Prof. Aleksander Sieroń, członek Kapituły Nagrody Złoty OTIS i przewodniczący Rady Naukowej „Świata Lekarza”, współprowadził Konferencję Medycyna Nagrody Zaufania. Zapraszamy do obejrzenia podsumowania

Artykuł Prof. Aleksander Sieroń podsumowuje Konferencję Medycyna Nagrody Zaufania pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Ostatnio w mediach ogłoszono kolejny sukces w trosce o zdrowie Polaków. Słusznie. W telewizji zrobiło się głośno o telefonie zaufania dla nauczycieli. Młoda telefonistka, z którą rozmawiał redaktor prowadzący program, ciepłym głosem wyjaśniła, że nauczyciele w sposób szczególny narażeni są na wypalenie zawodowe, stres, depresję i, ogólnie rzecz biorąc, na straszne nauczycielskie życie. Nie piszę tego ironicznie, bo myślę, że jest w tym sporo prawdy. O wypaleniu zawodowym piszą też służby mundurowe, dlatego jej przedstawiciele idą na emeryturę po pewnych latach pracy, bez związku z wiekiem.

Wstukałem w wyszukiwarkę, ile w Polsce jest telefonów zaufania, telefonów wsparcia emocjonalnego, pomocy w depresji i generalnie dramatu związanego z wiekiem, bo są telefony dla przedszkolaków, uczniów szkół podstawowych oraz średnich, studentów, kobiet, kobiet po menopauzie, kobiet w ciąży, mężczyzn, osób 65+ itd. I chyba nie wszystkie wynotowałem.

Próbowałem znaleźć coś dla lekarzy po dyżurze, lekarzy po dwóch dyżurach, lekarzy z rozpadającymi się rodzinami, praktykujących lekarzy-emerytów, lekarzy 75+ i aktywnych zawodowo lekarzy 85+. Jedyne, co znalazłem, to lakoniczna informacja: masz problem – zadzwoń. Czyli jeśli przetłumaczyć na polski: jak pijesz lub bierzesz prochy, to zadzwoń.

Próbowałem dowiedzieć się też, jakie rady dają ci odbierający telefony zaufania/wsparcia, czyli osoby po drugiej stronie telefonu, zwykle umocowane w jakichś wspaniale nazywanych fundacjach. Otóż nie będzie odkryciem, że pierwszą radą jest propozycja długiego wysłuchania problemów dzwoniącego. Kojący głos zachęca: wyrzuć to z siebie, wsłuchaj się w swój własny, zrozpaczony i biedny głos. Drugą, od wyszkolonych przez odpowiednich tuzów psychologii, jest propozycja: odpocznij. Zajmij się czymś innym. Może staraj się komuś pomóc. Spróbuj zmienić miejsce pracy. Jeszcze raz: odpocznij. Poczytaj. Pooglądaj Netflixa. Weź roczny urlop dla poratowania zdrowia. Zmień towarzystwo. Zapoznaj się z metodami relaksacji.

Jeśli czyta to lekarz, być może się uśmiecha. Może z politowaniem. Ale potem, gdyby się dobrze zastanowić, trzeba przyznać, że jest w tych radach sporo racji. Rady te są na pewno głęboko uzasadnione – badaniami naukowców oraz praktyków. Jednak co zostaje u lekarza po stwierdzeniu, zresztą słusznym, że rady nie są głupie? Konkluzja, że u doktorów nie da się tego zrobić. Nie mamy urlopu dla poratowania zdrowia, mamy za to popołudniowe praktyki, dyżury, źle zaopiekowane dzieci, zaniedbanych mężów i żony czy partnerów. Oraz wyrzuty sumienia. Ale i tak się z naszym fachem godzimy. Że telefony wsparcia czy zaufania to nie dla nas. BO TO MY ZWYKLE MUSIMY BYĆ WSPARCIEM.

No cóż. Zostaje tylko krytyka. Z każdej strony: ze strony polityków, pacjentów, roszczeniowych rodzin, a czasem wręcz psychiczna czy nawet fizyczna napaść.

