Postanowiłem skorzystać z przywileju ozdrowieńca  (opierając  się  na  naturalnie  naprodukowanych przeciwciałach anty-COVID-19, bo zaszczepić mi się w grupie 0 jeszcze nie udało, a talenty aktorskie mam marne) i wyrwać się na ukochane nurki. Przeanalizowałem przepisy, oceniłem sytuację epidemiologiczną, systemy zabezpieczeń, ryzyka zdrowotne, ograniczenia w poruszaniu się oraz wyzwania po powrocie. Po czym wraz z 16-letnim synem wskoczyłem do samolotu, a po tygodniu znalazłem się z powrotem na lotnisku Okęcie, powracając transportem zorganizowanym. A tu ? zgodnie z przepisami ? kwarantanna! Liczyłem się z taką sytuacją (w końcu można zachorować 2 razy, choć jest to mało prawdopodobne). Odprawa przedłuża się, powracający z zagranicy obywatele tłumnie negocjowali ze Strażą Graniczną fakt oraz warunki poddania się kwarantannie, która (akurat w tamtym tygodniu, ale nie wcześniej) nakładana była dość masowo, w restrykcyjnym podejściu. Najbardziej zainteresowały mnie rozmowy powracających rodzin lotem po raz drugi w tym samym stanie prawnym. Za pierwszym razem Straż nie kierowała ich na kwarantannę, tym razem tak. Dla pełnego obrazu dodam, że przepisy nie zmieniły się. Negocjacje, interpretacja zapisów prawa, nakreślanie wyjątkowej sytuacji swojej i rodziny, która akurat miała odzwierciedlenie w przepisach, kierowanie się do wyższej instancji, wszystko to przedłużało odprawę. W końcu podszedłem do okienka, podałem paszport i pokazałem swoje (jednoznaczne) badania przeciwciał anty-COVID-19 w klasie IgG bezsprzecznie dowodzące przebytej infekcji, dodałem, że jestem lekarzem epidemiologiem i chętnie wytłumaczę kwestie medyczne. Sympatyczna Pani strażnik spojrzała na mnie błagalnie: ?Niech Pan przyjmie kwarantannę i potem sobie wyjaśni, bo szef kazał wszystkich obejmować, a niech Pan zobaczy, co tu się dzieje. Potem musimy wyjaśniać i raportować odmowy oraz ich przyczyny, a my nie czujemy się kompetentni, a ludzie ? niech Pan zobaczy??. Pani miała rację ? zwolnienie z kwarantanny uzyskali najbardziej konsekwentni, uparci i niezłomni turyści (z pewnymi wyjątkami tych, którzy ewidentnie przeciągnęli strunę). Ja się zlitowałem i kwarantannę przyjąłem, czując pod skórą, że moja żyłka detektywistyczna pozwoli mi lepiej zbadać, jak działa system (którego wciąż czuję się cząstką).

Następnego dnia od rana zająłem się działaniami zmierzającymi do ustalenia, czy i jaka kwarantanna, w oparciu o przeczytane dokładnie przepisy prawa, mnie obejmuje jako ozdrowieńca i pracownika ochrony zdrowia walczącego z COVID-em. I tu zaczęło się: zadzwoniłem do 4 pracowników sanepidu (w 3 stacjach). Jakież było moje zdumienie, kiedy w pierwszym usłyszałem, że powinienem odbyć 10-dniową kwarantannę, z której mógłbym być wyłączony jedynie wtedy, kiedy podróż byłaby służbowa (wirus jak wiadomo rozróżnia te rodzaje podróży); w drugim powiedziano mi, że mogę wrócić do pracy po 7 dniach i teście (PCR, bo co do antygenowego nie mają pewności); w trzecim, że mogę wrócić już po 4 dniach, a od drugiego pracownika jednej ze stacji, że od razu po negatywnym teście (różna interpretacja w tej samej stacji!). Zgłupiałem!

Swoje telefoniczne kroki skierowałem do Głównej Inspekcji Sanitarnej (w końcu to władza sanepidów). A tam usłyszałem, że wszyscy się mylą, bo nie obowiązuje mnie żadna kwarantanna! Przychyliłem się z radością do ostatniej interpretacji, co nie przeszkodziło systemowi (bezduszne nagranie) skierować mnie następnego dnia? na kwarantannę (z grożeniem policją i nakazem używania dobrze znanej z wcześniejszej izolacji i kwarantanny aplikacji). Czyli zacząłem żyć w dwóch równoległych rzeczywistościach kwarantannowych. Byłem na kwarantannie (system) i jednocześnie nie byłem na kwarantannie (oficjalna decyzja). Jeszcze pół dnia i zharmonizowałem równoległe rzeczywistości, wracając do pracy.

