Naukowcy dowiedli, że osoby z depresją charakteryzują się mniejszą różnorodnością mikrobiomu jamy ustnej. Odkrycie to może otworzyć drzwi do lepszego zrozumienia depresji oraz nowych form leczenia

Jama ustna człowieka zawiera różnego rodzaju mikroorganizmy, które pomagają nam zachować zdrowie. Nowe badanie wykazało potencjalny związek pomiędzy brakiem różnorodności flory bakteryjnej jamy ustnej a depresją, co może pomóc nam lepiej zrozumieć tę chorobę i znaleźć nowe sposoby na jej przezwyciężenie.

Okazuje się, że u osób z depresją obserwuje się tendencję do mniejszej różnorodności mikroorganizmów w jamie ustnej. Już poprzednie badania wykazały, że zmiany w mikrobiomie jamy ustnej są powiązane m.in. z chorobami układu krążenia, cukrzycą czy zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi.

W ramach badań przeanalizowano dane z National Health and Nutrition Examination Survey w Stanach Zjednoczonych (NHANES) z lat 2009–2012. Uczeni wykorzystali sekwencjonowanie genów do profilowania mikrobiomu jamy ustnej, dzięki czemu mogli poddać ocenie skład mikrobiomu oraz jego różnorodność. Ostateczna analiza objęła ponad 15 tys. osób w średnim wieku 42,2 lata. Osoby z depresją częściej miały 60 lat, były kobietami, chorowały na otyłość, paliły papierosy i cierpiały na takie schorzenia jak nadciśnienie tętnicze czy cukrzyca.

Autorzy badania na razie nie wiedzą, co w tym przypadku jest przyczyną, a co skutkiem. „Dysbioza jamy ustnej może stanowić cel terapeutyczny lub być biomarkerem depresji. Jednak mechanizmy leżące u jej podstaw wymagają dalszych badań” – komentują.

Wyniki badania opublikowano w czasopiśmie BMC Oral Health.

Źródło

Artykuł Badania wykazały związek między bakteriami w jamie ustnej a depresją pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Fundacja Biocodex Microbiota Foundation zaprasza do udziału w kolejnej edycji konkursu badawczego National Research Grant 2025, którego tematem przewodnim jest: „Rola mikrobioty jelitowej w rozwoju stłuszczeniowej choroby wątroby towarzyszącej zaburzeniom metabolicznym (MASLD) oraz towarzyszących jej chorób cywilizacyjnych”

Konkurs ma na celu wsparcie innowacyjnych projektów badawczych, które przyczynią się do głębszego zrozumienia złożonych relacji między mikrobiotą jelitową a zdrowiem człowieka – szczególnie w kontekście chorób przewlekłych, których liczba rośnie na całym świecie.

Mikrobiom – cichy regulator zdrowia

Mikrobiom człowieka to złożony ekosystem bilionów mikroorganizmów, które odgrywają istotną rolę w utrzymaniu homeostazy organizmu. Utrata tej równowagi, czyli tzw. dysbioza, coraz częściej wiązana jest z rozwojem chorób metabolicznych i cywilizacyjnych. Zaburzenia składu mikrobioty mogą wpływać na metabolizm glukozy, lipogenezę, odpowiedź zapalną, a także regulację ciśnienia krwi.

Jak podkreśla prof. dr hab. n. med. Barbara Skrzydło-Radomańska, uznana specjalistka w dziedzinie gastroenterologii i badań nad osią mózgowo-jelitową: – Zespół metaboliczny to jedno z największych wyzwań współczesnej medycyny. Coraz więcej dowodów wskazuje, że mikrobiom jelitowy odgrywa w tym zjawisku kluczową, choć wciąż niedostatecznie poznaną rolę. Badania w tym obszarze mają ogromny potencjał aplikacyjny – zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu. Zachęcam wszystkich naukowców do przedstawienia swoich projektów naukowych podczas aplikowania do VII edycji konkursu National Research Grant 2025.

Jak aplikować?

Do udziału w konkursie zaproszeni są lekarze, naukowcy, farmaceuci oraz doktoranci prowadzący badania związane z tematyką mikrobioty.

Całkowita kwota grantu wynosi 25 tys. EUR (w tym VAT) i może zostać przeznaczona na realizację zwycięskiego projektu badawczego. Środki finansowe wypłacane są organizacji, z którą związany jest autor projektu (np. uczelnia, instytut naukowy, placówka medyczna).