Taki zawód.

Prof. Aleksander Sieroń, przewodniczący Rady Naukowej „Świata Lekarza”

Artykuł Telefony wsparcia pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Kiedy coś nie idzie, przychodzi czas na zmiany. Wprawdzie zwykle bez ładu i składu, ale koniecznie z możliwością powołania niezbędnej na każdym szczeblu władzy komisji. Jakiejkolwiek. Ważne, żeby miała słowo „komisja” w nazwie. Nasza medyczna działka podlega takim zmianom od zawsze, zresztą nie tylko w Polsce.

Ostatnio jednak nasz premier znalazł rozwiązanie. Po pierwsze, jak można było zrozumieć z jego ostrej i stanowczej wypowiedzi, najlepiej poradzić sobie bez lekarzy, którzy w medycynie okazują się najwyraźniej nieprzydatni. Po drugie, powołać sympatyczną panią ministrę, która zasłynęła połączeniem blisko siebie położonych szpitali, co pozwoliło – dzięki fuzji oddziałów – na wygenerowanie oszczędności. Ba, nawet na zarabianie pieniędzy. Czyli nic prostszego jak przenieść ten trójmiejski model na cały kraj. Prosty wniosek z jeszcze prostszego myślenia.

Koncepcja konsolidacyjna podejmowana jest od wielu lat i przez kolejnych ministrów. Wystarczy przecież Departament AI, aby udowodnić, że połączenie trzech, a może i więcej szpitali, zwłaszcza powiatowych, to czysta oszczędność. No bo czy może być tańsze przewiezienie pacjenta z punktu A do punktu B od leczenia go w punkcie A? A to, że punkt B leży, zwłaszcza poza dużymi miastami, o (tu dowolna liczba kilometrów) dalej, w sumie nie ma znaczenia. Choć może ma dla zdrowia pacjenta. I na pewno dla żyjących z medycyny prawników.

Wreszcie po trzecie, jak ogłosił premier, podstawą prawidłowego działania Ministerstwa Zdrowia jest jego odpolitycznienie. Czyli: zna się albo nie, ważne, aby było apolitycznie. I tak na pewno pielęgniarka zna się na specjalnościach lekarskich. Apolityczna.

Wzorce płyną zza oceanu. Wzorce geniusza. Mam nadzieję na przekazanie Pokojowego Nobla komuś, kto zlikwidował już chyba sześć, a może i więcej wojen. Może warto więc, wsłuchując się w ważne wypowiedzi zza oceanu, znowu wprowadzić cenzurę. Wiadomo, marzeniem każdej władzy jest tzw. właściwa cenzura. Zgodnie z żelazną zasadą: krytyka – tak, krytykanctwo – nie. A poza tym ciemny lud ocenzurowane wiadomości i tak kupi, byle coś powtórzyć sto razy prawdę/kłamstwo, a stanie się kłamstwem/prawdą. Ostatnio nawet prognoza pogody zależy od tego, która stacja telewizyjna ją prezentuje. Jak będzie zła pogoda dla władzy, to taką stację trzeba ocenzurować i zamknąć.

Uruchomiona przez poprzednich panujących liczba sołeckich, gminnych, miejskich i powiatowych uczelni kształcących lekarzy pokazuje, że niedługo czeka nas tłum nowych białych fartuchów w wahadłowych drzwiach szpitali. Gdy już się tam znajdą, to na oddziale, w oczekiwaniu na solidną dawkę nauki, pojawi się problem mistrza – kto będzie ich uczył? Niestety, obciążeni po granice możliwości dobrzy lekarze, pracujący głównie w prywacie, mają coraz mniej czasu dla młodych adeptów.

Ale ważny jest przekaz medialny. Czekamy i wskazujemy na sukces. Bo choć szczepionek nie ma, to telewizja ogłasza, że darmowe szczepionki są tuż, tuż. Prawie w każdej aptece. „Prawie” to wprawdzie tylko prawie, jednak jak dobrze brzmi: jak ogrzewany w mikrofalówce kotlet, synonim głów gadających to samo na wizji. Trochę gumowaty, ale zjeść się go da, jak człowiek zgłodnieje.

