Sztuczne utrzymywanie łóżek szpitalnych, konieczność trzydniowego pobytu w szpitalu: w cyklu Głosuj na zdrowie zapytaliśmy ekspertów, z jakimi absurdami stykają się w polskim systemie ochrony zdrowia. 

dr Małgorzata Gałązka Sobotka (DYREKTOR CENTRUM KSZTAŁCENIA USTAWICZNEGO I INSTYTUTU ZARZĄDZANIA W OCHRONIE ZDROWIA UCZELNI ŁAZARSKIEGO):

TAK. Żadnego kraju nie stać, aby wszystkim zagwarantować dostęp do najnowszych technologii. To nam, obywatelom, powinno się pozostawić wybór, czy nasze oszczędności chcemy zainwestować w wakacje, nowy samochód, czy lepszą technologię wykorzystaną przy zabiegu. Takie rozwiązanie nikomu niczego nie odbiera, daje jedynie możliwość rozszerzenia opcji terapeutycznych dla tych, którzy są gotowi w to zainwestować.

senator Tomasz Grodzki (TORAKOCHIRURG, TRANSPLANTOLOG, PROFESOR POMORSKIEGO UNIWERSYTETU MEDYCZNEGO):

TAK. Jednak aby wprowadzić jakiekolwiek dopłaty, należy precyzyjnie zdefiniować, co się należy bezpłatnie, a do czego można dopłacić. Używam słowa ?można?, a nie ?trzeba?. Uwaga: dopłata nie może powodować przeskoczenia kolejek: należy je likwidować, a nie tworzyć mechanizm ich omijania.

prof. Piotr Hoffman (KARDIOLOG, KIEROWNIK KLINIKI WAD WRODZONYCH SERCA INSTYTUTU KARDIOLOGII):

TAK. Pacjenci powinni mieć możliwość dopłaty do zabiegów i usług, także tych standardowych, ale z wykorzystaniem nowszego sprzętu diagnostycznego czy terapeutycznego zawsze, gdy to tylko możliwe.

prof. Krzysztof J. Filipiak (KARDIOLOG, HIPERTENSJOLOG, PROREKTOR DS. UMIĘDZYNARODOWIENIA I PROMOCJI WUM):

TAK. Na tym właśnie powinna polegać idea koszyka gwarantowanego. W koszyku powinna się znaleźć możliwość wykonania określonego zabiegu w określonym czasie (np. do 6 miesięcy) z użyciem najtańszej technologii (np. najtańszej soczewki) w podstawowym miejscu świadczenia takiej usługi. Pacjent, który chce mieć przeprowadzony ten zabieg za miesiąc (a nie za 6 miesięcy), musiałby dopłacić (sic). Jeśli chce mieć lepszą soczewkę, dopłacałby różnicę do tej najtańszej gwarantowanej z ubezpieczenia. Jeśli chce mieć przeprowadzony zabieg w ośrodku wyższej referencyjności (np. w klinice uniwersyteckiej, a nie w szpitalu powiatowym czy ośrodku prywatnym), również dopłacałby różnicę. Fikcją jest myślenie, że usunięcie pęcherzyka żółciowego kosztuje tyle samo w szpitalu powiatowym co w klinice uniwersyteckiej.

dr Michał Sutkowski (SPECJALISTA MEDYCYNY RODZINNEJ, RZECZNIK KOLEGIUM LEKARZY RODZINNYCH):

TAK. Świadczenia ponadstandardowe na każdym poziomie opieki nieznajdujące się w koszyku świadczeń podlegałyby komercyjnym dopłatom lub opłatom pacjenta.

Szymon Chrostowski (FUNDACJA WYGRAJMY ZDROWIE):

TAK. Ale w taki sposób, by nie dyskryminować tych, których na to nie stać. Niezbędne jest wcześniejsze określenie koszyka świadczeń ? co jest gwarantowane, a co ponad standard. Do tej pory żadnemu ministerstwu się to nie udało. Można zadać tylko pytanie: dlaczego to się nie udało?

