Podawany doustnie semaglutyd, podobnie jak rodzina agonistów receptora dla GLP-1, ma plejotropowe, czyli wielokierunkowe korzystne działanie – mówi prof. dr hab. n. med. Dorota Zozulińska-Ziółkiewicz, kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Diabetologii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, w rozmowie z Ewą Podsiadły-Natorską.

W jaki sposób działają analogi GLP-1?

Analogi GLP-1 działają tak jak natywny GLP-1, czyli inkretyna, która produkowana jest w przewodzie pokarmowym i zwiększa w mechanizmie glukozozależnym wydzielanie insuliny przez komórki β wysp trzustkowych. Inkretyny są potencjalizatorami sekrecji (wydzielania) insuliny. Inkretyny pełnią ważną rolę w równowadze energetycznej, glikemicznej i metabolicznej organizmu. Ich prawidłowe funkcjonowanie jest niezbędne dla zachowania zdrowia. Badania w kierunku inkretyn narodziły się, gdy zauważono, że u osób z cukrzycą typu 2 oraz otyłych efekt inkretynowy ulega osłabieniu. W patomechanizmie prowadzącym do hiperglikemii defekt efektu inkretynowego odgrywa znaczącą rolę. U chorych na cukrzycę typu 2 nie tylko ma miejsce mniejsza produkcja inkretyn, ale i słabsza odpowiedź na nie komórek β wysp trzustkowych. Badania ukierunkowano więc tak, aby tę patologię uzdrowić. Był jednak pewien problem.

Jaki?

Że syntetyzowany analog GLP-1 musiał być przy podaniu podskórnym stabilny. Myśl badawcza poszła w tę stronę, żeby poszukać substancji, która działa jak inkretyny, ale jest oporna na działanie dipeptydylopeptydazy IV. Pierwszym lekiem z tej grupy był eksenatyd, który pochodził ze śliny jaszczura Gila monster. Podawano go dwa razy dziennie w iniekcji, czego skutki były podobne do tych wywołanych przez natywny GLP-1. Następnie zsyntetyzowano analogi GLP1– liraglutyd, semaglutyd i dulaglutyd. Są one dostępne w Polsce i wymagają podawania iniekcyjnego; semaglutyd i dulaglutyd jeden raz w tygodniu, a liraglutyd jeden raz dziennie. Rewolucją w diabetologii okazało się białko, którego nie trzeba podawać w zastrzykach. Jest to doustny semaglutyd, który w formie tabletki dostępny jest od 2019 roku. Nie ulega wątpliwości, że jego pojawienie się otworzyło nowy rozdział nie tylko w diabetologii, ale w ogóle w medycynie. Pokonano istniejącą wcześniej barierę żołądkowo-jelitową powodującą gorszą absorpcję tych środków oraz ich degradację przez enzymy proteolityczne, które znajdują się w środowisku przewodu pokarmowego. Stało się to możliwe dzięki zwiększeniu biodostępności semaglutydu po zastosowaniu substancji zwiększającej wchłanianie – salkaprozanu sodu. Jest to niewielka pochodna kwasu tłuszczowego o niedużej masie cząsteczkowej. Jedyną doustną formą semaglutydu jest Rybelsus.

Na co – oprócz wyrównania glikemii – działa ten środek?

Podawany doustnie semaglutyd, podobnie jak rodzina agonistów receptora dla GLP-1, ma plejotropowe, czyli wielokierunkowe korzystne działanie. Badania kliniczne przeprowadzone na początku XXI wykazały, że nie tylko zmniejszają stężenie glukozy we krwi, ale również powodują redukcję masy ciała. Był to przełom, bo większość leków stosowanych dotychczas w diabetologii z reguły nie ułatwiało chudnięcia. A przecież dla sukcesu terapeutycznego – co powtarza się każdemu pacjentowi z cukrzycą typu 2 – niezbędne jest zredukowanie nadmiernej masy ciała. Mamy dowody na to, że redukcja masy ciała o 10 proc. stwarza dużą szansę na ucieczkę od cukrzycy u chorych we wczesnej fazie rozpoznania. Doustny analog GLP-1 też ułatwia pacjentom to zadanie, jednocześnie lecząc chorobę wyjściową. Potwierdziły to wszystkie badania naukowe.

