych miejscach szybki i bezpłatny dostęp do toalety. Jest to jak gdyby „legitymacja osoby z niepełnosprawnością”. Trójmiasto stanowi bardzo dobry przykład, jak to funkcjonuje i chcielibyśmy rozszerzyć ten program na teren całego kraju. Jako Polska 2050 zastanawiamy się nad tym, jak w sposób ogólny poprawić sytuację osób chorych czy starszych. Chcemy wprowadzać rozwiązania systemowe, aby tej grupie osób żyło się w Polsce łatwiej.

Rozmawiała: Ewa Podsiadły-Natorska

Artykuł Pomagać chorym, edukować lekarzy pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Od 1 czerwca pary dotknięte niepłodnością mogą skorzystać z bezpłatnego programu Ministerstwa Zdrowia. Program zapewnia też pełne finasowanie procedury ochrony płodności osób leczonych onkologicznie.

Chodzi o to, aby wszyscy, którzy chcą mieć dzieci, mogli być rodzicami – bez względu na stan zdrowia.

Pierwszy raz program obejmuje również pacjentów z chorobą onkologiczną. Zapewnia – kobietom i mężczyznom – pełne dofinansowanie procedur medycznych.

Według danych Światowej Organizacji Zdrowia problem stałej lub okresowej niepłodności dotyka ok. 60– 80 mln par na świecie. W krajach wysoko rozwiniętych niepłodność dotyczy 10–16 proc. par w wieku rozrodczym. W Polsce z niepłodnością mierzy się 1–1,5 mln par.

Dla kogo jest program

Dla par, które są w związku małżeńskim lub we wspólnym pożyciu (wystarczy deklaracja):

• u których stwierdzono niepłodność lub była ona nieskutecznie leczona – w ciągu 12 miesięcy przed zgłoszeniem do programu
• także takich, które mają kriokonserwowane i przechowywane zarodki, utworzone w ramach wcześniej realizowanych procedur.

Kryteria wieku:

• kobiety do 42. roku życia – jeśli korzystają z własnych komórek jajowych lub dawstwa nasienia
• kobiety do 45. roku życia – jeśli korzystają z dawstwa oocytów lub zarodka
• mężczyźni do 55. roku życia.

Co trzeba przygotować

Dokumentację medyczną, która potwierdzi stwierdzoną niepłodność lub jej nieskuteczne leczenie. Musi ona pochodzić z ostatnich 12 miesięcy przed zgłoszeniem do programu.

1. Wybierzcie ośrodek, do którego się zgłosicie. Lista realizatorów programu jest tutaj.
2. Umówcie się na wizytę kwalifikującą do udziału w programie.
3. Złóżcie zgody i oświadczenia, które są wymagane. Macie czas, aby się z nimi zapoznać i wyjaśnić wszystkie wątpliwości.
4. Rozpocznijcie kwalifikację do programu:
   • Przygotujcie dokumentację medyczną pokazującą przebieg dotychczasowego leczenia niepłodności. 
   • Czeka Was szczegółowy wywiad i szereg badań. Wszystkie badania w ramach tego procesu są dla Was bezpłatne.
5. Po kwalifikacji do programu rozpoczniecie proces leczenia niepłodności. Przyczyna niepłodności może leżeć po stronie jednego z pacjentów lub obydwojga z nich. Sposób leczenia zależy od przyczyny niepłodności i tego, czy para korzysta z własnych lub obcych komórek rozrodczych. 

Jakie możliwości daje program

Program jest tak skonstruowany, aby lekarz mógł go dostosować do Waszych indywidualnych potrzeb. To zwiększa szansę na ciążę.

Zapewnia do 6 indywidualnych procedur wspomaganego rozrodu w różnych wariantach:

• do 4 cykli zapłodnienia z własnymi komórkami rozrodczymi lub dawstwem nasienia
• do 2 cykli zapłodnienia z oocytami od dawczyń – z możliwością zapłodnienia 6 komórek rozrodczych w jednym cyklu,
• do 6 cykli z dawstwem zarodków.

W trakcie leczenia metodą in vitro zapładnia się komórki jajowe uzyskane w wyniku stymulacji hormonalnej. Zgodnie z ustawą o leczeniu niepłodności podczas jednej procedury można zapłodnić 6 komórek jajowych. To ograniczenie zapobiega tworzeniu nadliczbowych zarodków.

Więcej komórek jakowych można zapłodnić, gdy:

• kobieta ukończyła 35 lat
• są wskazania medyczne wynikające z choroby współistniejącej z niepłodnością
• wcześniejsze leczenie metodą zapłodnienia pozaustrojowego było dwukrotnie nieskuteczne.

W wyniku zapłodnienia powstają zarodki, z których jeden transferowany jest do macicy. Pozostałe zarodki są kriokonserwowane i przechowywane – do wykorzystania podczas kolejnego zabiegu.

Czym jest onkopłodność

Leczenie onkologiczne może negatywnie wpłynąć na Waszą płodność. Jednak jesteście w stanie zadbać o to, abyście mogli zostać rodzicami w przyszłości. Program daje taką możliwość zarówno kobietom, jak i mężczyznom.

Niepłodność może być spowodowana nie tylko chorobą, która niszczy narządy płciowe, ale też zastosowanym leczeniem. Niektóre procedury terapeutyczne – szczególnie chemioterapia i radioterapia – zaburzają działanie układu rozrodczego i hormonalnego. Powodują znaczne lub całkowite upośledzenie płodności.

Wpływ leczenia onkologicznego na płodność zależy od:

• wieku pacjenta,
• rodzaju, typu i lokalizacji nowotworu,
• rodzaju i dawki zastosowanego leczenia,
• wielkości obszaru napromieniania,
• lokalizacji i rozległości zabiegu operacyjnego,
• czasu, który upłynął od zakończonej terapii onkologicznej.

Na czym polega ochrona płodności

Gamety są pobierane i przechowywane – przed lub w trakcie leczenia onkologicznego.

U kobiet zamrażane są oocyty, a u mężczyzn – nasienie.

Jakie są kryteria wieku w programie

• Kobiety – od okresu dojrzewania do 40. roku życia.
• Mężczyźni – od okresu dojrzewania do 45. roku życia.

Jakie otrzymacie wsparcie psychologiczne

W ramach programu leczenia niepłodności pary mają zapewnioną opiekę psychologiczną.

Zmierzenie się z problemem zaburzeń płodności jest dla wielu pacjentów dużym wyzwaniem. Diagnostyce i leczeniu towarzyszą często obawy i trudne emocje, dlatego ważne jest profesjonalne wsparcie pary w całym procesie leczenia

Pary, które decydują się na leczenie z wykorzystaniem cudzych komórek rozrodczych lub zarodków, muszą uzyskać zaświadczenia od psychologa, że:

• są świadomi, co to oznacza
• i są gotowi na skorzystanie z komórek rozrodczych i zarodków pochodzących od dawców.

Liczba konsultacji psychologicznych nie jest limitowana. O liczbie wizyt psychologicznych decyduje zarówno para, jak i psycholog, który się nimi opiekuje.

źródło: gov.pl

Artykuł Rusza program wsparcia in vitro pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Trzeba odnaleźć chorych na śródmiąższowe choroby płuc – apelowali eksperci podczas debaty „Choroby śródmiąższowe płuc z włóknieniem – aktualne problemy, nowe możliwości”, która odbyła się w Senacie Rzeczpospolitej Polskiej. Spotkanie, w którym uczestniczyli klinicyści, przedstawiciele środowiska pacjentów oraz Ministerstwa Zdrowia, miało miejsce w związku z obchodami Miesiąca Podnoszenia Świadomości Chorób Włóknieniowych Płuc.

Choroby włóknieniowe płuc, a także problemy i potrzeby z jakimi zmagają się pacjenci z tymi rzadkimi schorzeniami, były tematem debaty, w której uczestniczyli przedstawiciele Senackiej Komisji Zdrowia, Ministerstwa Zdrowia, członkowie Polskiego Towarzystwa Wspierania Chorych na Włóknienie Płuc, Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc oraz eksperci z obszaru pulmonologii, reumatologii, a także chorób rzadkich.

Specjaliści potwierdzili, że liczba pacjentów ze śródmiąższowymi chorobami płuc z postępującym włóknieniem (PF-ILD) jest niedoszacowana. A są to osoby, które nie tylko mierzą się z uciążliwymi objawami jak: zadyszka, kaszel, zmęczenie, ale także, bez odpowiedniego leczenia, są narażeni na dalszy rozwój choroby i przedwczesną śmierć. Dolegliwości pojawiają się w konsekwencji uszkodzenia śródmiąższu oraz pęcherzyków płucnych w wyniku ich nieodwracalnego włóknienia, upośledzając tym samym właściwe funkcjonowanie płuc i wymianę gazową. Podkreślono, że choć dotąd nie ma skutecznego leczenia odwracającego skutki choroby, to odpowiednio szybkie rozpoznanie i wdrożenie właściwej terapii pozwala na zmniejszenie stopnia nasilenia objawów oraz poprawę jakości życia.

Potrzeby pacjentów

– Spotkanie jest po to, aby pokazać, że potrzeby chorych na włóknienie płuc są ważne. Jako lekarze, chcemy, aby ta grupa została usłyszana. Niestety wciąż nie rozpoznajemy wszystkich chorych na IPF. Przez 6 lat, kiedy w programie lekowym mamy dostęp do leczenia antyfibrotycznego, tylko ok. 2 400 osób z niego skorzystało. Tymczasem już w 2015 roku dane wskazywały na to, że w Polsce mamy co najmniej 6 500 chorych. Naszym celem powinno być odnalezienie tych pacjentów i zaoferowanie im realnej pomocy w postaci właściwej opieki i terapii – podkreśliła podczas spotkania dr n. med. Katarzyna Lewandowska, specjalista chorób wewnętrznych i chorób płuc z I Kliniki Chorób Płuc Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie, Zastępca Prezesa Polskiego Towarzystwa Wspierania Chorych na Włóknienie Płuc. Jak odpowiedzieć na tę potrzebę? Eksperci podkreślali, że ogromną rolę odgrywają tutaj zarówno jak najwcześniejsza diagnostyka, jak i edukacja społeczeństwa, nakierowana na budowanie świadomości pierwszych objawów choroby.

Ośrodki referencyjne

Choroby włóknieniowe płuc należą do grupy chorób rzadkich, a więc diagnostyka i leczenie powinny być prowadzone w ośrodkach referencyjnych, tzw. centrach doskonałości. Zarówno w diagnostyce, jak i właściwym leczeniu śródmiąższowych chorób płuc kluczową rolę odrywa interdyscyplinarna opieka nad chorym. Eksperci zaznaczyli, że obecnie nie ma systemowego ustrukturyzowania takiej formy opieki, więc lekarze budują ją opierając się na międzyludzkich relacjach. Mówiąc wprost – pomagając sobie wzajemnie i konsultując się między sobą. Jest to jednak czasowe rozwiązanie. Podkreślali oni bowiem, że wielodyscyplinarne zespoły powinny być złożone z doświadczonych: pulmonologów, radiologów, patomorfologów, torakochirurgów, reumatologów i funkcjonować w centrach referencyjnych. Nadzieję na poprawę tej sytuacji pokładają w Narodowym Planie dla Chorób Rzadkich.

Podsumowując spotkanie, prelegenci wskazali na najpilniejsze zmiany, które powinny zostać wdrożone, aby sytuacja tej grupy chorych uległa poprawie. Lista niestety wciąż jest długa i zawiera m.in.: uproszczenie procedur refundacyjnych, stosowanie leków poza wskazaniem refundacyjnym, potrzebę systematycznej i rzetelnej wymiany wiedzy i praktyki klinicznej między ośrodkami, utworzenie paszportu pacjenta z chorobą rzadką czy zbudowanie odpowiedniego systemu edukacji medycznej poświęconej chorobom rzadkim. Zebrani wyrazili nadzieję, że spotkanie to, pozwalające na wymianę wiedzy, przyczyni się do wdrożenia realnych działań poprawiających jakość opieki nad pacjentami ze śródmiąższowymi chorobami płuc.

Artykuł Eksperci w Senacie: liczba pacjentów z włóknieniowymi chorobami płuc jest niedoszacowana pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Parlamentarny Zespół ds. Pediatrii został powołany 7 października 2022r. Stworzyła go lekarka ? posłanka Katarzyna Sójka, wsparło ją 26 posłów ze wszystkich ugrupowań sejmowych. W najbliższych dniach zaplanowane są dwa posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. Pediatrii: 25 stycznia 2023 r. i 6 lutego 2023 r.

Pierwsze posiedzenie Parlamentarnego Zespołu ds. Pediatrii odbyło się 30 listopada 2022. W posiedzeniu uczestniczyli posłowie, Minister Zdrowia Maciej Miłkowski, przedstawiciele MZ i NFZ, konsultanci krajowi oraz wojewódzcy, przedstawiciele Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, a także media.

Fot. Tomasz Adamaszek

Skład parlamentarnego zespołu ds. pediatrii: Katarzyna Sójka (PiS) ­? przewodnicząca, Anna Dąbrowska-Banaszek (PiS) ? wiceprzewodnicząca, Barbara Dziuk (PiS) ? wiceprzewodnicząca, Riad Haidar (KO) ? wiceprzewodniczący, Czesław Hoc (PiS) ? wiceprzewodniczący, Anna Kwiecień (PiS)  ? wiceprzewodnicząca, Waldemar Andzel (PiS), Dominika Chorosińska (PiS), Tadeusz Chrzan (PiS), Anna E. Cicholska (PiS), Elżbieta Gelert (KO), Agnieszka Górska (PiS), Marek Hok (KO), Fryderyk Kapinos (PiS), Krzysztof J. Kozik (PiS), Grzegorz Lorek (PiS), Jerzy Małecki (PiS), Rajmund Miller (KO), Elżbieta Płonka (PiS), Violetta Porowska (PiS), Paweł Rychlik (PiS), Agnieszka Soin (PiS) Józefa Szczurek-Żelazko (PiS), Piotr Wawrzyk (PiS), Patryk Wicher (PiS), Agata K. Wojtyszek (PiS), Marcelina Zawisza (Lewica).

Artykuł <strong>Już wkrótce posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. Pediatrii</strong> pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Komisja Zdrowia na posiedzeniu 2 marca br. wysłuchała sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia Waldemara Kraski, który przedstawił informację na temat stanu przygotowania systemu ochrony zdrowia do udzielenia pomocy humanitarnej dla Ukrainy.

System opieki zdrowotnej w Polsce jest przygotowany na przyjęcie pacjentów z Ukrainy ? zarówno poszkodowanych w działaniach wojennych, a także chorych, którzy przybywają do Polski ? powiedział wiceminister Kraska. Dodał, że jeśli szpitale w przygranicznych województwach lubelskim i podkarpackim będą przepełnione, w całej Polsce jest przygotowanych 120 szpitali wysokospecjalistycznych, które w razie potrzeby dysponują  7 tys. miejsc. Poinformował, że od początku działań wojennych, czyli od 24 lutego br. do dziś do Polski przybyło pół miliona obywateli Ukrainy. W woj. lubelskim i podkarpackim od początku działają punkty recepcyjne, a przy nich punkty medyczne. Przygotowany jest też transport medyczny ? karetki oraz lotnicze pogotowie ratunkowe. Obecnie takie punkty recepcyjne i medyczne działają w każdym województwie.

Wiceminister poinformował, że osobom z Ukrainy przekraczającym naszą granicę, a wymagającym opieki medycznej bezpłatnie udzielane są świadczenia zdrowotne. Wystarczy w dokumentach stempel Straży Granicznej przekroczenia granicy od momentu rozpoczęcia działań wojennych, czyli od 24 lutego br. Świadczenia medyczne udzielane obywatelom Ukrainy będą refundowane przez budżet państwa. Poinformował też, że ustawa regulująca te kwestie trafiła do Sejmu.

Wiceminister Kraska dodał, że resort chce dać przybywającym Ukraińcom powyżej 18 roku życia możliwość zaszczepienia jednodawkowym preparatem przeciw COVID-19. Jak powiedział w Ukrainie wyszczepionych jest 35 proc. społeczeństwa. ?Dla osób poniżej 18 roku życia będziemy stosowali szczepionki mRNA? ?powiedział wiceminister. Podkreślił, że resort zdrowia chce także umożliwić bezpłatne szczepienia dzieci przeciw chorobom ujętym w naszym kalendarzu szczepień.

Waldemar Kraska mówił też o pociągu sanitarnym. Pierwszy taki pociąg treningowy udał się na Ukrainę w minioną sobotę i w drodze powrotnej zabrał z Ukrainy kobiety i dzieci. Dodał, że resort jest w stałym kontakcie z ambasadą Ukrainy w Polsce i zamierza przywieźć do Polski dzieci chore na raka oraz dzieci z hospicjów.

Wiceminister poinformował także, że Polska przekazuje do Ukrainy krew, leki, środki opatrunkowe i sprzęt, ale robi to wszystko w ścisłej współpracy z tym krajem. Chodzi o to, by pomoc była skoordynowana i odpowiadała na potrzeby Ukrainy. Podkreślił, że przekazywaniem leków zajmuje się Rządowa Agencja Rezerw Strategicznych. Ukraina zgłaszała zapotrzebowanie na insulinę i taką pomoc otrzyma, potrzebuje także tlenu i ambulansów. Polska przekaże kilkanaście tysięcy butli z tlenem, a także 21 ambulansów w pełni wyposażonych. Wiceminister zdrowia dodał, że jest przygotowanych 14 punktów krwiodawstwa, gdzie krew może być pobierana przez całą dobę. Obecne zapasy krwi są jednak wystarczające, a jeśli będzie taka potrzeba, resort będzie informował społeczeństwo.

Artykuł Wiceminister Kraska o pomocy dla uchodźców z Ukrainy, szczepieniach i pociągu sanitarnym pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Jeszcze przed powołaniem Funduszu Medycznego budził on spore emocje. Idea ogłoszona w najgorętszym momencie kampanii prezydenckiej 2020 przez prezydenta Andrzeja Dudę, natrafiła na opór przeciwników politycznych. Nic dziwnego, wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, że Fundusz jest potrzebny przede wszystkim na finansowanie innowacyjnych terapii dla pacjentów wymagających kosztownego leczenia zagranicznego, czyli w przypadkach, których nie obejmują wyceny systemu ochrony zdrowia.

Fundusz Medyczny wynosi 6 miliardów złotych, z czego ? do tej pory ? wydano niecałe 180 milionów, dlatego Komisja Zdrowia Senatu poprosiła o wyjaśnienia Ministerstwo Zdrowia.

Dzięki nim wiemy, że niewykorzystane pieniądze zostaną przesunięte do wykorzystania w następnym roku.

Niepokój budzi ?subfundusz profilaktyki?, ponieważ nie wiadomo z kim Ministerstwo Zdrowia uzgadnia obszary priorytetowe i dlaczego konieczne będzie ich dofinansowanie z Funduszu Medycznego? Dlaczego z ?subfunduszu terapeutyczno-innowacyjnego? sfinansowano leczenie 5.423 osób, na co średnio wydano 8.200 złotych na pacjenta. Nie wydaje się to wydatkiem nie do udźwignięcia przez regularny budżet Ministerstwa Zdrowia.

Czy już wiemy, kto zarządza Funduszem Medycznym i kto mu doradza?

Odpowiedzi na te pytania znajdują się pod linkiem:  https://av8.senat.pl/10KZ721

Artykuł Fundusz Medyczny pełen niepokoju pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Program 40+, losy Funduszu Kompensacyjnego, Funduszu Medycznego, Krajowej Sieci Onkologicznej i Kardiologicznej, to tematy posiedzenia Komisji Zdrowia Senatu w dniu 20 października, którą poprowadziła Senator Beata Małecka – Libera. Na pytania odpowiadał Minister Maciej Miłkowski.

Rekomenduję obejrzenie tej bardzo ciekawej dyskusji: https://av8.senat.pl/10KZ651

Brałem udział w tym posiedzeniu. Będę zaszczycony, jeśli poświęcicie 3 minuty na przeczytanie mojej refleksji po tej dyskusji: Uwaga: Zwolnij!

Paweł Kruś

Artykuł Komisja Zdrowia Senatu: trudne pytania do Ministerstwa Zdrowia pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

? Aby realizować długoletnią strategię, zdrowie musi stać się priorytetem rządu i państwa, a do rozmów trzeba zaprosić polityków, bo musi ona powstać w przy udziale środowisk medycznych ? powiedziała dr Beata Małecka-Libera na II Seminarium Ekonomiczne pt. ?Gospodarka a polityka zdrowotna?, które odbyło się 16 września 2021 r.

Wydarzenie zostało zorganizowane przez Marszałka Senatu – prof. Tomasza Grodzkiego, dr Beatę Małecką-Liberę, senator RP, przewodniczącą Komisji Zdrowia i Zespołu Doradców Komisji Zdrowia oraz Zbigniewa Jakubasa, przewodniczącego Rady Gospodarczej ? Zespołu Doradców ds. Gospodarczych. W spotkaniu wzięli udział eksperci zajmujący się ochroną zdrowia oraz eksperci z Rady Gospodarczej – Zespołu Doradców ds. Gospodarczych przy Marszałku Senatu RP. Zespół Doradców Komisji Zdrowia przedstawił założenia nowej strategii w ochronie zdrowia.

Polecamy Państwa uwadze następujące prezentacje:

• System opieki zdrowotnej ? stan obecny, podstawowe informacje i porównani międzynarodowe, główne problemy – Anna Kozieł, Bank Światowy (10:30)

• Ekonomiczne aspekty opieki zdrowotnej – dr hab. Christoph Sowada, kierownik Zakładu Ekonomiki Zdrowia i Zabezpieczenia Społecznego, Wydział nauk o Zdrowiu, Uniwersytet Jagielloński (31:00)

• Zasoby kadrowe ochrony zdrowia ? dr hab. Alicja Domagała, Instytut Zdrowia Publicznego, Uniwersytet Jagielloński (51:12)

Zachęcamy do obejrzenia

Artykuł II Seminarium Ekonomiczne w Senacie RP pt. ?Gospodarka a polityka zdrowotna? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

W konferencji pt. ?Współczesne wyzwania dziecięcej hematologii i onkologii?, która odbyła się 15 września 2021 r. w Senacie RP wzięli udział przedstawiciele najważniejszych ośrodków onkologicznych w Polsce. Konferencję otworzyli: Marszałek Senatu – prof. Tomasz Grodzki, dr Beata Małecka-Libera, senator RP, przewodnicząca Komisji Zdrowia, oraz Senator RP Halina Bieda, przewodnicząca Senackiego Zespołu ds. Rozwoju Województwa Śląskiego.

Uczestnicy debaty omawiali aktualny stan onkologii dziecięcej w Polsce w kontekście Europejskich Sieci Referencyjnych, dyskutowali o nowoczesnych terapiach komórkowych i diagnostyce molekularnej.

Wydarzeniu towarzyszyła wystawa fotografii Tomka Sikory pt. ?Wartości w czasie pandemii?.

• Aktualny stan onkologii dziecięcej w Polsce w kontekście Europejskich Sieci Referencyjnych ? prof. dr hab. n. med. Tomasz Szczepański ? rektor Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, Katedra i Klinika Pediatrii, Hematologii i Onkologii Dziecięcej ŚUM
• CAR-T i inne nowoczesne terapie komórkowe w onkologii dziecięcej ? prof. dr hab. n. med. Krzysztof Kałwak ? Katedra i Klinika Transplantacji Szpiku, Onkologii i Hematologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu
• Neuroonkologia dziecięca: gdzie jesteśmy, dokąd zmierzamy ? dr hab. n. med. Bożenna Dembowska-Bagińska, prof. Instytutu ? Klinika Onkologii Dziecięcej Instytutu ?Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka? w Warszawie
• Diagnostyka molekularna: konieczna droga do indywidualizacji leczenia w onkologii dziecięcej ? prof. dr hab. n. med. Wojciech Młynarski ? Klinika Pediatrii, Onkologii, Hematologii i Diabetologii I Katedry Pediatrii Centralnego Szpitala Klinicznego w Łodzi

Zapraszamy do posłuchania ekspertów, którzy mówią o stanie polskiej onkologii i hematologii dziecięcej.

Artykuł Współczesne wyzwania dziecięcej hematologii i onkologii pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Optymalizacja opieki nad chorymi na cukrzycę w świetle dokumentu Ministerstwa Zdrowia ?Zdrowa przyszłość?.

Po przerwie spowodowanej pandemią, wznowił pracę niezwykle aktywny w ubiegłej kadencji Sejmu, Parlamentarny Zespół ds. Praw Pacjentów. Jego Przewodnicząca – Posłanka Violetta Porowska, wybrała jako pierwszy cel doprowadzenie do wdrożenia przez Ministerstwo Zdrowia, przygotowanego jeszcze w 2018 schematu optymalnego leczenia cukrzycy.

Obecni przyjęli aplauzem, współprowadzenie spotkania przez dr Krzysztofa Ostrowskiego, poprzedniego Przewodniczącego Zespołu, który rozpoczął pracę konieczną do reformy codziennej opieki nad diabetykami.

 Z inicjatywy Fundacji Eksperci dla Zdrowia, prowadzonej przez Marzenę Domańską ? Sadynicę powstał raport ?Ścieżka opieki nad chorym na cukrzycę?. Jego autorzy: prof. Dorota Zozulinska-Ziółkiewicz, prof. Agnieszka Mastalerz-Migas, dr Małgorzata Gałązka-Sobotka, prof. Leszek Czupryniak i dr Jakub Gierczyński przedstawiali jego tezy na Posiedzeniu Zespołu Parlamentarnego w dniu 24 sierpnia 2021.

Mówcy podkreślili, że w ostatnich latach nastąpił przełom w dostępie polskich pacjentów do farmakologicznego leczenia, co jest ogromnym sukcesem Ministra Macieja Miłkowskiego. Teraz czas już najwyższy, by weszły w życie rozwiązania organizacyjne, zwłaszcza podział zadań miedzy lekarzy POZ i diabetologów. Zakładają one, że pacjent z cukrzycą będzie raz w roku kontrolowany przez diabetologa w przychodni specjalistycznej, a przez pozostały czas będzie prowadzony przez lekarza POZ. Przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia stwierdzili, że wprowadzenie proponowanych, zmian organizacyjnych wymaga czasu. Spotkało się to z reakcją obecnych Posłów i Ekspertów, podkreślających, że przygotowane dokumenty są wystarczające szczegółowe, by do końca roku powstały zarządzenia wykonawcze.

– Znaczną część finansowania mogą zapewnić wpływy z podatku cukrowego, szacowane dziś na ok. miliard złotych. Czas skończyć z ?covidocentryzmem? w działaniu, rzeczywistość udowodniła, że większe zagrożenie stwarzają zaniedbania w leczeniu chorób przewlekłych ? podkreślali prof. Leszek Czupryniak i Poseł Krzysztof Ostrowski.

Autor: Redakcja. Polecamy lekturę komentarza red. Pawła Krusia, wydawcy Świata Lekarza (pod zdjęciami z posiedzenia komisji).

Prof. Dorota Zozulińska-Ziółkiewicz
foto. Anna Strzyżak/Kancelaria Sejmu

Prof. Leszek Czupryniak, dr hab. Andrzej Śliwczyński, Marzena Domańska-Sadynica,
dr n. med. Jakub Gierczyński
foto. Anna Strzyżak/Kancelaria Sejmu

Prof. Leszek Czupryniak i dr hab. Andrzej Śliwczyński
foto. Anna Strzyżak/Kancelaria Sejmu

Obejrzyj zapis wideo z posiedzenia: 

https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/transmisja.xsp?documentId=0A208F3FF727D8C0C125871800385579&symbol=TRANSMISJA_ARCH&info=T

Raport i prezentacje podczas posiedzenia Zespołu: Raport: ŚCIEZKA OPIEKI NAD PACJENTEM Z CUKRZYCĄ; KLUCZOWE REKOMENDACJE ZMIAN Standard organizacyjny opieki zdrowotnej w zakresie cukrzycy Kompleksowa porada diabetologiczna Zgodność proponowanych rozwiązań z dokumentem ministerstwa zdrowia Zdrowa Przyszlość; Link do wszystkich materiałów: https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/agent.xsp?symbol=POSIEDZENIAZESP&Zesp=624

Prześlij komentarz jeśli uczestniczyłeś w spotkaniu fizycznie lub online: pawel.krus@zlotyotis.pl

Komentarze:

Paweł Kruś, wydawca Świata Lekarza:

W pracach Parlamentarnego Zespołu ds. Praw Pacjentów VIII kadencji, uczestniczyłem regularnie. Podziwiałem pasję Posła Krzysztofa Ostrowskiego w walce o zmiany organizacyjne w leczeniu diabetologicznym, w urologii, we wprowadzaniu opieki koordynowanej i wszędzie tam, gdzie gołym okiem widać było konieczność unowocześnienia rzeczywistości. Ale kadencja się skończyła i całej pracy Parlamentarnego Zespołu ds. Praw Pacjentów i Ekspertów zagroził historyczny niebyt. Tak działo się w Sejmie od lat ? na szczęście do wczoraj. Posłanka Violetta Porowska, która objęła prowadzenie Zespołu po Pośle Ostrowskim, wprowadziła nowy standard ? kontynuowania i kończenia rozpoczętych prac. To przełom konieczny dla ochrony zdrowia; ani losu pacjentów z cukrzycą ani stanu zdrowia publicznego nie poprawi się inaczej, niż przez konsekwentne i systematyczne uwspółcześnianie sposobu leczenia chorób i prowadzenia profilaktyki. Każda przerwa w tym procesie jest szkodliwa.

Zdrowie to nie elektrownia, droga czy pomnik, których budowę można wstrzymać przy zmianie politycznej czy personalnej ? tu straty będą co najwyżej materialne.

Ochroną zdrowia muszą kierować inne zasady – związane z nią prace nie mogą być przerywane, niezależnie od tego kto je rozpoczął, bo ich celem jest poprawa leczenia,  najczęściej zaś – ochrona życia.

Posłanka Violetta Porowska rozpoczęła proces o znaczeniu fundamentalnym dla prac Zespołów Parlamentarnych związanych ze zdrowiem ? zaczyna kończyć dzieło  swojego poprzednika i korzysta z prac przygotowanych w poprzedniej kadencji przez Ekspertów. To przełom myślowy, zapowiadający zmiany w polskiej kulturze politycznej i jakości polityki.

Dziękuję Pani Posłance, w imieniu tych osób, które o tę i inne kontynuacje potrzebne Polsce prosiły od rozpoczęcia IX kadencji.

Paweł Kruś

Artykuł Ścieżka opieki nad chorym na cukrzycę pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Podczas posiedzenia 3 sierpnia 2021, Komisja Zdrowia Senatu RP dyskutowała nad bezpieczeństwem lekowym Polski w świetle nowelizacji ustawy refundacyjnej oraz możliwościach wdrożenia opieki farmaceutycznej w aptekach.

Obrady prowadziła Pani Senator Beata Małecka-Libera, przewodnicząca Komisji Zdrowia Senatu, wspierana przez Senator Prof. Alicję Chybicką.

Głos zabrali m.in. Irena Rej, Prezes Izby Gospodarczej Farmacja Polska, Krzysztof Kopeć, prezes PZPPF, Bogna Cichowska-Duma, dyrektor organizacji Infarma, Stanisław Maćkowiak Przewodniczący Federacji Pacjentów Polskich, Michał Byliniak ? wiceprezes Naczelnej Rady Aptekarskiej.

W pierwszej części spotkania wypowiadał się podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia Maciej Miłkowski, który poinformował, że do końca sierpnia b.r. będą trwały konsultacje rządowe projektu dużej nowelizacji ustawy refundacyjnej, która do parlamentu ma trafić na początku 2022 r. Nastąpi to po konsultacjach ze środowiskami m.in. farmaceutów, firm farmaceutycznych i pacjentów. Ustawa zakłada wprowadzenie zmian takich jak m.in. podniesienie opłaty zryczałtowanej za leki z 3,20 do 5,60 zł oraz powiązanie tej opłaty z wysokością płacy minimalnej, wydłużenie decyzji refundacyjnej w zakresie instrumentów dzielenia ryzyka na okres 10 lat oraz publikacja list leków refundowanych co trzy miesiące.

? Planujemy pozostawienie całkowitego budżetu na poziomie 17% planu finansowego Narodowego Funduszu Zdrowia ? mówił M. Miłkowski. Dodał także, że jest otwarty na dialog ze wszystkimi zainteresowanymi stronami na temat zmian w ustawie refundacyjnej. Z kolei organizacje skupiające farmaceutów oraz firmy farmaceutyczne zwrócili uwagę na zagrożenia, jakie nowe rozwiązania mogą przynieść dla polskiego rynku farmaceutycznego. Ponadto prezes Polskiego Związku Pracodawców Przemysłu Farmaceutycznego Krzysztof Kopeć podkreślił, że bezpieczeństwo lekowe państwa jest integralną częścią całego jego bezpieczeństwa, szczególnie w obliczu czwartej fali pandemii COVID-19. Na zakończenie tej części posiedzenia przewodnicząca Komisji Zdrowia Beata Małecka-Libera, że Komisja będzie monitorować prace nad nowelizacją ustawy refundacyjnej. Ponadto podkreśliła też, że dla pacjentów i dla producentów leków najważniejsza jest stabilność i przewidywalność, dlatego według niej niezbędne jest opracowanie strategii bezpieczeństwa lekowego i strategii zdrowia publicznego.

W drugiej części spotkania omawiano możliwość wdrożenia opieki farmaceutycznej w aptekach. Zauważono, że dzięki wprowadzonym zmianom w prawie już teraz w aptekach kwalifikuje się i szczepi przeciw COVID-19, a można by także wykonywać np. szczepienia przeciw grypie. Podkreślono, że właśnie w aptekach farmaceuci mogliby diagnozować schorzenia o prostych dolegliwościach, co znacznie odciążyłoby lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. ? Mamy taki moment zwrotny i chciałbym, abyśmy go wykorzystali. Doświadczenia krajów, które mają bardzo rozwinięte usługi apteczne, pokazują, że czasami impulsem do ich stworzenia był kryzys zdrowotny np. pandemiczny. (?) Mamy dzisiaj gotową infrastrukturę, żeby wprowadzać kolejne usługi. Następną usługą powinny być szczepienia przeciw grypie, brakuje tylko odpowiedniego rozporządzenia ? mówił Marcin Piskorski ze Związku Pracodawców Aptecznych ?PharmaNET?. Dodał również, że łatwe do wprowadzenia byłoby np. realizowanie programów profilaktycznych, badania kontrolne, szczepienia, doradztwo w zapobieganiu uzależnieniom, doradztwo żywieniowe, dowóz leków do domu itp. Wtórował temu Michał Byliniak, wiceprezes Naczelnej Rady Aptekarskiej, który również zauważył, że farmaceuci mogliby wykonywać szczepienia przeciwko grypie czy też diagnozować proste dolegliwości. Wśród świadczonych przez apteki usług według Stanisława Maćkowiaka z Federacji Pacjentów Polskich mogłoby się znaleźć np. dowożenie leków do domu pacjentom z niepełnosprawnościami. Z kolei podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia Maciej Miłkowski oznajmił, że resort planuje wdrożyć roczny program pilotażowy dotyczący opieki farmaceutów nad pacjentami, którzy zażywają zbyt wiele leków przepisywanych przez różnych lekarzy.

Na zakończenie spotkania przewodnicząca komisji Beata Małecka-Libera podsumowała, że wdrożenie opieki farmaceutycznej odciążyłoby lekarzy w kwestii profilaktyki czy promocji zdrowia. Senator Alicja Chybicka dodała, że farmaceuci mogliby również wspomóc lekarzy w szpitalach, co także znacznie by ich odciążyło.

Autor: Sonia Młodzianowska

Obejrzyj zapis wideo z posiedzenia: 
https://av8.senat.pl/KZ601

Prześlij komentarz jeśli uczestniczyłeś w spotkaniu fizycznie lub online: pawel.krus@zlotyotis.pl

Komentarze:

Paweł Kruś, wydawca Świata Lekarza: Komisja Zdrowia Senatu, dzięki energii Senator Beaty Małeckiej-Libery, odzyskuje po pandemicznej przerwie wiodące miejsce w dyskusji nad sprawami zdrowia w Polsce. Od kilkunastu lat dziennikarze Świata Lekarza bywali w Senacie regularnie i jako pierwsi dostrzegli potencjał intelektualny tego miejsca. Po najważniejszych, międzynarodowych konferencjach, wydawaliśmy numery specjalne, wspomnę ?Senat, Świat i Polska?, z wiarą w kontynuację debat na tym poziomie.

Wierzę, że tegoroczne ?nowe otwarcie? Pani Senator Beaty Małeckiej ? Libery w bliskiej przyszłości zaowocuje wydarzeniami, które zmienią polską ochronę zdrowia i otworzą ją na nowy sposób myślenia i działania. W Senacie poprzednich kadencji udało się to osiągnąć. Teraz po przerwie pandemicznej i nowych, wspólnych doświadczeniach, jeszcze bardziej niż kiedykolwiek środowisko ochrony zdrowia potrzebuje Senatu do bezstronnych podsumowań i definiowania przyszłości polskiej medycyny. Bez polityki.

Na posiedzeniu 3 sierpnia, obydwa tematy wiodące: bezpieczeństwa lekowego Polski i opieki farmaceutycznej zostały naszkicowane. Pierwszy jest nową potrzebą państwową i wymaga rozwinięcia, drugi musi nareszcie zacząć funkcjonować, bo kilkanaście ubiegłych lat poświęconych dyskusjom, stanowczo wystarczy. Obydwa tematy wymagają konkretnej konkluzji, o co najtrudniej.

Czy zdefiniujemy ją w Komisji Zdrowia Senatu?

Paweł Kruś

Artykuł Bezpieczeństwo lekowe i opieka farmaceutyczna pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Tematem posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. Chorób Rzadkich (27 lipca 2021 r.) był Plan Dla Chorób Rzadkich i refundacja w chorobach rzadkich środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz hemochromatoza ? diagnostyka, leczenie, profilaktyka.

Podczas spotkania eksperci zastawiali się, jak zapewnić optymalną opiekę pacjentom chorym na fenyloketonurię, którzy muszą przestrzegać ścisłej, niskobiałkowej diety, a także uzupełniać białko za pomocą specjalistycznych preparatów. Dr Dorota Korycińska-Haban podkreśliła, że uzupełnienie białka w ich diecie stanowią środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które powinny być przyjmowane codziennie, co najmniej w 3 porcjach. ? Bardzo ważne jest, żeby na naszym rynku pojawiły się produkty pochodzenia naturalnego, a są nimi glikomakropeptydy, które pochodzą z naturalnych białek kazeinowych, mają mniej cukru oraz bardzo przyjemny smak i zapach ? dodała. Zwrócono także uwagę, że dany preparat spożywczy nie jest zwykłym produktem żywieniowym, ale lekiem, który gwarantuje dobrą jakość życia chorego i możliwość funkcjonowania w społeczeństwie.

? Glikomakropeptydy od 2017 r. są dostępne są w różnych krajach ? mówiła dr Dorota Korycińska-Haban. Niestety w Polsce preparat BH4 nie jest refundowany, pacjenci czekają na dostęp do tego leczenia. Dodała także, że obecne, syntetyczne preparaty mają nieprzyjemny smak i zapach, dlatego młodzi pacjenci, wstydzą się je stosować, a brak leczenia powoduje u nich groźne powikłania.

Na posiedzeniu podjęto też temat hemochromatozy. Inicjatorkami prezentacji tej choroby były Karina Szota i Andżelika Szota Rudnicka ? autorki książki ?Hemochromatoza. Nadmiar żelaza we krwi?. W dyskusji wspomniano o potrzebie przeprowadzenia działań profilaktycznych, w tym badań genetycznych u dzieci i osób młodych. Mogłyby one zapobiegać powikłaniom takim jak niewydolność serca, marskość wątroby czy uszkodzenia układu pokarmowego, a co za tym idzie – odciążyć system opieki zdrowotnej. Wskazano również, że istotne jest praktykowanie krwioupustów, które zapobiegają odkładaniu się żelaza w tkankach i tym samym chronią przed dalszymi powikłaniami.

Prof. Marek Hartleb uważa, że należy włączyć choroby rzadkie do programów specjalizacyjnych. ? Tylko to może zmusić lekarzy do szukania informacji. Aby poprawić diagnostykę, lekarze muszą znać wczesne objawy hemochromatozy, a dodatkowo oprócz stężenia żelaza sprawdzać w badaniach całkowitą zdolność wiązania żelaza (TIBC) oraz zlecać screening rodzinny ? dodał.

Spotkanie prowadziła posłanka Barbara Dziuk. W posiedzeniu udział wzięli m.in.: prof. Krzysztof Czajkowski, prof. Jolanta Wierzba, prof. Marek Hartleb, dr Dorota Korycińska-Haban, posłanka Elżbieta Płonka oraz red. Paweł Kruś – Świat Lekarza i red. Iwona Schymalla – portal MedExpress.

Autor: Sonia Młodzianowska

Obejrzyj zapis wideo z posiedzenia: 

https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/transmisje_arch.xsp#F98D9ED435F369A2C125871B003F119E

Prześlij komentarz jeśli uczestniczyłeś w spotkaniu fizycznie lub online: pawel.krus@zlotyotis.pl

Komentarze:

Red Paweł Kruś: Dzięki temu posiedzeniu dowiedziałem się o problemie suplementacji pacjentów z fenyloketonurią. Nie zdawałem sobie sprawy z uciążliwości dożywiania chorych spowodowanej bardzo przykrym zapachem dostępnych do tej pory środków spożywczych.
Wierzę, że nowe środki żywieniowe jak najszybciej trafią do polskich pacjentów ? to przecież dzieci, które musimy bronić przed stygmatyzacją przez rówieśników, a przykry zapach zawsze jest pretekstem do towarzyskiego wykluczenia.
Hemochromatoza, drugi temat posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. Chorób Rzadkich, z pewnością wymaga systemowej uwagi ochrony zdrowia. Trudno uwierzyć, że nie wiemy, ilu Polaków na nią choruje. A jeśli ta choroba nie jest rzadka? Leczymy jej skutki, m.in. niewydolność serca czy marskość wątroby, nie likwidując ich przyczyny. Czas na reorganizację diagnostyki hemochromatozy i uregulowanie kwestii dostępności do krwioupustów ? jedynego lekarstwa na tę chorobę.

Karina Szota i Angelika Szota-Rudnicka: W przebiegu hemochromatozy, żelazo gromadzi się w tkankach i narządach powoli je uszkadzając.
Najczęściej atakuje wątrobę, szpik kostny, płuca, nerki i serce oraz gruczoły dokrewne: trzustkę i tarczycę. Hemochromatoza to podstępna choroba, która czasem manifestuje się niejednoznacznie powodując ogólne rozbicie, mgłę umysłową, senność, bóle stawów i mięśni, migreny, osłabienie libido,  niepłodność, trudności z utrzymaniem ciąży, zaburzenia pracy serca, wątroby, nerek, niedoczynność tarczycy, cukrzycę, a także zaburzenia odporności np. neutropenie.
W wielu publikacjach znajdujemy informację o dobroczynnym wpływie diety ubogiej w żelazo i dietoterapii jako sposobie leczenia tej choroby. Niestety, dieta to tylko czynnik wspierający terapię,  podstawą leczenia są krwioupusty, czyli flebotomia.
Krwioupusty to zabieg niezbyt kosztowny (w porównaniu do skali kosztów leczenia i rehabilitacji pacjentów, u których występują powikłania hemochromatozy np. cukrzyca, niewydolność nerek, marskość wątroby czy udar) i prosty do wykonania. Niestety, znalezienie specjalisty i uzyskanie zlecenia na krwioupusty przed wystąpieniem powikłań, to wyzwanie prawie nierealne. Gdy komuś uda się już otrzymać zlecenie na krwioupusty zaczynają się kolejne problemy – brak miejsc do zrealizowania zlecenia, brak punktów krwiodawstwa, które zaakceptują osobę chorą na hemochromatozę.
Obecnie krwioupusty można wykonać w szpitalach (bardzo niewielu) w większości przypadków wiąże się to z minimum 3 dniowym pobytem szpitalnym. W praktyce cała procedura powinna trwa kilka  godzin biorąc pod uwagę wszystkie formalności i zabieg przy przyjęciu na pobyt w klinikach  jednego dnia. Krwioupusty w zależności od stanu zdrowia pacjenta wykonuje się od kilku razy w miesiącu do kilku na rok. Grupa pacjentów to w większości osoby między 30 a 60 rokiem życia, aktywne zawodowe dla których kilkudniowe pobyty w szpitalu są dużym utrudnieniem jeśli muszą odbywać je kilka razy w miesiącu. Zdajemy sobie sprawę ile trwa proces oddania krwi w punkcie np. busach krwiodawstwa, nawet biorąc pod uwagę konieczność oznaczenia w surowicy parametrów potrzebnych przed krwioupustem nie jest konieczna trzydniowa hospitalizacja pacjenta.
70% chorych na hemochromatozę ma trudność z uzyskaniem zlecenia na krwioupusty. W ramach NFZ powinny być świadczone pobyty jednodniowe. Zaoszczędzi to pieniądze podatników i czas pacjentów.

Artykuł Fenyloketonuria i hemochromatoza ? jak zapewnić pacjentom optymalną opiekę? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.