Do mojego 16-letniego syna nikt się nie zwrócił, tzn. podobnie jak ja był na kwarantannie wskazaniem strażnika granicznego i nie był, bo nie zwróciły się do niego powołane do tego służby, co potwierdzał brak jego nazwiska w systemie. Zdrowy, na wszelki wypadek pozostał w domu. Kwarantanna. Kwarantanna?

Prof. Marcin Czech, specjalista w zakresie epidemiologii oraz w dziedzinie zdrowia publicznego, twórca dokumentu Polityka Lekowa Państwa, wiceminister zdrowia w latach 2017-19.

Artykuł Prof. Marcin Czech: Kwarantanna, kwarantanna? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Na kwarantannie i izolacji przebywa w Polsce 108 tysięcy osób: miasto wielkości Koszalina. W okresie pandemii COVID-19 w stosunku do identycznego okresu z 2019 r. o 50 proc. zmniejszyła się liczba chorych leczonych z powodu zaburzeń rytmu, a o 30 proc. z powodu ostrej niewydolności serca. Czy nowy doradca prezydenta USA d.s. walki z pandemią odważy się krzyknąć głośno: ?Król jest nagi !?? I czy to wystarczy, aby nas obudzić?

Od początku 2020 r. świat zerkał na wykresy zachorowań i zgonów z powodu infekcji spowodowanej nowym koronawirusem (nCoV-19). Wszystko to wraz z całą erupcją chaosu odgrywało się w chińskim mieście Wuhan w prowincji Hubei.  Spoglądaliśmy na to początkowo z ciekawością, jak ogląda się sztuczny pożar na ćwiczeniach straży pożarnej. Następnie, z biegiem kolejnych tygodni, z rosnącym niepokojem, jak zerka się na nadjeżdżającego TIRa. Aż na przełomie lutego i marca 2020 r. doszło do takiej kumulacji lęków, półprawd, napięcia emocjonalnego, że nerwy społeczeństwom świata zachodniego puściły. Rozpoczęły się działania bez precedensu. Wszyscy to widzieliśmy, wszyscy to przeżyliśmy, wszyscy podobnie się baliśmy. 13 marzec 2020 ? czarny piątek na giełdach, kiedy indeksy pikowały pionowo ? dolał oliwy do ognia histerii, jaka zaczęła trawić społeczności. Szeroko rozlewał się ?lockdown?.

Za miesiąc będziemy wentylować ?Covidowców? po 3 na jednym respiratorze

Doniesienia o infekcji dróg oddechowych wywołanej nowym koronawirusem zaczęły przebijać się do opinii publicznej na początku 2020 r. Zapadało w pamięć: śmiertelność ? ok. 3,5%. Uwadze większości umykał fakt, że była to tzw. CFR czyli Case Fatality Ratio ? śmiertelność wśród osób z potwierdzonym zakażeniem. Ginęły w krzykliwym hałasie trzeźwe spostrzeżenia, że aby oszacować rzeczywistą skalę zagrożenia nowym koronawirusem, należy policzyć IFR (infected fatality ratio ? śmiertelność w populacji zakażonej). Włochy. Lombardia. Chiny. Wuhan. Telewizyjne i internetowe relacje obfitujące w agresywne spoty przedstawiające zaspawywanie drzwi lokatorom na kwarantannie, rozpylanie chloru po ulicach, kolumny transporterów wojskowych wiozących, zgodnie z podpisem słynnego już zdjęcia, zwłoki do krematoriów, które podobno nie nadążały z ich spopielaniem. Wszystko to rozpalało do białości ludzkie emocje, a publikatorom dawało upragnioną ?klikalność?. Naukowcy z Imperial College of London stworzyli model rozprzestrzeniania się wirusa i śmiertelności, który jak mem  multiplikował się po mediach społecznościowych jeszcze długi czas po tym, jak został skrytykowany za nierzetelność i straszył dziesiątkami, setkami tysięcy zgonów w Polsce.

Trudno zatem się dziwić pierwszej reakcji rządów (w tym Rządu RP) na epidemię COVID-19, która była zwykłym atawistycznym odruchem obronnym. Zamknęliśmy państwo i czekaliśmy na impakt.  Wśród nas ? lekarzy – mówiono ? „o !? kwiecień za miesiąc ? będziemy wentylować ?Covidowców? po 3 na jednym respiratorze”.  Zamknięto poradnie, wstrzymano zabiegi, odwołano planowe przyjęcia. Czekaliśmy, czekaliśmy, czekaliśmy i nic. Mówiono ? ?to lockdown tak zadziałał?. Poluzowano w maju, znów czekaliśmy i znów nic? Mówiono ? ?jest lato, czekamy na drugą falę jesienią?.