Nabór wniosków trwa do 30 września 2025 roku. Zgłoszenia należy przesyłać drogą elektroniczną na adres:
application-pl@biocodexmicrobiotafoundation.com

Konkurs Biocodex Microbiota Foundation jest organizowany w Polsce nieprzerwanie od 2019 roku i z każdą kolejną edycją zyskuje coraz większe uznanie w środowisku naukowym. Stał się ważną platformą wspierającą nowatorskie podejścia do badań nad mikrobiotą – interdyscyplinarną dziedziną, która w ostatnich latach zyskała miano jednego z kluczowych obszarów przyszłości medycyny.

W dotychczasowych edycjach nagradzane były projekty, które łączyły różne dziedziny – od medycyny i biologii molekularnej, przez dietetykę, aż po neurologię i psychogastroenterologię. Ten szeroki zakres tematyczny pokazuje, jak duży potencjał aplikacyjny kryje się w badaniach nad mikrobiomem i jak silnie może on wpływać na zdrowie człowieka.

Rada Naukowa Biocodex Microbiota Foundation

Za merytoryczną stronę konkursu odpowiada Rada Naukowa, złożona z wybitnych ekspertów reprezentujących różne dziedziny nauk biomedycznych:
• prof. Marek Waluga – Przewodniczący Rady Naukowej BMF
• prof. Barbara Skrzydło-Radomańska
• prof. Anna Szaflarska-Popławska
• doc. Marcin Basiak

Członkowie Rady oceniają wnioski konkursowe zgodnie z najwyższymi standardami naukowymi, uwzględniając innowacyjność projektu, znaczenie badawcze oraz potencjalny wpływ wyników na praktykę kliniczną i zdrowie publiczne.

VII edycja konkursu to nie tylko szansa na zdobycie finansowania, ale przede wszystkim możliwość realnego wpływu na przyszłość medycyny i zdrowia publicznego. W obliczu rosnącej liczby chorób cywilizacyjnych badania nad mikrobiomem mogą odegrać kluczową rolę w opracowaniu skuteczniejszych strategii profilaktycznych i terapeutycznych.

O fundacji

Biocodex Microbiota Foundation to międzynarodowa organizacja wspierająca interdyscyplinarne badania nad mikrobiotą i jej wpływem na zdrowie człowieka. Jej misją jest promowanie nauki, która nie tylko poszerza granice wiedzy, ale także realnie wspiera rozwój nowoczesnych metod terapeutycznych w oparciu o równowagę mikrobiologiczną organizmu.

Artykuł Nabór do konkursu badawczego Biocodex Microbiota Foundation 2025 pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Naukowcy odkryli, w jaki sposób papryczki chili mogą wpływać na objawy ADHD poprzez oś jelitowo-mózgową.

W artykule, który ukazał się w specjalistycznym czasopiśmie „Frontiers in Nutrition”, naukowcy opisali aktualną wiedzę na temat potencjalnego zastosowania papryczek chili w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) poprzez analizę ich wpływu na mikrobiom jelitowy.

Kapsaicyna – składnik aktywny występujący w chili, wraz z kwasami tłuszczowymi oraz witaminą C, może wpływać na mikrobiom jelit i łagodzić objawy ADHD poprzez oś jelitowo-mózgową. Badania sugerują, że kapsaicyna może oddziaływać na poziom neuroprzekaźników, w tym serotoniny i dopaminy, a także zmniejszać stres oksydacyjny i neurozapalenie, czyli czynniki powiązane z patologią ADHD.

ADHD i jakość życia

Częstym zaburzeniem neurorozwojowym u dzieci jest ADHD, które charakteryzuje się impulsywnym zachowaniem, deficytami uwagi oraz nadmierną aktywnością. Wiele dzieci z ADHD zmaga się z tą przypadłością również w dorosłości, a wielu dorosłych pozostaje niezdiagnozowanych.

Przyczyny rozwoju ADHD wciąż pozostają słabo poznane, wiadomo jednak, że istotną rolę odgrywają w tym czynniki psychospołeczne, nietypowy rozwój mózgu, wpływ środowiska oraz predyspozycje genetyczne. Ostatnie badania sugerują również, że mikrobiota jelitowa może mieć związek z ADHD poprzez wpływ na produkcję neuroprzekaźników i strukturę mózgu.