Nie jestem w stanie zrozumieć niechęci władz, obecnych i poprzednich, do aktywnego uwzględniania lekarzy w procesie prowadzenia szpitali. Są na tych stołkach nieliczni i wtedy zarządzanie staje się inne; w mojej (i nie tylko mojej) ocenie lepsze. Przykład jednego z naszych szpitali: świetnego dyrektora-lekarza zastąpiła pani inżynier, która świetna już nie jest. Lekarze wiedzą, co znaczy pacjent. Jednak inżynierowie, ekonomiści, prawnicy, biotechnolodzy, a nawet nauczyciele i inni namaszczeni „wiedzą lepiej”. Tak „lepiej”, że prasa podała ostatnio informację o szpitalu w naszym województwie, któremu tylko w tym roku (!) udało się tak zadłużyć, że zamknął planowe przyjęcia na kilku oddziałach. Wiemy, że nigdzie na świecie w służbie (ochronie) zdrowia nie jest cudownie, ale czemu Polska ma zajmować miejsce na podium?

Prof. Aleksander Sieroń, przewodniczący Rady Naukowej „Świata Lekarza”

Artykuł Zmieniamy! No i co, znowu?! pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Obietnice skrócenia kolejek do specjalistów wciąż pozostają wspaniałymi obietnicami wyborczymi.

Nadzieja – życzenie zaistnienia określonego stanu rzeczy i niepewność, że tak się stanie. To oczekiwanie spełnienia się czegoś pożądanego i ufność, że się to urzeczywistni. Mówi się też, że nadzieja umiera ostatnia, ale częściej, że jest matką głupich…

Każda zmiana władzy budzi w nas, lekarzach, ale i w całej ochronie zdrowia nadzieję na lepsze. Taką samą nadzieję mają nasi pacjenci. I to nie pierwszy raz! Wprawdzie stare łacińskie powiedzenie nihil novi sub sole – dosł. nic nowego pod słońcem – czasem wydaje się nieaktualne, ale i tak wychodzi na to, że przynajmniej w ochronie zdrowia jego trwałość jest bardzo, ale to bardzo mocna.

Wielu z nas przygląda się liczbie zwolnień ze stanowisk dyrektorów, którzy czasem zostają dyrektorami w nowych (starych) szpitalach. U tych nowych widać niekonsultowaną zwykle z zespołami aktywność. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, kiedy nowy dyrektor dostaje pieniądze. Ma je wydać. Najprościej zbudować sale operacyjne, bo łatwo W NICH PRZECIĄĆ WSTĘGĘ. To, że w Polsce jest zbyt mało anestezjologów i chirurgów, okazuje się bez znaczenia. W końcu coś nowego otwarte! Trójkowy system łączenia szpitali, dobrze wyglądający zza biurka, też już jakoś ucichł. Natomiast obietnice skrócenia kolejek do specjalistów wciąż pozostają wspaniałymi obietnicami wyborczymi.

À propos wyborów. Widać, że się zbliżają, bo w mediach pojawiają się tradycyjne informacje o lekarzach zarabiających po 100 000 złotych i więcej. W telewizji pojawiają się cudowne informacje, że aktualnie (!) w Polsce wprowadza się łatwe dla pacjentów leczenie laparoskopowe albo że zespół studentów politechniki przygotowuje cud obrazowania jakiegoś schorzenia, który będzie dostępny za kilka lat. Jak będą pieniądze.

Ciekawie też wygląda siłowanie się z Polską Akademią Nauk, np. koncepcja połączenia szkolenia lekarzy i pielęgniarek pod jednym dachem zwanym CMKP – z zaznaczeniem, że władze tego kolosa będą wybierane przez zespoły wskazane przez rządzących. Nacjonalizacja w nowym stylu?