Zawracamy wiatr przy pomocy miotły

W średniej wielkości oddziale kardiologicznym, hospitalizującym 1400 pacjentów rocznie, efekty dla pacjentów są takie, że w okresie COVID-19 pandemic (luty ? lipiec) w stosunku do identycznego okresu z 2019 r. zanotowano istotny spadek chorych (i chorób) leczonych z powodu: zaburzeń rytmu (ablacje) – spadek o 50%, zatorowości płucnej – spadek o 30%, ostrej niewydolności serca – spadek o 30%. Od lutego do maja ilość ambulatoryjnych porad kardiologicznych w naszym ośrodku spadła o 85% w stosunku do 2019 r. 

Tymczasem w chwili gdy piszę te słowa (połowa sierpnia) na kwarantannie i izolacji w Polsce przebywa 108 tysięcy osób ? miasto wielkości Koszalina. Rząd i inspekcja sanitarna próbuje powstrzymać epidemię, izolując przymusowo osoby z dodatnim testem, które słabo rozprzestrzeniają infekcję, oraz nakładając kwarantannę na osoby, których jedyną winą jest, że znalazły się w pobliżu kogoś, kto miał dodatni test PCR. Izolowani są także (w zależności od ilości zdrowego rozsądku na osi lekarz-SANEPID) pacjenci z podejrzeniem infekcji SARS-CoV-2 postawionym na podstawie bardzo nieostrych wytycznych GIS (wystarczy jeden objaw z pięciu aby podejrzewać COVID-19: gorączka, duszność, kaszel, zaburzenia węchu, zaburzenia smaku).

Przy pomocy testów PCR wykrywamy być może 10% wszystkich aktywnych infekcji w Polsce, a w dodatku spośród testowanych osób ?przepuszczamy? ok 50% ze względu na niską czułość testów PCR. Bliskie prawdy będzie założenie, że 90% osób SARS2+ chodzi sobie nieświadomie po Polsce, pracuje, wypoczywa, przebywa w sanatoriach. Nie izolują się ani oni, ani ich rodziny. Te osoby są także hospitalizowane w szpitalach niejednoimiennych, nie są izolowane od innych pacjentów i nie wywołują pandemonium, jakiego baliśmy się w marcu. Praktyka jest taka, że bardzo drogie, uciążliwe i, powiedzmy to głośno, łamiące prawa człowieka działania administracji są zupełnie nieskuteczne – próbujemy zawrócić wiatr przy pomocy miotły.

Spirala intensywnego testowania

Najpilniejszą sprawą przed jesiennym wybuchem ?sezonu grypowego? jest zmiana Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. poz. 607, gdyż na podstawie tego aktu prawnego rozkręcana jest spirala intensywnego testowania, izolowania, nowych rekordów zakażeń i w efekcie medialnej paniki. Należy zmienić przepisy o zgłaszaniu i izolacji infekcji SARS-CoV-2 oraz o kwarantannie kontaktów.

Gdy piszę te słowa, w USA zaszła rewolucja, gdyż na stanowisko doradcy Prezydenta USA d.s. walki z pandemią w specjalnym zespole doradczym został powołany dr Scott Atlas z Uniwersytetu Stanford. Uniwersytet Stanford to miejsce, gdzie zdrowy rozsądek i chłód w podejściu do pandemii COVID królował od początku – dość powiedzieć, że tam pracuje i publikuje dr John Ioannidis, od marca ostrzegający przed nadmierną reakcją na pandemię i jej nieobliczalnymi skutkami dla całej światowej gospodarki i życia). Czy dr Scott Atlas będzie tym małym dzieckiem, które krzyknie głośno ?król jest nagi !?? I czy to wystarczy aby nas obudzić?

Paweł Basiukiewicz, 14 sierpnia 2020 r.

Lek. Paweł Basiukiewicz, kardiolog, specjalista chorób wewnętrznych, pracuje w Oddziale Kardiologicznym SPS Szpital Zachodni w Grodzisku Mazowieckim, na co dzień w pracy zawodowej zajmuje się elektroterapią.

Artykuł Dr Paweł Basiukiewicz: Nowe Szaty Cesarza w czasie pandemii COVID-19 pochodzi z serwisu Świat Lekarza.