Dieta, mikrobiota jelitowa i oś jelitowo-mózgowa

Mikrobiom jelitowy występujący w przewodzie pokarmowym ssaków jest złożonym, dynamicznym systemem, który znacząco oddziałuje na nasze zdrowie. Jest krytyczny dla trawienia, odporności, zdrowia serca i mózgu. Udowodniono m.in. że dieta śródziemnomorska zwiększa populację korzystnych bakterii takich jak gatunki Roseburia i Faecalibacterium prausnitzii. Z kolei diety bogate w żywność przetworzoną mają związek zaburzeniami psychicznymi, metabolicznymi i żołądkowo-jelitowymi, wpływają bowiem na mikrobiom negatywnie.

Tymczasem badania przeprowadzone na zwierzętach wskazują, że obecna w papryczce chili kapsaicyna może regulować neuroprzekaźniki poprzez zwiększanie poziomu serotoniny (5-HT) i dopaminy, co potencjalnie wpływa na uwagę i kontrolę impulsów u osób z ADHD; ostatnie badania na zwierzętach pokazują, że przeszczepienie mikrobów jelitowych od pacjentów z ADHD do myszy doprowadziło do zmian strukturalnych w białej i szarej istocie mózgu, co potwierdza tezę, że mikrobiom jelitowy odgrywa przyczynową rolę w objawach ADHD.

U osób z ADHD mikroflora jelitowa zawiera mniej bakterii Lactobacillus, a mniejsza różnorodność mikroflory wydaje się wiązać z większą nadpobudliwością. Ponadto niektóre bakterie jelitowe regulują produkcję neuroprzekaźników, w tym dopaminy i serotoniny, które są kluczowe dla koncentracji i regulacji nastroju u osób z ADHD.

Papryczki chili i ADHD

Witamina C zawarta w papryczkach chili poprawia równowagę mikrobiologiczną jelit, zmniejsza reakcje zapalne w mózgu i potencjalnie obniża stres oksydacyjny, który jest kluczowym czynnikiem w ADHD. Wykazano również, że papryczki chili mają działanie przeciwzapalne, przeciwutleniające i redukujące lipidy, a ich związki bioaktywne mogą modyfikować mikrobiom jelitowy. Istnieją dowody na to, że kapsaicyna może wpływać na funkcjonowanie, liczebność i skład mikroorganizmów jelitowych; badania sugerują, że może zwiększać stosunek korzystnych bakterii jelitowych, zwiększać dostępność serotoniny i zmniejszać stan zapalny jelit.

Jednak uwaga: chociaż papryczki chili wykazują obiecujące właściwości regulowania zdrowia jelit i funkcjonowania mózgu, naukowcy przestrzegają, że nadmierne spożycie kapsaicyny może mieć negatywne skutki takie jak podrażnienie jelit i potencjalna neurotoksyczność. Uczeni podkreślają potrzebę przeprowadzenia kontrolowanych badań na ludziach. Rygorystyczne badania kliniczne pozwolą zbadać te mechanizmy i opracować skuteczne metody leczenia, które nie będą wiązały się z negatywnymi skutkami ubocznymi występującymi obecnie w przypadku leków stosowanych w leczeniu ADHD.

Artykuł Papryczki chili mogą łagodzić objawy ADHD? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Niekorzystne doświadczenia z dzieciństwa – i często związana z tym aleksytymia, czyli nieumiejętność nazywania swoich emocji – mają istotny związek z przebiegiem zespołu jelita drażliwego (IBS) – pokazały badania polskich naukowców.

Zespół jelita drażliwego (ang. Irritable Bowel Syndrome – IBS) to przewlekłe schorzenie układu pokarmowego, objawiające się m.in. wzdęciami, biegunką lub zaparciami i nawracającym bólem brzucha. Dolegliwości są związane z procesem wypróżniania, jego częstotliwością czy konsystencją kału. Wiadomo, że objawy nie mają bezpośrednio związku z żadną patologią układu pokarmowego, którą można zdiagnozować w badaniach, a mają często podłoże psychosomatyczne. IBS dotyka 5–20 proc. populacji, przy czym o wiele częściej kobiet.

Badania opublikowane w Journal of Psychosomatic Research wskazują na istotny związek między niekorzystnymi doświadczeniami z dzieciństwa (ACEs) a przebiegiem zespołu jelita drażliwego (IBS).

Niekorzystne doświadczenia z dzieciństwa (adverse childhood experiences, ACEs) definiowane są jako potencjalnie traumatyczne lub silnie stresujące wydarzenia w okresie dorastania, takie jak przemoc, zaniedbanie, uzależnienia i choroby w najbliższej rodzinie, skrajne ubóstwo czy doświadczenie wojny. W Polsce z ACEs miało do czynienia 53 proc. badanych.