Nadzieja, że będą o nas decydować wybrani przez nas specjaliści, powoli umiera. Chyba że jak zawsze będziemy mogli liczyć na Naczelną Izbę Lekarską, która tradycyjnie stanie u boku władzy. Każdej władzy, jaka by ona nie była. Czarna, czerwona czy tęczowa. Byle można się w jej cieple ogrzać.

Na koniec parę słów o nauce, tak ważnej w medycynie. O polskiej punktozie napisano już wiele artykułów. Stworzono ją po to, aby wpływać na finansowanie poszczególnych jednostek naukowych. Wielu z nas miało nadzieję (znowu ta matka głupich), że przyjmiemy system funkcjonujący na świecie. Może nie najlepszy, ale dość stabilny – Impact Factor, wskaźnik Hirscha i liczba cytowań. Niestety.

Idą wybory. Dla ochrony zdrowia to kolejne obietnice, gwarancje i opluwania.

prof. Aleksander Sieroń, przewodniczący Rady Naukowej „Świata Lekarza”

Materiał powstał w ramach nowej rubryki PUNKT WIDZENIA RADY NAUKOWEJ ŚWIATA LEKARZA

Artykuł Nihil novi sub sole? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

We wzajemnych relacjach międzyludzkich często spotyka się uczucie zazdrości. Ba, nawet zazdrość w chrześcijaństwie jest jednym z grzechów głównych.

W Wikipedii zazdrość opisana jest jako emocje pojawiające w sytuacji frustracji, gdy znany jest obiekt zaspokajający niezrealizowaną potrzebę zazdrośnika i osoba posiadająca ten obiekt. Uważana jest zazwyczaj za uczucie negatywne, choć w łagodnej formie może być np. bodźcem do pozytywnej konkurencji i realizacji własnych aspiracji. Czym innym jest zawiść. To, mówiąc językiem mniej popularnym, wredne uczucie dotykające na szczęście mniej osób niż zazdrość. Gdyby spróbować rozłożyć semantycznie zawiść, jest to połączenie dwóch słów: ZA – zazdrość i niena – WIŚĆ.

Różnicę między zawiścią i zazdrością dobrze oddaje stara amerykańska anegdota ze stadem krów. Jeśli sąsiad kupił sobie krowy, zazdrosny myśli, co zrobić, żeby też je sobie kupić. Ten, który zawiści, modli się – spraw o Panie, żeby sąsiadowi krowy wyzdychały. Brutalnie, lecz prawdziwie definiuje zawistnych Wikipedia; można w niej wyczytać, że są to mali ludzie, którzy nigdy nie osiągną pozycji tych, którzy są przedmiotem ich zawiści. Ich po prostu na to nie stać. Myślę, że każdy z nas, lekarzy spotkał na swojej drodze tych wrednych ludzi.

Zawiść i zazdrość towarzyszą nam, lekarzom już chyba od ojców medycyny, Asklepiosa i Hipokratesa. Zazdrość, bo lokujemy się zwykle w strefie ludzi dobrze lub dość dobrze uposażonej („Pokaż, lekarzu, co masz w garażu”). Zazdrość, bo z racji zawodu mamy czasem kontakt z tymi wielkimi z polityki czy biznesu. VIP-y zresztą chorują i umierają tak jak my wszyscy.

Ohydna jest zawiść. Zwłaszcza wśród nas lekarzy. Zwykle wiemy, co kto sobą co prezentuje. Chirurdzy umiejący mało, a nawet jeszcze mniej nienawidzą tych, o których się mówi: „Podchodzą do stołu i wiedzą”. Nienawidzą ich, a ich zawiść jest straszna. Inni zawiszczą tym, którzy zdobyli tytuły. Znamy powiedzenia tych, co ich nie zdobyli: te „profesory” już się nie nadają do konkretnej roboty. My byśmy też mogli być profesorami, ale po co? I wreszcie na koniec zawiść szczytowa. Są wśród nas wielcy lekarze. I my to wiemy. Są nienawidzeni właśnie dlatego, że tacy są. Niestety, zawiść jest nie tylko patologią lekarzy! Na pewno trafiliście, Wy, Drodzy Koledzy, na takich po drodze. Zawistni są głównymi czytelnikami nekrologów. Czekają. Aby wreszcie JUŻ. Chciałoby się powiedzieć – fuj.