Artykuł Absurdy jak z Barei – w polskim systemie ochrony zdrowia pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Czy dobrym pomysłem byłoby stworzenie przy Prezydencie RP Zespołu ds. likwidacji absurdów w medycynie?

dr Małgorzata Gałązka Sobotka (DYREKTOR CENTRUM KSZTAŁCENIA USTAWICZNEGO I INSTYTUTU ZARZĄDZANIA W OCHRONIE ZDROWIA UCZELNI ŁAZARSKIEGO):

NIE. Lista absurdów jest znana od lat. Część z nich może być zlikwidowana tylko przez ministra zdrowia lub prezesa NFZ. Jak eliminować absurdy? Absurd jest jak dwutlenek węgla, zawsze jest w powietrzu. Można jednak zmniejszyć jego stężenie. Rozliczajmy efekty pracy poszczególnych organów władzy publicznej i menedżerów placówek w kontekście ich zdolności i skuteczności w zaspokajaniu potrzeb zdrowotnych. Apetyt na likwidowanie absurdów i skuteczność w tym procesie natychmiast wzrosną.

prof. Piotr Hoffman (KARDIOLOG, KIEROWNIK KLINIKI WAD WRODZONYCH SERCA INSTYTUTU KARDIOLOGII):

NIE. To zadanie Ministerstwa Zdrowia i NFZ. Zadaniem środowiska i mediów jest wskazywanie takich absurdów i to powinno skłaniać decydentów do działania.

prof. Krzysztof J. Filipiak (KARDIOLOG, HIPERTENSJOLOG, PROREKTOR DS. UMIĘDZYNARODOWIENIA I PROMOCJI WUM):

NIE. Urząd Prezydenta RP niech zajmie się przestrzeganiem konstytucji. Powołanie takiego zespołu przy Prezydencie RP to trochę jak inicjatywa stworzenia komitetu walki z parówkowymi skrytożercami z filmu Barei? Reformę ochrony zdrowia można przeprowadzić normalnym trybem ustawodawczym, kiedy ma się wizję i plan funkcjonowania systemu. I trzeba to zrobić w normalny sposób, po społecznych konsultacjach, angażując ekspertów i wsłuchując się w ich głosy.

dr Michał Sutkowski (SPECJALISTA MEDYCYNY RODZINNEJ, RZECZNIK KOLEGIUM LEKARZY RODZINNYCH):

NIE. Powaga urzędu Prezydenta RP nie może być ośmieszana zagadnieniami deregulacji systemu i jego szczegółowej naprawy. Winni to wykonać po konsultacjach wzajemnych urzędnicy MZ, pracownicy NFZ, świadczeniodawcy i świadczeniobiorcy, pracownicy ZUS, opieki społecznej itd. Urząd Prezydenta RP mógłby objąć honorowym patronatem zmiany systemu opieki zdrowotnej w ogólnym zakresie.

Szymon Chrostowski (FUNDACJA WYGRAJMY ZDROWIE):

NIE. Mamy Sekcję ochrony zdrowia w Narodowej Radzie Rozwoju przy prezydencie. Te osoby naprawdę wiele robią. Dzięki nim mamy ustawę o zakazie solariów, o Narodowej Strategii Walki z Rakiem, pilotaż Krajowej Sieci Onkologicznej. To są inicjatywy ustawodawcze. Brakuje jednak jednego człowieka, który zebrałby to wszystko razem i zaczął naprawiać legislację. Za czasów ministra Konstantego Radziwiłła powstawały takie zespoły do naprawy systemu. I co? I nic? Nikt nie wziął pod uwagę wypracowanych rekomendacji. Dlatego nie wierzę w zespoły. Obecnie sam postulowałem wiele prostych rozwiązań, które ułatwią życie lekarzom, pielęgniarkom, dyrektorom szpitali. I co? I nic. Pełna inercja i imposybilizm wewnętrzny. Recepta jest taka: musiałby się znaleźć jeden odważny?

Artykuł Jak zlikwidować absurdy w polskiej ochronie zdrowia? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

W cyklu „Głosuj na zdrowie”, w którym poruszamy najważniejsze problemy polskiej ochrony zdrowia, zapytaliśmy ekspertów o to, czy powinny być wprowadzone niewielkie dopłaty (np. 10 zł do wizyt u lekarzy POZ i specjalistów).

dr Małgorzata Gałązka Sobotka (DYREKTOR CENTRUM KSZTAŁCENIA USTAWICZNEGO I INSTYTUTU ZARZĄDZANIA W OCHRONIE ZDROWIA UCZELNI ŁAZARSKIEGO):

NIE. To jedna z form współfinansowania ochrony zdrowia, która może racjonalizować korzystanie ze świadczeń, jednak skuteczność tego instrumentu jest ograniczona w czasie, co pokazują doświadczenia czeskie. Poza tym może to potęgować wykluczenie z systemu opieki zdrowotnej z powodu dochodu, a z tym chcemy walczyć.

senator Tomasz Grodzki (TORAKOCHIRURG, TRANSPLANTOLOG, PROFESOR POMORSKIEGO UNIWERSYTETU MEDYCZNEGO):

NIE. Z wielu względów jestem przeciwny nawet niewielkim dopłatom: od pryncypialnej idei konstytucyjnej dostępności do ochrony zdrowia, poprzez niezbyt wielkie korzyści ekonomiczne przy jednoczesnym dużym oporze społecznym i politycznym, po zbędne problemy logistyczne przy pobieraniu takich opłat.

prof. Piotr Hoffman (KARDIOLOG, KIEROWNIK KLINIKI WAD WRODZONYCH SERCA INSTYTUTU KARDIOLOGII):

NIE. Konstytucja RP gwarantuje równy dostęp do opieki zdrowotnej. Można by rozważyć dopłaty NFZ do wizyty w prywatnym gabinecie specjalistycznym różnicy między wyceną NFZ a ceną wizyty, o ile zlecona konsultacja nie mogłaby się odbyć w zdefiniowanym przedziale czasu. Jestem za wprowadzeniem kompleksowych, stabilnych rozwiązań, a nie półśrodków generujących zwykle nowe problemy. Zamiast częściowych dopłat, może warto podjąć dyskusję na temat sposobu wprowadzenia i zakresu działania prywatnej ochrony zdrowia, konkurencyjnej do sektora państwowego.

prof. Krzysztof J. Filipiak (KARDIOLOG, HIPERTENSJOLOG, PROREKTOR DS. UMIĘDZYNARODOWIENIA I PROMOCJI WUM):

TAK. O potrzebie wprowadzenia niewielkich opłat za wizyty u lekarzy rodzinnych czy w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej wielu ekspertów mówi od lat. Wskazują oni nie tylko na sam aspekt dodatkowego finansowania, ale przede wszystkim na mechanizm racjonalizacji systemu, z którego znikną w ten sposób dodatkowe, niepotrzebne wizyty i konsultacje, zjawisko ?konsultacji sprawdzających?, wypisywanie tych samych leków przez różnych specjalistów ?na zapas? itd. Racjonalność takich opłat nie budzi w mojej ocenie żadnych wątpliwości. Wątpliwości mają tylko politycy, którzy wmawiają wyborcom, że ochrona zdrowia jest za darmo i boją się konsekwencji ogłoszenia takiej racjonalizacji.

dr Michał Sutkowski (SPECJALISTA MEDYCYNY RODZINNEJ, RZECZNIK KOLEGIUM LEKARZY RODZINNYCH):

NIE. Politycy powinni mieć odwagę i determinację określić precyzyjne koszyki dla świadczeń, usług, wyrobów medycznych, leków itd. Wszystko, co poza koszykiem, podlegałoby opłatom komercyjnym, których cennik byłby określony i ogólnie dostępny.

Szymon Chrostowski (FUNDACJA WYGRAJMY ZDROWIE):

NIE. Takie pomysły już kiedyś były: taką postawę prezentowało kiedyś jedno z porozumień związkowych podczas negocjacji stawki kapitacyjnej. Po to ją mamy, żeby nie płacić dodatkowo. Ideą wprowadzenia opłaty w POZ było pozbycie się starszych osób z przychodni. Uważam, że to nieetyczne i nie w myśl etosu lekarza.

Artykuł Czy powinniśmy dopłacać do wizyt u lekarza? Co na to eksperci? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.