Jaki jest wpływ doustnego analogu GLP-1 na kardiometaboliczne czynniki ryzyka?

Tutaj również mamy obiecujące wyniki badań. Analogi GLP-1, w tym doustny semaglutyd, nie tylko są bezpieczne pod względem zdarzeń sercowo-naczyniowych, ale wręcz działają korzystnie, zmniejszając ryzyko ich wystąpienia, co czyni te leki nie tylko preparatami przeciwhiperglikemicznymi i na otyłość, ale również lekami kardionaczyniowoprotekcyjnymi i nerkoprotekcyjnymi, zwłaszcza że analogi GLP-1 obniżają ciśnienie tętnicze oraz korzystnie wpływają na lipidy. Ich stosowanie jest więc wskazane u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych i nerkowych. Doustny semaglutyd także wykazuje szerokie spektrum korzyści dla pacjentów.

Kiedy je podawać i jak? Na wczesnym etapie leczenia?

Kliniczne zalecenia Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego, a także zalecenia światowe oraz europejskie wskazują na szeroką możliwość stosowania analogów GLP-1 – można je bowiem podawać od rozpoznania cukrzycy typu 2 poprzez ciągłość życia z chorobą, niezależnie od tego, czy pacjent dostaje metforminę i/lub flozynę. Lek należy podawać zgodnie z zaleceniami dotyczącymi techniki iniekcji, a w przypadku doustnego semaglutydu przyjmować go na czczo, minimum 30 minut przed posiłkiem, popijając tabletkę niewielką ilością wody. Skrócenie tego czasu zmniejsza wchłanianie, a tym samym działanie semaglutydu.

Jakie inne korzyści czerpią pacjenci z terapii analogami GLP-1?

Są to leki, które wraz z flozynami zmieniły filozofię podejścia do leczenia cukrzycy typu 2. Przynoszą korzyści niezależnie od wpływu na glikemię, pozwalają nawet u niektórych pacjentów z cukrzycą typu 2 leczonych insuliną na redukcję dawek insuliny, uproszczenie insulinoterapii, a nawet odstawienie insuliny (deinsulinizację). Największa korzyść to nie tylko szansa na zdrowsze, ale i dłuższe życie.

A jakie korzyści z doustnej terapii analogami GLP-1 przepisywanej pacjentom czerpią lekarze?

Zawsze łatwiej jest zaordynować pacjentowi stosowanie tabletek niż zastrzyków. Iniekcje wymagają większego skupienia na edukacji pacjenta w zakresie ich prawidłowego wykonywania. Co więcej, zastrzyk musi być zrobiony dedykowanym wstrzykiwaczem, który jest odpadem do utylizacji. A tabletkę się połyka. W przypadku doustnego semaglutydu należy z pacjentem omówić, jak tabletkę przyjmować, aby dobrze działała.

Artykuł Prof. Dorota Zozulińska-Ziółkiewicz: Doustne analogi GLP-1 to rewolucja w diabetologii i w medycynie pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

W algorytmach leczenia analogi GLP-1 są zalecane dla chorych na cukrzycę z chorobami układu krążenia, ponieważ wyniki badań pokazały, że zmniejszają ryzyko sercowo-naczyniowe ? mówi prof. Leszek Czupryniak, kierownik Kliniki Diabetologii i Chorób Wewnętrznych WUM.

Jakie jest dziś miejsce analogów GLP-1 w leczeniu cukrzycy? Te leki pojawiły się stosunkowo niedawno, wydaje się jednak, że ich stosowanie przesuwa się na wcześniejsze etapy leczenia?

Ta grupa leków okazała się znakomita w leczeniu cukrzycy, ponieważ jest właściwie pozbawiona wad i istotnych czynników niepożądanych, za to ich stosowanie przynosi szereg korzyści.