Prof. Aleksander Sieroń
Przewodniczący Rady Naukowej „Świata Lekarza”, uczestnik Kapituły Nagrody Zaufania Złoty OTIS, twórca i propagator Złotych OTIS-ów z Diamentami od pierwszej edycji

Zapraszamy do obejrzenia wykładu „Uniwersytet i Medycyna: razem czy osobno?”, który prof. Aleksander Sieroń wygłosił podczas I Konferencji „Medycyna z Diamentami”.

Artykuł Zawiść (FELIETON + WIDEO) pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

– Angiolog jako specjalista chorób naczyń może czasem skutecznie uchronić pacjenta ze stopą cukrzycową przed niepotrzebną amputacją – mówi prof. dr hab. n. med. Aleksander Sieroń, krajowy konsultant ds. angiologii z Katedry Chorób Wewnętrznych i Angiologii Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie. Rozmowa Ewy Podsiadły-Natorskiej

Zespół stopy cukrzycowej u pacjentów diabetologicznych to potężny problem?

Ogromny. Szacuje się, że współcześnie liczba ludzi chorych na cukrzycę na świecie wynosi 470 mln. Choroba toczy się prawie na każdym „szczeblu” pacjenta. Uszkadza oczy, nerki, układ krwionośny i nerwowy, jednak dramatycznym powikłaniem są skutki cukrzycy w kończynach dolnych. Te skutki pod postacią stopy cukrzycowej niestety często kończą się amputacją. Warto ponadto pamiętać, że cukrzyca również znacząco przyśpiesza miażdżycę.
Przyjmuje się, że pacjentów ze stopą cukrzycową jest w Polsce ok. 200 do 250 tys. Powikłanie to rozwija się u osób z niewyrównaną cukrzycą, które często nie rozumieją, jak ważne jest noszenie specjalnego obuwia, miękkiego, dobrze dopasowanego. Efekt? Dramatyczny. Zwykle, gdy pojawia się rana lub nawet ranka na stopie, pacjent najpierw próbuje leczyć to sam. Mijają 2–3 tygodnie. Następnie idzie do lekarza rodzinnego, który przepisuje mu opatrunki. Mijają kolejne 3 tygodnie, czyli razem mamy już 5–6 tygodni. Jeśli leczenie nie wystarcza, pacjent trafia do chirurga, który widząc stopień zaawansowania powikłania, nierzadko sugeruje, że kończynę należy amputować, najlepiej na poziomie podudzia albo uda. Następnie pacjent ewentualnie kierowany jest do chirurga naczyniowego, który próbuje terapii, ale ostatecznie też proponuje amputację – palucha, fragmentu stopy, podudzia.

Gdzie w tej ścieżce tragedii stopy cukrzycowej znajduje się angiolog?

Albo nie ma go wcale, albo jest rzadko, albo niestety pojawia się za późno. Tymczasem w wielu przypadkach angiolog jako specjalista chorób naczyń może uchronić pacjenta przed niepotrzebną amputacją poprzez odpowiednie leczenie. Niestety, spora grupa lekarzy w Polsce wybiera tylko leczenie miejscowe, przepisując zwykle „coś na ranę”. Rodzajów opatrunków jest w sprzedaży kilkaset, ale tak naprawdę dobre leczenie powinno być nie tylko miejscowe, ale także ogólnoustrojowe.

Od czego angiolog zaczyna terapię zespołu stopy cukrzycowej?

Od sprawdzenia poziomu wyrównania cukrzycy, co nie jest proste do uzyskania, ponieważ stan zapalny stopy powoduje, że poziomy glukozy we krwi mocno się „rozjeżdżają”. Codzienny pomiar cukru to jednak nie wszystko – bardzo ważna jest ocena poziomu hemoglobiny glikowanej, która informuje o dłuższym okresie wyrównania lub niewyrównania cukrzycy. