Polskie Towarzystwo Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych opracowało zasady postępowania w zakażeniach SARS-CoV-2. Dotyczą rozpoznawania, diagnostyki i leczenia zakażeń SARS-CoV.

Pierwsze ogniska zachorowań na chorobę znaną obecnie jako COVID-19 zostały odnotowane w grudniu 2019 w Wuhan w Chinach. Czynnikiem etiologicznym okazał się nowy betakoronawirus obecnie znany pod nazwą SARS-CoV-2 (Severe Acute Respiratory Syndrome Corona Virus-2). Po rozprzestrzenieniu się epidemii na wszystkie kontynenty, Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła w dniu 11 marca 2020 pandemię COVID-19. Koronawirusy (CoVs) są grupą otoczkowych wirusów zwierających jednoniciowy RNA o dodatniej polaryzacji. Dotychczas stwierdzano 6 gatunków CoVs patogennych dla człowieka (HCoVs), które powodowały zakażenia dróg oddechowych. Dwa z nich SARS-CoV oraz MERS-CoV były w ostatnich 20 latach przyczyną szerzących się na cały świat lub lokalnych epidemii, których rozprzestrzenianie ograniczono metodami kontroli sanitarno-epidemiologicznej. Przenoszenie SARS-CoV-2 odbywa się droga kropelkową, oraz przez zanieczyszczone przedmioty i powierzchnie. Wirus jest obecny w wielu płynach ustrojowych (wydzielina z nosa i gardła, plwocina, stolec, łzy, krew). Średni okres inkubacji COVID-19 wynosi 5 dni, ale może sięgać do 14 dni. Częste są postacie o przebiegu bezobjawowym i łagodnym z gorączką, kaszlem oraz dusznością. W bardziej zaawansowanych postaciach pojawiają się śródmiąższowe zmiany zapalne w płucach. W ciężkich postaciach klinicznych, pod koniec pierwszego tygodnia od wystąpienia pierwszych objawów dochodzi do rozwoju objawów ostrej niewydolności oddechowej, która postępując doprowadza do niewydolności wielonarządowej i zgonu chorego. Śmiertelność od 0 do 8% jest zróżnicowana w poszczególnych krajach i zależy od jakości opieki zdrowotnej ze szczególnym uwzględnieniem wyposażenia i dostępności oddziałów intensywnej terapii, ale być może także wielu nie poznanych czynników genetycznych człowieka i/lub zmienności genetycznej wirusa. Leczenie etiotropowe o wartości potwierdzonej w badaniach klinicznych nie jest dostępne. Podejmowane są próby stosowania leków zarejestrowanych dotychczas w innych wskazaniach, ale ich skuteczność nie została potwierdzona. Podjęto prace na szczepionkami, które mogą przynieść efekt nie wcześniej niż w roku 2021.  

2. Minimalne wymagania dla oddziału hospitalizującego zakażenia SARS-CoV-2

Izba Przyjęć zamknięta dla innych chorych ? dedykowana wyłącznie chorym kierowanym z podejrzeniem zakażenia SARS-CoV-2.

– Poczekalnia Izby Przyjęć zapewniająca przebywanie osób w odległości przynajmniej 2 metrów [CDC]; w przypadku trudności z wygospodarowaniem takich pomieszczeń celowe jest przygotowanie ogrzewanych namiotów przed wejściem do budynku.

– Zabezpieczenie w PPE ? osobiste wyposażenie zabezpieczające: o kombinezony lub fartuchy wodoodporne z długim rękawem o gogle lub przyłbice o maski FFP-2 lub FFP-3 o rękawice (optymalnie nitrylowe) o czepki i ochraniacze na stopy w przypadku stosowania fartuchów wodoodpornych

– Oddział Intensywnej Terapii w strukturach szpitala lub stanowiskami intensywnej terapii w strukturach oddziału chorób zakaźnych lub czasowo zaadaptowane pomieszczenia oddziału zakaźnych zabezpieczone w respiratory i ECMO z obsadą anestezjologiczną.

– Całodobowa możliwość wykonywania CT lub zdjęć rtg płuc lub USG płuc.

– Dostęp do pracowni diagnostyki molekularnej umożliwiający otrzymywanie wyników maksymalnie w ciągu 24 godzin od pobrania, optymalnie do 8 godzin (w celu wykluczenia zakażenia w warunkach Izby Przyjęć)

– Wyraźne oznakowanie dojścia do Izby Przyjęć zakaźnej ograniczające możliwość krzyżowania się dróg zakażeń.

Całość zaleceń dostępna pod linkiem:

https://adst.mp.pl/s/www/covid19/Rekomendacje-PTEiLChZ-24-03-2020.pdf

Artykuł Zalecenia postępowania w zakażeniach SARS-CoV-2 Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Pierwsze doniesienia wskazywały na większą częstość ciężkiego przebiegu u osób z chorobami serca, nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą. Trzeba jednak zaznaczyć, że występowanie tych chorób jest ściśle skorelowane z wiekiem – mówi prof. Piotr Jankowski, kardiolog.

Osoby z chorobami kardiologicznymi, w tym nadciśnieniem tętniczym, ale także z cukrzycą, są wymieniane jako osoby z grupy występowania ryzyka powikłań COVID-19. Czy samo nadciśnienie jest czynnikiem ryzyka? 

Odpowiadając na to pytanie, trzeba podkreślić, że obecnie dysponujemy jednie wstępnymi danymi. Dotąd nie opublikowano analizy niepozbawionej istotnych ograniczeń metodologicznych. Dostępne dane wskazują, że wiek jest bardzo silnie związany z ryzykiem występowania ciężkiego przebiegu infekcji, w tym zgonu. Innym czynnikiem, który być może jest niezależnym czynnikiem związanym z ciężkim przebiegiem zakażenia, jest palenie tytoniu.

Ponadto, pierwsze doniesienia wskazywały na większą częstość ciężkiego przebiegu u osób z chorobami serca, nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą. Trzeba jednak zaznaczyć, że występowanie tych chorób jest ściśle skorelowane z wiekiem. Nie opublikowano dotąd wyników badań, które dowodziłyby, że u pacjentów ze wspomnianymi chorobami śmiertelność jest większa, mimo uwzględnienia wpływu wieku. Np. w jednym z badań częstość występowania nadciśnienia tętniczego u osób, które zmarły w przebiegu zakażenia wirusem wyniosła 48 proc., co jednak nie odbiega od częstości występowania nadciśnienia w tej grupie wiekowej w Chinach, a nawet jest nieco mniejsza.

Trzeba jednak podkreślić, że dostępne analizy uwzględniają małą liczbę przypadków. Można podejrzewać, że kolejne badania pozwolą na wykazanie niezależnego od innych czynników związku między śmiertelnością a obecnością takich chorób jak cukrzyca, niewydolność serca, choroba wieńcowa, czy nadciśnienie płucne.

Inną ważną kwestią są czynniki sprzyjające zakażeniu. W tym zakresie także nie dysponujemy jeszcze dobrymi analizami. Można jednak podejrzewać, że czynniki są podobne do tych, które odgrywają rolę przy zakażeniach innymi drobnoustrojami: wielkość ekspozycji, przyjmowanie leków o działaniu immunosupresyjnym, ciężkie choroby związane z gorszym stanem ogólnym pacjenta. Wskazuje się też na istotnie większe ryzyko zainfekowania osób palących papierosy. Część analiz, szczególnie pochodzących z Chin, wskazuje na większe ryzyko rozwoju infekcji u mężczyzn niż u kobiet. Ostatnie doniesienia medialne wskazują, że również we Włoszech śmiertelność wśród mężczyzn może być dużo wyższa niż u kobiet. Obecnie nie w pełni wyjaśniony jest mechanizm zwiększonego ryzyka rozwoju powikłań infekcji u mężczyzn, wskazuje się między innymi właśnie na rolę palenia tytoniu. W Chinach różnica między mężczyznami i kobietami pod względem częstości palenia tytoniu jest szczególnie duża. We Włoszech jest jednak istotnie mniejsza. Na pewno trzeba szukać jeszcze innych przyczyn.

Prof. Piotr Jankowski jest kardiologiem, pracuje w Klinice Kardiologii i Elektrokardiologii Interwencyjnej oraz Nadciśnienia Tętniczego Collegium Medicum UJ

Artykuł Prof. Piotr Jankowski: Jakie są czynniki ryzyka COVID-19 i ciężkiego przebiegu zakażenia pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Warunkiem niezarażenia się koronawirusem, ale także innymi patogenami, które wywołują infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych jest wysoka odporność organizmu. Jak ją wspomóc w dobie epidemii?

Negatywny wpływ na odporność organizmu mają: nieprawidłowa dieta, w tym spożywanie nadmiernych ilości alkoholu, wychłodzenie organizmu, stres, antybiotykoterapia, operacje, terapie immunosupresyjne. Jakie naturalne produkty mogą przyczynić się do poprawy funkcjonowania układu immunologicznego?

W pierwszej kolejności warto zwrócić uwagę na produkty pochodzenia pszczelego. Produkty pszczele i zielarskie mają długą historię stosowania w profilaktycei leczeniu chorób infekcyjnych dróg oddechowych. Znaleźć możnatakże liczne badania kliniczne, które zamieszczane są w renomowanych publikacjachnaukowych, potwierdzające ich skuteczność terapeutyczną. Najlepiejudokumentowane jest działanie propolisu (kitu pszczelego), pyłku pszczelegozwanego też pyłkiem kwiatowym oraz miodu, a z produktów roślinnych: ziela,kwiatu i korzenia jeżówki purpurowej, kwiatu rumianku i liścia melisy. Odpowiedniereceptury mogą zwiększać skuteczność terapeutyczną surowców naturalnychz uwagi na synergię ich działania.

Propolis stymuluje zarówno odpowiedź nieswoistą, jak i swoistą. Zwiększa aktywność fagocytarną makrofagów, stymuluje również produkcję przeciwciał. Stosowanie propolisu łącznie ze szczepionkami przeciwko patogenom zwiększa skuteczność szczepień, gdyż propolis jest immunoadiuwantem, czyli substancją, która zwiększa aktywność układu odpornościowego poza szczepieniem. Propolis wykazuje silne działanie przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze.

Drugą substancją pochodzenia pszczelego, którą należałoby rozważać w przypadku zagrożenia infekcją, jest pyłek pszczeli zwany czasami kwiatowym. Powoduje wzrost odporności organizmuna zakażenia.Pyłek pszczeli wykazuje także działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, a przypuszczalnie również przeciwwirusowe i przeciwzapalne. Ważne, aby surowiec ten był stosowany w formie maksymalnie rozdrobnionej. Można go też łączyć z miodem pszczelim i w takiej formie stosować profilaktycznie i leczniczo.

Kwiat lub korzeń jeżówki pobudzadziałanie układu odpornościowego, nasila proces fagocytozy, pobudza leukocytydo wydzielania substancji przeciwwirusowych (interferonów, głownieinterferonu ?). Wzrost aktywności makrofagów prowadzi do wydzielania interleukiny-1, która pobudza limfocyty do swoistej obrony organizmu.Ważne jest, aby preparaty z zielem jeżówki stosować pulsacyjnie, np.przez 7-10 dni, następnie zrobić 2-3 tygodnie przerwy i ponownie spożywaćsurowiec przez 7-10 dni. Maksymalizuje to efektywność stymulacji odporności.

Aloes drzewiasty zawiera glikoproteiny i polisacharydy, które stymulują komórki układuodpornościowego. Wśród substancji o działaniu immunostymulującym należy wymienić również takie surowce jak korzeń żeń-szenia, olej z nasion czarnuszki siewnej, czarną hubę (błyskoporek podkorowy) oraz liście melisy ikwiaty rumianku. W trosce o właściwą odporność należy także zadbać o właściwe nawilżenie błon śluzowych. Nadają się do tego preparaty ziołowe zawierające porost islandzki czy korzeń prawoślazu.

Ważnym elementem, który wpływa na prawidłową odporność organizmu jest właściwy stan flory fizjologicznej bytującej w jelitach. Dlatego ogromne znaczenie ma stosowanie odpowiednich prebiotyków, które przyczyniają się do wzrostu flory prozdrowotnej. Do takich naturalnych surowców należą inulina, pozyskiwana np. z korzenia cykorii i błonnik, którego dobrym źródłem jest łupina babki jajowatej. Doskonałym źródłem błonnika są także otręby owsiane. Zawierają one również beta-glukany, znane imunostymulanty. Jednym z najbardziej popularnych czynników immunosupresyjnychjest stres, zatem zioła redukujące jego poziom (korzeń kozłka, szyszki chmielu, liść melisy) można zaliczyć do substancji o działaniu zwiększającym odporność.

Podnoszenie odporności to także utrzymywanie dobrego nastroju, czego konsekwencją jest wysoki poziom endorfin. Dlatego warto zadbać o dietę bogatą w jajka, które są znakomitym źródłem 5-hydroksytryptofanu, prekursora serotoniny. Surowcem roślinnym, który zwiększa ilość tej substancji w przestrzeni synaptycznej jest ziele dziurawca. Ostatnim surowcem, na który warto zwrócić uwagę myśląc o zwiększeniu odporności jest korzeń tarczycy bajkalskiej.

Naturalne produkty znakomicie nadają się do profilaktyki wszelakich infekcji, w tym również koronawirusa.

Opracowano na podstawie: ?Profilaktyka zdrowotna i Fitoterapia?, K. Błecha, I. Wawer; 2019

Artykuł Zioła i produkty pszczele mogą wspomóc odporność w walce z koronawirusem pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Stan ciężko chorej pacjentki, u której zastosowaliśmy leczenie, poprawia się. To nie jest leczenie eksperymentalne. Leki są zarejestrowane, tylko w innych schorzeniach – mówiprof. Krzysztof Simon, kierownik Kliniki Chorób Zakaźnych, Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu.

Jeszcze niedawno mówiło się, że w przypadku infekcji SARS-CoV-2 nie podaje się żadnego leczenia. Tymczasem pan leczenie stosuje, za zgodą Komisji Bioetycznej i pacjentów. Stan jednej z pacjentek, która była w ciężkim stanie, poprawia się.

Jej stan się poprawia, choć nie wiem, na ile ta poprawa jest trwała, pacjentka jeszcze nie wyzdrowiała. Gdy takich pacjentów w ciężkim stanie będzie co najmniej 10-20, i żaden nie umrze, to znaczy, że leczenia działa i ogranicza śmiertelność. To nie jest leczenie eksperymentalne, leki są zarejestrowane, tylko w innych schorzeniach.Na dziś podajęje kilku pacjentom, ponieważ pozostali są w lżejszym stanie i nie makoniecznościtakiego leczenia.

W ubiegłym tygodniu pierwszy leków – chlorochina, polskiej firmy – został w Polsce zarejestrowany w nowym wskazaniu: leczenie wspomagające zakażeń koronawirusowych. To nadziejadla chorych na COVID-19?

Chlorochinama wiele plusów: jest tania w produkcji, jest też lekiem dobrze znanym, była stosowana w leczeniu malarii, RZS. Ma przeciwwskazania, jednak generalnie jest dobrze tolerowana. Do niedawna można ją było kupić w aptekach, na receptę, mam nadzieję, że to będzie znowu możliwe.Jest branapod uwagę jako jeden z leków wspomagających leczenie zakażeń koronawirusowych, jednak stanów lekkich: gdy występuje gorączka, złe samopoczucie, istnieje ryzyko powikłań, nie ma jednak zaawansowanego zapalenia płuc czy niewydolności oddechowej. Lek nie nadaje się jednak do stosowania samodzielnie w ciężkich stanach.

U pacjentów w stanie ciężkim stosuję kombinację leków: kaletry (połączenie lopinawiruirytonawiru; to lek stosowany w zakażeniach HIV)- z rybawiryną (lek stosowany w szeregu gorączek krwotocznych i zakażeniu HCV) lub chlorochiną. Doświadczenia lekarzy chińskich i włoskichz takimi kombinacjami leków były pozytywne, a innych doświadczeń nie ma. Mam nadzieję, że to leczenie poprawi rokowanie chorych w ciężkim stanie.

Jeśli chodzi o inne leki, to największe nadzieje budzi obecnie lek, który wcześniej był stosowany w leczeniu wirusa Ebola (remdesiwir). Jest on obecnie bardzo intensywnie badany w USA i Włoszech w leczeniu ciężkich stanów zakażeń COVID-19. Jest ściśle ukierunkowany na struktury odpowiadające za mnożenie się SARS-CoV-2. Niestety, w Polsce badania z tym lekiem na razie nie są prowadzone.Ten lek byłby również do wczesnego podania u pacjentów, którzy są zagrożeni ciężkim przebiegiem zakażenia, czyli osób starszych i tych, którzy mają współchorobowość: cukrzycę, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, choroby nowotworowe.

Pamiętajmy, że u większości osób zakażenia koronawirusowe przebiegają lekko, lub nawet bezobjawowo. Ale jeśli pacjent jest np. po przeszczepie, ma defekt odpornościowy, niewydolność serca, to istnieje duże ryzyko ciężkiego przebiegu choroby.

Czy jest szansa na pojawienie się nowych leków, nakierowanych ściśle na wirus SARS-CoV-2?

Procesy rejestracyjne nowych leków trwają bardzo długo. Jeśli epidemia nadal by się rozszerzała i nadal rosłaby śmiertelność, to zapewne procesy rejestracyjne byłyby gwałtownie skrócone.Potrzebujemy leku jak najszybciej, jednak równie ważne jest bezpieczeństwo: nie możemy stworzyć sytuacji, że wyleczymy pacjenta z SARS-CoV-19,jednak doprowadzimy go do inwalidztwa.

Czy jest szansa na pojawienie się nowych leków, nakierowanych ściśle na wirus SARS-CoV-2?

Procesy rejestracyjne nowych leków trwają bardzo długo, to kilka etapów badań klinicznych. Jeśli epidemia nadal by się rozszerzała i nadal rosłaby śmiertelność, to zapewne procesy rejestracyjne byłyby gwałtownie skrócone. Potrzebujemy leku jak najszybciej, jednak równie ważne jest bezpieczeństwo: nie możemy stworzyć sytuacji, że wyleczymy pacjenta z SARS-CoV-19,jednak doprowadzimy go do inwalidztwa.

Czy w innych szpitalach, gdzie są leczeni chorzy na COVID-10, również jest stosowane takie leczenie, jak Pan proponuje?

Sposoby leczenia są różne, my opieramy się na doświadczeniach z Chin i Włoch. Efekty są wysoce zachęcające. Leczymy tym, co umiemy i takimi lekami, jakimi dysponujemy.

Epidemię ukrywano w Chinach przez miesiąc, stracono nad nią kontrolę,rozprzestrzeniła się. Podobnie stało się we Włoszech. Polska robi wszystko, by nie stracić kontroli nad sytuacją, jednak jest ona bardzo poważnawcałej Europie.

Problem COVID-19 nie jest jednak jedynym, z jakim się zmagamy. Jesteśmy obecnie szpitalem jednoprofilowym, powinniśmy hospitalizować na oddziale wyłącznie pacjentów z podejrzeniem COVID-19 i z potwierdzonymi zakażeniami. U większości pacjentów, którzy leżą u nas na oddziale, wykluczyliśmy COVID-19, jednak mają oni ciężkie zapalenie płuc, spowodowane innymi wirusami. Powinniśmy przekazać ich do innych szpitali, jednak jest z tym problem, bo oddziały internistyczne są przepełnione. Nie ma ich dokąd przekazać.

Rozmawiała: Katarzyna Pinkosz

Prof. Krzysztof Simon jest kierownikiem Kliniki Chorób Zakaźnych Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu, konsultantem wojewódzkim w dziedzinie chorób zakaźnych

Artykuł Prof. Krzysztof Simon: Stosujemy leki, które sprawdziły się w Chinach i we Włoszech pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Nie sposób stwierdzić, czy główną przyczyną jest za mała liczba miejsc na oddziałach intensywnej terapii, za mała liczba odpowiednio wyszkolonych profesjonalistów, lekceważenie procedur, czy też za mała ilość środków ochrony osobistej lub leków – mówi prof. Piotr Jankowski, kardiolog.

W przebiegu pandemii COVID-19 zwraca uwagę różnica w śmiertelności między różnymi krajami. Początkowo mówiło się o ok. 3 proc., obecnie we Włoszech jest to prawie 8 proc., podczas gdy w Niemczech, czy Norwegii znacznie poniżej 1 proc., a np. w Szwajcarii około 1%. Czym te różnice są spowodowane?

Znowu muszę zastrzec, że nie mamy jeszcze pełnego obrazu sytuacji i jego przyczyn. Początkowo wskazywano, że obserwowana we Włoszech większa śmiertelność w porównaniu z Chinami (ok. 8,3% vs 4,0%) wynika w głównej mierze ze znacznie większego odsetka osób w wieku podeszłym we Włoszech. Jednak różnice między krajami europejskimi nie mogą być wytłumaczone różnicami pod względem rozkładu wieku, stylu życia, ani czynnikami genetycznymi.  Wydaje się, że liczba zachorowań we Włoszech przerosła możliwości lokalnego systemu opieki zdrowotnej. Nie sposób teraz odpowiedzieć, czy główną przyczyną jest za mała liczba miejsc na oddziałach intensywnej terapii, za mała liczba odpowiednio wyszkolonych profesjonalistów, lekceważenie procedur, czy też za mała ilość środków ochrony osobistej lub leków. Prawdopodobnie w poszczególnych regionach rola tych czynników jest różna.

Na kanwie obserwowanej sytuacji w Europie warto zwrócić uwagę na odporność systemów opieki zdrowotnej w poszczególnych krajach. O ile w przypadku Włoch można argumentować, że liczba chorych jest wyjątkowo duża, to porównanie sytuacji np. we Francji, Belgii i Niemczech wskazuje, że inne czynniki mogą być co najmniej równie ważne: przy porównywalnej chorobowości (128-147 chorych na milion mieszkańców) różnice w śmiertelności są ponad dziesięciokrotne. O ile we Francji śmiertelność wynosi obecnie 2,9%, to w Belgii około 0,9, a w Niemczech 0,2% (stan na 18 marca). Być może częściowym wytłumaczeniem mogą być też różnice w wykrywalności choroby między tymi krajami.

A jak wygląda sytuacja w Polsce?

W Polsce, gdzie według danych na dzień 18 marca zmarło 5 chorych na 287 pacjentów z rozpoznaną infekcją spowodowaną przez wirus SARS-CoV-2, co daje śmiertelność około 1,7%. Można by więc uznać, że system opieki zdrowotnej w Polsce w zakresie leczenia infekcji COVID-19 działa na poziomie francuskim. Muszę jednak podkreślić, że nie jestem pewny jaką mielibyśmy śmiertelność gdybyśmy mieli w Polsce chorobowość na poziomie francuskim, co przełożyłoby się na ponad 5 tysiące chorych w miejsce obecnych 287 pacjentów. Czy wystarczyłoby np. środków ochrony osobistej? Czy chorobowość wśród personelu medycznego nie zmniejszyłaby znacząco odporności polskiego systemu ochrony zdrowia? Dlatego nie dziwią przygotowania np. w postaci wyznaczania tzw. ?jednoimiennych? szpitali, które mają być dedykowane wyłącznie leczeniu chorych z infekcją COVID-19, a z drugiej strony środki, które mają za zadanie spowolnienie rozpowszechniania się drobnoustroju (zamknięcie szkół, uniwersytetów, itp.). 

Na tej kanwie wszyscy, to jest politycy, dziennikarze, i my zwykli obywatele, powinni się zastanowić w który obszar należy w przyszłości inwestować; jaki sektor gospodarki w największym stopniu odpowiada za bezpieczeństwo Polaków.

Rozmawiała Katarzyna Pinkosz

Prof. Piotr Jankowski jest kardiologiem, pracuje w Klinice Kardiologii i Elektrokardiologii Interwencyjnej oraz Nadciśnienia Tętniczego Collegium Medicum UJ.

Artykuł Prof. Piotr Jankowski: Liczba zachorowań we Włoszech przerosła możliwości systemu opieki zdrowotnej, stąd wysoka śmiertelność pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

W maseczki powinni zostać zaopatrzeni wszyscy pracownicy mający szeroki kontakt z innymi ludźmi. Powinniśmy nosić maseczki zawsze, gdy czujemy, że możemy zarażać innych. Chronimy też siebie – mówi dr n. med. Tadeusz Jędrzejczyk, ekspert zdrowia publicznego, dyrektor Departamentu Zdrowia w Pomorskim Urzędzie Marszałkowskim.

Osoby chore powinny nosić maseczki, a co z osobami zdrowymi? Z jednej
strony WHO tego nie zaleca, z drugiej – są informacje, że nawet zwykłe
chirurgiczne maski zmniejszają ryzyko zachorowania, i w związku z tym
lepiej je zakładać.

Noszenie masek na ulicy, a tym bardziej na spacerze w parku, nie ma większego sensu. Gdy odwiedzamy osobę z grupy ryzyka (a sami jesteśmy zdrowi), powinniśmy mocno rozważyć założenie masko. Jest to bardzo wskazane, jeśli mamy objawy nawet tylko zwiastujące zakażenie (ból głowy, gorsze samopoczucie, gorsza wydajność, stan podgorączkowy, kaszel). Da to zdecydowanie większe prawdopodobieństwo uniknięcia zakażenia niż bez takiego działania.

W maseczki powinni zostać zaopatrzeni wszyscy pracownicy mający szeroki kontakt z innymi ludźmi (sprzedawca, konduktor, pracownik poczty) oraz oczywiście wszystkie osoby związane z ochroną zdrowia. Po to, by zwiększyć swoje bezpieczeństwo, a przede wszystkim po to, żeby w przypadku bycia nosicielem nie narażać jednocześnie dziesiątek innych osób, zwłaszcza z grup ryzyka. Miejmy nadzieję, że rządowi uda się tak szeroko to zaopatrzenie w maski zorganizować.

Maseczka ma jeszcze jedną zaletę. Jeśli używamy jej przy okazji wspomnianych sytuacji podwyższonego ryzyka, to pamiętamy też przy okazji o innych elementach bezpiecznego zachowania. Zmniejszamy szansę na dostanie się wirusa poprzez nieopatrzne dotknięcie własną, skażoną już ręką ust, nosa czy oczu.

W przypadku wybuchu epidemii i braku masek – czy warto zrobić sobie samemu własną maseczkę?

Nawet wykonana z kilku warstw gazy maska będzie lepsza niż nic – zdecydowanie ograniczy rozsiewanie kropelek płynów ustrojowych wokół siebie.

Ważne jest jednak, żeby nie używać maski zbyt długo.

Maseczkę powinno się po zdjęciu wyrzucić do szczelnie zamkniętego pojemnika.

Jednocześnie w ostateczności, jeśli nie będzie dostatecznej ilości maseczek na rynku: jeśli maseczka będzie się nadawała do prania w gorącej wodzie z detergentem, może służyć nawet do kilkukrotnego użycia.

Artykuł Czy maseczki chronią przed koronawirusem? Kiedy warto je nosić? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.