GLP-1 jest hormonem wydzielanym przez jelito cienkie, po spożyciu posiłku. Mózg i żołądek dostają sygnał, że coś zjedliśmy, trzustka dostaje sygnał, że musi wydzielić insulinę. Jednak wydzielanie insuliny regulowane przez GLP-1 jest ściśle glukozozależne, to znaczy: najpierw musi zacząć rosnąć glikemia, dopiero wtedy komórki beta trzustki reagują na GLP-1 i wydzielają insulinę. Kiedy glikemia spada, wraca do stanu międzyposiłkowego, to wtedy GLP-1 przestaje oddziaływać na komórki trzustki i insulina nie jest wydzielana. Tak więc te leki nie są w stanie wywołać hipoglikemii, ponieważ stymulują wydzielanie insuliny tylko wówczas, gdy stężenie cukru jest podwyższone. Już w pierwszych badaniach klinicznych analogów GLP-1 było widać, że siła ich działania jest taka jak insuliny, jednak w odróżnieniu od niej nie powodują niedocukrzeń, a w dodatku pacjenci mogą schudnąć. Wtedy zaczęto te leki rozwijać.

Pierwszy agonista receptora GLP-1 pojawił się w 2005 roku (eksenatyd), trzeba go było podawać dwa razy dziennie. Był jednak źle tolerowany przez pacjentów, często mieli nudności, wymioty. Następnie pojawił się liraglutyd, podawany raz dziennie. Kolejnym krokiem było wprowadzenie leku, który podawało się raz w tygodniu (dulaglutyd), a następnie pojawił się podobnie podawany semaglutyd. Jest on najnowszym preparatem z tej grupy, podaje się go raz w tygodniu. Semaglutyd bardzo szybko wyrównuje poziom glikemii, najsilniej z analogów GLP-1 redukuje masę ciała, w większym stopniu niż inne leki. Jest też w toku rejestracji do leczenia otyłości bez towarzyszącej cukrzycy.

Co ciekawe, początkowo ta grupa leków była otoczona podejrzliwością: badania na zwierzętach sugerowały, że mogą one zwiększać ryzyko raka rdzeniastego tarczycy z komórek C, raka trzustki, ostrego zapalenia trzustki, nasilać przewlekłe zapalenie trzustki: to wszystko nie potwierdziło się w kolejnych dużych badaniach. Przez moment podejrzewano, że semaglutyd może zwiększać ryzyko postępu retinopatii. Gdy jednak dokładnie przebadano pacjentów, okazało się, że faktycznie u nielicznych nastąpił postęp retinopatii, jednak powodem było to, że dzięki zastosowaniu tego leku bardzo szybko wyrównało się u nich stężenie cukru we krwi, a w przypadku osób, które mają zmiany na dnie oka, nie można go obniżać zbyt szybko.

Analogi GLP-1 nie tylko obniżają poziom glikemii, ale mają też działanie plejotropowe. Na czym ono polega?

Codziennie widzimy ich pozytywne wielokierunkowe działania u pacjentów: obniżają stężenie glukozy we krwi, a także masę ciała. Chorzy na cukrzycę, którzy je przyjmują, tracą apetyt. Jak na razie w Polsce są to leki refundowane tylko dla chorych z cukrzycą typu 2, wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym (lub chorobą sercowo-naczyniową) i BMI powyżej 35. Niezwykle istotne jest to, że analogi GLP-1 zmniejszają też ryzyko sercowo-naczyniowe. Podobnie jak flozyny, choć w innym mechanizmie. Zmniejszają ryzyko zgonów kardiologicznych, działają antymiażdżycowo, a także korzystnie na nerki, hamując postęp przewlekłej choroby nerek.

Jakie jest ich miejsce w zaleceniach Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego?