– Nasze wyniki wskazują na potrzebę indywidualnego podejścia do leczenia IBS, uwzględniającego zdrowie psychiczne. U pacjentów z IBS często występują traumy z dzieciństwa, co z kolei jest ważną informacją o tym, jaki może być przebieg choroby i skuteczność terapii. Dlatego warto w ramach diagnozy i leczenia wprowadzić kwestionariusze przesiewowe dotyczące traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa. Dzięki temu można lepiej dopasować leczenie łącząc np. leki, konsultacje dietetyczne i wsparcie psychologiczne – tłumaczy w rozmowie z PAP prof. Marcin Rzeszutek, kierownik Laboratorium Badań nad Traumą z Wydziału Psychologii UW.

Współautorka badania dietetyk dr Małgorzata Desmond podaje przykład młodej pacjentki, która zgłosiła się do niej z silnymi dolegliwościami ze strony układu pokarmowego. Dietetyk nie znalazła w wywiadzie żadnych fizjologicznych przyczyn tych problemów. – Zajęłam się więc czynnikami wczesnodziecięcymi i okazało się, że pacjentka przeszła silną traumę w dzieciństwie – m.in. doświadczyła przemocy ze strony ojca, co potem wywołało m.in. zaburzenia odżywiania. To z kolei doprowadziło do rozregulowania mikrobiomu i w rezultacie bardzo silnych dolegliwości ze strony jelit. Poprawa stanu pacjentki była wspólnym wysiłkiem psychologa i dietetyka – opowiada.

Badacze podkreślają, że wczesnodziecięce traumy mogą wpływać na rozwój IBS poprzez dwa mechanizmy neurobiologiczne. Jest to albo deregulacja osi podwzgórze–przysadka–nadnercza, prowadzącą m.in. do rozregulowania motoryki jelit i dysbiozy jelitowej albo zaburzenia w osi mózg–jelita, skutkujące choćby błędnym przetwarzaniem informacji z jelit, nadwrażliwością i niskim progiem bólu.

Naukowcy z Laboratorium Badań nad Traumą sprawdzili też, czy łącząca się czasem z ACEs aleksytymia – nieumiejętność nazywania emocji – może nasilać objawy IBS.

Aleksytymia to nieumiejętność nazywania i rozpoznawania emocji. I tak człowiek z aleksytymią pobudzenie emocjonalne interpretuje często jako pobudzenie fizjologiczne. Jeśli ktoś więc trzęsie się ze strachu, może interpretować, że jest mu za zimno. Jeśli cieszy się na widok jakiejś osoby – zastanawia się, dlaczego pocą się ręce i bije szybciej serce. Wykształcenie aleksytymii może być jednym ze sposobów na odcięcie się od trudnych emocji i może powstawać jako metoda radzenie sobie z dziecięcymi traumami. Aleksytymia dotyka ok. 10 proc. społeczeństwa. Naukowcy próbowali sprawdzić, czy dolegliwości jelitowe też mogą być powiązane z nieumiejętnością rozpoznania u siebie emocji pod postacią aleksytymii.

W grupie 245 pacjentów z IBS obserwowanych trzykrotnie przez prawie dwa miesiące zauważono wyraźne różnice: – Niektórzy pacjenci przez cały okres obserwacji nie deklarowali żadnych istotnych objawów IBS, lęku czy depresji, a inni czuli się bardzo źle. I to właśnie osoby z tej ostatniej grupie doświadczyły najwięcej niekorzystnych doświadczeń z dzieciństwa, jak również charakteryzowały się najwyższym poziomem aleksytymii – podsumowuje prof. Rzeszutek.

– Diagnostyka i leczenie IBS wymaga kompleksowych strategii leczenia skoncentrowanych na wielu współwystępujących objawach, a nie skupiania się wyłącznie na objawach związanych z przewodem pokarmowym. Wierzymy, że wyniki tego badania mają ważne implikacje kliniczne – podsumowuje psycholog. (PAP)

Nauka w Polsce, Ludwika Tomala
lt/ zan/

Artykuł Związek między traumą z dzieciństwa a zespołem jelita drażliwego pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

O roli mikrobiomu w redukcji masy ciała z prof. dr hab. n. med. Ewą Stachowską, kierownikiem Katedry i Zakładu Żywienia Człowieka i Metaboliki Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie, rozmawia Ewa Podsiadły-Natorska

Co kryje się pod pojęciem „oś bakteryjno-mózgowo-jelitowa”?

Człowiek jest holobiontem – składa się nie tylko ze swoich komórek, ale również z wielu innych mikroorganizmów, z którymi żyje w symbiozie. W skład holobiontu wchodzi mikrobiom, czyli ogół bakterii. Mikrobiom człowieka jest bardzo zróżnicowany; najwięcej mikroorganizmów znajduje się w przewodzie pokarmowym. Pomagają one m.in. trawić błonnik, uczestniczą w procesie fermentacji oraz produkcji niektórych witamin, a przy okazji wytwarzają własne metabolity, z których część pokonuje barierę krew–mózg, pełniąc w mózgu rolę regulacyjną.

Metabolon bakteryjny (metabolon to sieć białek i enzymów biorących udział w szlakach metabolicznych – przyp. red.) jest niezwykle ważny dla funkcji całego organizmu, w tym dla centralnego układu nerwowego oraz dla pracy jelit. Badania z udziałem pacjentów, gastroenterologów oraz psychiatrów potwierdziły, że ten ogromny, rozbudowany, wielotysięcznogatunkowy narząd w brzuchu pełni rolę regulacyjną – również mózgu. Okazało się, że ok. połowa pacjentów na oddziałach psychiatrycznych ma zaburzenia jelitowe. I w drugą stronę – znaczna część pacjentów przebywających na oddziale gastrologicznym ma zaburzenia psychiczne, depresyjne, lękowe.

A jaka jest rola mikrobioty w redukcji masy ciała?

Również w tym przypadku rola mikrobioty jest bardzo rozbudowana. W chorobie otyłościowej dochodzi do bardzo masywnej przebudowy mikrobiomu; ubywa bakterii korzystnych dla utrzymania prawidłowej masy ciała, a przybywa tych, które sprzyjają przybieraniu na wadze. Są takimi „supergosposiami” powodującymi, że pod ich wpływem możemy przyswoić z pożywienia nawet o ok. 150 kcal dziennie więcej! Np. błonnik, gdy fermentuje, wytwarza kwas octowy, który wchodzi do glukoneogenezy, dostarczając glukozę do procesu lipogenezy. Te zmiany w mikrobiomie u osób otyłych są dramatycznie duże, zachodzą na poziomie gromad, rodzaju, rodzin, a nawet gatunków.

Bakteria Akkermansia muciniphila jest bakterią wskaźnikową dla szczupłej sylwetki. Jeśli mamy jej dużo, utrzymujemy prawidłową masę ciała i jesteśmy metabolicznie zdrowsi. Tyle że na skład mikrobioty pracujemy całym swoim życiem. Gdy siadamy do stołu, nasze bakterie jelitowe siadają razem z nami. Musimy więc zawsze pamiętać o tym, że jeżeli źle się żywimy, to źle żywimy także nasz mikrobiom – a źle odżywiony mikrobiom prędzej czy później „odwdzięczy nam się” produkcją prozapalnych metabolitów, które zamiast stabilizować nasze zdrowie, będą aktywowały procesy zapalne.

I sprzyjały chorobom?

Oczywiście – w tym chorobie otyłościowej, a także miażdżycy czy procesom neurozapalnym. Udowodniono w badaniach, że wyrzut cytokin prozapalnych TNF-alfa zaczyna się od nieszczelnej bariery jelitowej.

Czy można to jakoś zatrzymać? Innymi słowy: jak wpłynąć na skład mikrobiomu?

Podstawą jest zmiana w stylu życia, czyli właściwe żywienie oraz aktywność fizyczna. Bardzo ważny jest też odpoczynek, odpowiednia dawka snu i właściwe nastawienie do życia. To nie wszystko. Okazuje się, że szereg leków – i to tych stosowanych od dawna – wpływa na mikrobiom. Przykładem jest metformina podawana osobom z cukrzycą typu 2 i insulinoopornością, na które często chorują pacjenci otyli. Metformina u części pacjentów wywołuje dolegliwości jelitowe, są one jednak spowodowane zmienionym mikrobiomem jelitowym – metformina zmienia bowiem jego skład na lepszy. Teraz bardzo popularne są analogi GLP-1 oraz GIP stosowane w leczeniu cukrzycy i otyłości. Wstępne wyniki dotyczące ich wpływu na mikrobiotę są pozytywne, potrzebujemy jednak więcej czasu na wysnucie głębszych wniosków.

Wracając do pytania, jak wpłynąć na skład mikrobiomu, to w przypadku otyłości zmiana mikrobioty jelitowej powinna odbywać się kompleksowo – tzn. jeżeli mówimy o leczeniu choroby otyłościowej, pacjent musi zacząć „dobrze jeść”, dla siebie, i dla swojej mikrobioty.

Co to znaczy „dobrze jeść”? Czy istnieje uniwersalny model żywienia dla otyłych pacjentów, który byłby korzystny dla ich mikrobiomu?

Uniwersalny model żywienia nie istnieje, bo np. ze względu na współchorobowość czy konieczność włączenia elementów żywienia klinicznego u tych pacjentów sposoby żywienia będą się różnić. Optymalna jest dieta śródziemnomorska, choć ja swoim pacjentom polecam dietę śródziemnopolską, czyli dostosowaną do naszych realiów. Jest to dieta bogata w produkty uwielbiane przez „dobre” bakterie, czyli przede wszystkim w produkty pochodzenia roślinnego, ale też niektóre pochodzenia zwierzęcego.

To dieta bardzo szczodra, w której podstawą jest dobrej jakości oliwka z oliwek, a w której musi być też odpowiednia ilość białka – pół na pół zwierzęcego i roślinnego ze strączków (minimum 1,2 g na 1 kg masy ciała). Część pacjentów nie może jednak jeść strączków, bo ma po nich silne wzdęcia – ułożenie prawidłowego jadłospisu staje się wtedy zadaniem dla dietetyka klinicznego.

Jak sprawdzić skład mikrobioty?

Nie ukrywam, że to trudne. Niektóre laboratoria oferują posiew mikrobiologiczny, choć zazwyczaj obejmuje on jedynie kilkadziesiąt gatunków bakterii. W nauce do określenia enterotypu, czyli typu mikrobioty, stosuje się badania genetyczne – są one znacznie dokładniejsze, jednak póki co nie mają przełożenia na badania kliniczne.

Omówmy jeszcze rolę probiotyków, prebiotyków i symbiotyków u otyłych pacjentów.

Metaanalizy dały różne wyniki. Probiotyki w grupie osób chorujących na otyłość działają średnio. Ale kiedy z tych grup wyłoniono podgrupy – np. otyłe osoby z cukrzycą typu 2, metaboliczną stłuszczeniową chorobą wątroby albo z dyslipidemią, okazało się, że otyłe osoby przyjmujące probiotyki uzyskały korzyść z ich stosowania. Generalnie można powiedzieć, że probiotyki w otyłości stabilizują barierę jelitową, w tym wytwarzanie mucyny, w której żyje Akkermansia muciniphila. Np. w przypadku pacjentów stosujących metforminę podanie probiotyku powoduje, że dolegliwości jelitowe znikają.

Jeśli chodzi o prebiotyki, to mamy na myśli błonnik, bardzo ważny składnik diety – bakterie jelitowe najchętniej żywią się właśnie nim. Jeśli chcemy więc nasze bakterie „dobrze nakarmić”, musimy dla nich przygotować „błonnikową ucztę”. Źródła błonnika mają oczywiście znaczenie; niejeden pacjent z otyłością zmaga się z zespołem jelita drażliwego albo z problemami z opróżnianiem żołądka – musimy wtedy zastosować błonnik, który „wykarmi” bakterie i nie będzie powodował dyskomfortu. Na szczęście wybór jest duży; takim pacjentom można polecić specjalny błonnik dostępny w aptekach, a także babkę płesznik czy siemię lniane.

I jeszcze symbiotyk, czyli probiotyk i prebiotyk w jednym. Świetne jest połączenie szczepów bakterii probiotycznych, np. oligosacharydów z inuliną jako bezpiecznym prebiotykiem. Takie symbiotyki u pacjentów z chorobą otyłościową czy z cukrzycą typu 2 sprawdzają się bardzo dobrze – zapraszamy wtedy do stołu „naszych gości”, dla których mamy już przygotowane pudełka z odpowiednim jedzeniem.

Zapraszamy na profil pani profesor na Instagramie, który śledzi już 113 tys. osób: @profesor.stachowska

Artykuł Prof. Ewa Stachowska: Gdy siadamy do stołu, nasze bakterie jelitowe siadają razem z nami pochodzi z serwisu Świat Lekarza.