Coraz większe, i gdyby nie bariera cenowa, to proponowalibyśmy te leki pacjentom bardzo szeroko i na bardzo wczesnym etapie rozwoju cukrzycy. Semaglutyd jest w trakcie rejestracji w leczeniu otyłości, która niemal zawsze wyprzedza cukrzycę typu 2, dlatego nie ma powodu, żeby stosować go na późnym etapie rozwoju cukrzycy. W algorytmach leczenia analogi GLP-1 są zalecane dla chorych na cukrzycę z chorobami układu krążenia, ponieważ wyniki badań pokazały, że zmniejszają ryzyko sercowo-naczyniowe. Okazało się jednak, że na stosowaniu tych leków zyskują także pacjenci, którzy nie mają chorób sercowo-naczyniowych. Obecnie są one zalecane także dla chorych wysokiego ryzyka powikłań, warto jednak pamiętać, że każda osoba z cukrzycą jest osobą wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego.

W drabinie terapeutycznej analogi GLP-1 przesuwają się coraz bliżej jej początku. W naszych zaleceniach mówimy, że osoby, które do tej pory nie były leczone farmakologicznie, a już mają chorobę układu krążenia (albo jej wysokie ryzyko), powinny od razu otrzymać metforminę oraz agonistę receptora GLP-1 albo inhibitor SGLT2. Czyli w przypadku tych chorych nowe leki powinno się podawać razem z metforminą, od początku leczenia. Gdy pacjent jest mocno otyły, preferujemy agonistę receptora GLP-1 ? wpływa on znacznie bardziej na redukcję masy ciała niż flozyny. Należy się spodziewać, że w przyszłości te leki znajdą się w zaleceniach na jeszcze wcześniejszym etapie: przed rozpoznaniem cukrzycy i będzie je można stosować już w otyłości, zanim pojawi się cukrzyca.

Jak na razie poleca się ich stosowanie, gdy metformina okazała się niewystarczająca lub równolegle z metforminą, jeśli pacjent ma chorobę sercowo-naczyniową lub jej wysokie ryzyko. Kiedy jednak preferuje się analogi GLP-1, a kiedy flozyny?

Leki te różnią się sposobem podania, ponieważ flozyny są w tabletkach, a analogi GLP-1 w zastrzykach. Jeśli jednak zastrzyk podaje się raz w tygodniu (a tak jest w przypadku semaglutydu i dulaglutydu), to nie jest to uciążliwe, wielu pacjentów wręcz preferuje taką drogę podania. Ja sięgam po analogi GLP-1 w przypadku gdy cukrzycy typu 2 towarzyszy znaczna otyłość. Jeśli chory ma niewydolność serca, to częściej przepisuję flozyny, a gdy ma zaawansowaną niewydolność nerek, najbezpieczniej jest zalecać kanagliflozynę, którą można stosować nawet do momentu rozpoczęcia dializ lub przeszczepienia nerek. Jednak również analogi GLP-1 można stosować przy niewydolności nerek: mają rejestrację do stosowania przy filtracji kłębuszkowej na poziomie 15 (eGFR 15).

Dzięki stosowaniu analogów GLP-1 pacjenci chorzy na cukrzycę chudną, a przecież wcześniej wielu z nich stosowało różne diety, bez efektu. Czy fakt, że dzięki stosowaniu analogów GLP-1 tracą masę ciała, przyczynia się do ich większej motywacji, by zdrowiej się odżywiać, więcej się ruszać?

Oczywiście. Te leki powinny być stosowane równolegle z postępowaniem niefarmakologicznym, czyli właściwym odżywianiem i aktywnością fizyczną. Wielu pacjentów próbowało się odchudzać wielokrotnie już wcześniej, a teraz faktycznie czują, że chudną. Niedawno przyszedł do mnie 29-letni pacjent, który w ciągu roku pandemii przytył 20 kg: pracuje w domu, mniej się rusza. Zaleciłem mu semaglutyd (bez refundacji, gdyż nie spełniał kryteriów) . W ciągu 2 miesięcy schudł 12 kg. Nie ma drugiego tak skutecznego leku, jeśli chodzi o utratę masy ciała. Oczywiście niektórzy pacjenci chudną bardziej, inni mniej, jednak generalnie redukują masę ciała (pod warunkiem że przez cały czas przyjmują lek). A jednocześnie obniża on im stężenie cukru we krwi, działa korzystnie na serce i nerki.

Wspomniał Pan, że analogi GLP-1 są refundowane tylko dla niewielkiej grupy pacjentów, z BMI powyżej 35. Warto jednak, by chorzy dostawali takie leczenie już na wcześniejszym etapie?

Tak, nie ma co czekać, aż będą mieli bardzo źle wyrównaną cukrzycę albo staną się bardzo otyli. Powinno się podawać je wcześniej. Jeśli chodzi o analogi GLP-1, to muszę powiedzieć, że zalecam je bardzo często, częściej jako leczenie nierefundowane. Jest wielu pacjentów, którym taka terapia może pomóc.

Nierzadko pacjenci sami pytają o takie leczenie, dowiadując się od innych chorych, że te leki pozwalają wyrównać stężenie cukru i schudnąć. Dobrze, że znalazły się w refundacji jeszcze przed pandemią COVID-19, przynajmniej dla tych najbardziej zagrożonych pacjentów.

Rozmawiała Katarzyna Pinkosz

Artykuł Prof. Leszek Czupryniak: Nie ma co czekać z podawaniem analogów GLP-1 pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Pan Mirosław, lat 63, inżynier górnik, czynny zawodowo, pracuje umysłowo i fizycznie na cały etat. Choruje na cukrzycę typu 2 (DMT 2) od 5 lat (w momencie diagnozy miał 58 lat). Do poradni diabetologicznej trafił 5 marca 2020 roku, wcześniej był leczony przez 4 różnych diabetologów. Podczas pierwszej wizyty stosowane leczenie to: glimepiryd 4 mg 0;1;1 metformina (biguanidy) 1000 mg 1;0;0. Schorzenia współistniejące: nadciśnienie tętnicze (metformina 5 mg; amlodypina + peryndopryl 10 mg +10 mg). Pacjent przebył zakrzepicę kończyny dolnej lewej, od 2018 roku przyjmuje rywaroksaban 20 mg 1 x dziennie. Bez zabiegu chirurgicznego. Wywiad rodzinny: matka choruje na DMT 2. Palenie rzucił 7 lat temu.

05.03.2020 roku ? pacjent z HbA_1c 10%, BMI 42,6, wzrost 178 cm, waga 135 kg. Pacjent korzysta z glukometru, w dniu 05.03.2020 średnia odczytana z glukometru (pomiary na czczo i poposiłkowe) = 250 mg/dl.

W EKG rytm zatokowy niemiarowy, niemiarowość całkowita, migotanie przedsionków z akcją komór 70/110/min, bez cech niedokrwienia. W badaniu fizykalnym ciśnienie 161/93 mmHg, glikemia przygodna w gabinecie 205 mg/dl. Płuca bez cech zastoju. Szmer skurczowy nad sercem, zmiany skórne obu przedramion, przeczosy i zadrapania, obrzęki obu podudzi, przebarwienia skórne podudzi (brunatno-czerwone).

Swoją decyzją terapeutyczną chcę wpłynąć na zmniejszenie masy ciała, wysokie glikemie i redukcje HbA_1c. Zależy mi również na redukcji szeregu czynników ryzyka SN, aby zabezpieczyć pacjenta w prewencji pierwotnej. Chcę dostosować leczenie do aktywności zawodowej chorego, uprościć je i zapewnić długotrwałą skuteczność leczenia, podobnie jak wykazano w badaniu DISPEL. Odstawiłam sulfonylomocznik i włączyłam Trulicity? 1,5 mg x 1 tydzień z refundacją, dotychczasową metforminę zamieniłam na metforminę XR 1000 -1;0;1.

Trulicity? wybrałam ze względu na silną redukcję HbA_1c i masy ciała. Duże znaczenie ma dla mnie działanie kardipoprotekcyjne i pierwotna prewencja SN udowodniona tylko dla Trulicity?. Lek praktycznie nie powoduje hipoglikemii, dzięki czemu jest bezpieczny dla mojego pacjenta.

Kolejna wizyta: 18.06.2020 roku, teleporada: glikemie w samokontroli wahają się od 120-160 mg/dl, średnia tygodniowa glikemia z glukometru 159 mg/dl, waga na wadze łazienkowej 124 kg (pacjent stracił 10 kg w ciągu trzech miesięcy), BMI 39,1, pacjent pozostaje na dotychczasowym leczeniu. Pacjent jest zadowolony z dotychczasowego leczenia, stosowanie Trulicity? raz w tygodniu uważa za bardzo wygodne i chce kontynuować leczenie.

17.09.2020 roku ? pacjent zgłasza się osobiście do poradni z wynikami badań laboratoryjnych: kreatynina 0,7 mg/dl, eGFR powyżej 60, kwas moczowy 7,44 mg/dl, mocz bez zmian w badaniu ogólnym, cholesterol 205/mg/dl (TG 216 mg/dl, HDL 53, LDL 143), HbA_1C = 8,2%, waga 124 kg. Płuca bez zastoju, migotanie przedsionków. Ciśnienie w gabinecie 140/96 mmHg. W kontroli dzienniczka ciśnieniowego ciśnienia maksymalne 180/100 mmHg.

Odstawiłam  metforminę  i  włączyłam  dapagliflozynę + metforminę 5/1000 mg 2 x dzień i utrzymałam Trulicity? 1,5 mg.

9.11.2020 roku teleporada: glikemie w samokontroli od 90-136 mg/dl, średnia tygodniowa 130 mg/dl. Zmieniłam dawkę dapagliflozyny + metforminy: 5/850 mg 2 x 1 i Trulicity? 1,5 mg. Pacjent stracił kolejne 6 kg, aktualna waga to 118 kg. Ciśnienie wyrównane, z relacji pacjenta wynika, że średni pomiar wynosi 120/80 mmHg.

15.04.2021 r. ? pacjent zgłasza się osobiście do poradni z wynikami: kreatynina 0,84 mg/dl, eGFR powyżej 60 ml/min, cholesterol 208 mg/dl (HDL 67,9 LDL 93,9 TG 201).

Glukoza na czczo (wynik z laboratorium) 123 mg/dl, ALAT 16,1 U/l, AspAT 42,9 U/l, średnia miesięczna glikemia z glukometru 143 mg/dl, kolejny spadek masy ciała o 8 kg ? pacjent waży 110 kg.

USG jamy brzusznej: stłuszczenie wątroby, wątroba powiększona w wymiarze A/P 153 mm, pęcherzyk żółciowy bez złogów, średnia przewodu żółciowego wspólnego w normie, trzustka nie jest widoczna, nerki bez zmian.

Pacjent dostarczył dokumentację z konsultacji kardiologicznej z marca 2021 roku: ustąpiło migotanie przedsionków, UKG serca EF 60% i nieznaczny przerost LK, ciśnienie wyrównane 120/80 mmHg. Kardiolog odstawił amlodypinę + perynopryl, zostawił tylko beta-bloker nebivololum 5 mg i rywaroksaban 15 mg, allopurynol 300 mg.

Pacjent bardzo dobrze się czuje, jest bardzo zadowolony ze spadku masy ciała i zdecydowanie poprawionych parametrów kardiodiabetologicznych. Dzięki mniejszemu apetytowi udało mu się zmienić nawyki żywieniowe. Aby uzyskać dalszy spadek masy ciała, po rozmowie z pacjentem, włączyłam Trulicity? 3 mg przy 100% odpłatności i dapagliflozynę 10 mg 0:1:0.

Prognozuję dalszy spadek masy ciała (na podstawie wyników badania AWARD-11), dobre samopoczucie pacjenta i kompensacje cukrzycy, cel dla HbA_1c to 7-7,5%. Kolejna wizyta została zaplanowana na czerwiec 2021 roku.

lek. Bogusława Sarna-Biedak

Komentarz: Prof. Maciej Małecki, Kierownik Katedry i Kliniki Chorób Metabolicznych UJCM w Krakowie

Przypadek opisanego pacjenta dotyczy chorego z cukrzycą typu 2 i licznymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego. Pacjent ten jest reprezentatywny dla tysięcy chorych z tym typem cukrzycy, którzy zgłaszają się na co dzień do gabinetów lekarzy diabetologów i lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej na terenie naszego kraju.

Priorytetem postępowania w tej grupie chorych jest redukcja ryzyka sercowo-naczyniowego. Pacjenci z cukrzycą typu 2 umierają bowiem przedwcześnie z powodu incydentów kardiologicznych i innych schorzeń naczyniowych. U opisanego mężczyzny występują liczne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. To nie tylko cukrzyca typu 2, to także otyłość, nadciśnienie tętnicze, przebyty incydent zakrzepowy i zaburzenia lipidowe. Warto przy okazji zwrócić uwagę, że chory nie spełnia celu terapeutycznego dla poziomu LDL dla osób bardzo wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego, a niewątpliwie do takiej grupy ten mężczyzna się kwalifikuje.

Stąd jest niezwykle ważne, aby w modelu terapeutycznym leczenia cukrzycy typu 2 otrzymał lek, który zmniejsza ryzyko sercowo-naczyniowe. Takim lekiem jest niewątpliwie dulaglutyd, znany pod nazwą handlową Trulicity?. Jesteśmy w Polsce przyzwyczajeni do tego leku, który od wielu lat w naszym kraju jest dostępny dla pacjentów w dawce 1,5 mg na tydzień. Od 2 lat obecny jest także w ramach listy refundacyjnej, a więc pewna grupa pacjentów może otrzymywać ten preparat po niższej, refundowanej cenie. Walory tego preparatu są znane z wcześniejszych badań klinicznych, przede wszystkim badania REWIND, w którym ten preparat wykazał redukcję zdarzeń sercowo-naczyniowych w kohorcie pacjentów, których większość stanowili chorzy z cukrzycą typu 2 tacy jak opisany powyżej ? jeszcze przed incydentem sercowo-naczyniowym, ale z bardzo licznymi czynnikami ryzyka. U wielu pacjentów dawka 1,5 mg okazuje się wystarczająca do tego, aby osiągnąć cel terapeutyczny wyrażany stężeniem hemoglobiny glikowanej. Niestety u opisanego chorego, mimo wdrożenia tego preparatu i rozbudowy modelu terapeutycznego, w tym dodania kolejnego innowacyjnego leku, flozyny, nie udało się tego celu osiągnąć. Dlatego też Pani Doktor prowadząca zdecydowała się włączyć dawkę 3 mg dulaglutydu; preparat ten jest już dostępny w naszym kraju, choć jeszcze nie znajduje się na liście refundacyjnej. To nowa formulacja w badaniu AWARD-11 opisana jako ta, która wykazuje jeszcze większą efektywność terapeutyczną mierzoną redukcją hemoglobiny glikowanej w porównaniu z klasyczną dawką 1,5 mg, a także większą skuteczność terapeutyczną w odniesieniu do redukcji masy ciała. To wszystko, co warto podkreślić, przy braku wzrostu ryzyka hipoglikemii. Trzeba to mieć na uwadze, porównując dulaglutyd i innych agonistów receptora GLP-1 z insuliną bazową, która niejako konkuruje o to samo miejsce w algorytmie terapeutycznym, to znaczy jako pierwszej terapii iniekcyjnej po wyczerpaniu możliwości, jakie niesie ze sobą terapia doustna. W końcu warto mieć świadomość tego, że jak pokazują obserwacje kliniczne i dane rejestrowe dulaglutyd podawany jest we wstrzykiwaczu, który cieszy się bardzo dobrą opinią pacjentów. Dlatego też odsetek chorych, którzy rezygnują ze stosowania tego preparatu w dłuższej perspektywie czasowej jest mniejszy niż w przypadku innych agonistów receptora GLP- 1, w tym także tych podawanych raz w tygodniu.

Artykuł Przypadek pacjenta z cukrzycą typu 2 z niewystarczającą kontrolą metaboliczną na lekach doustnych: Jak indywidualizować terapię? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.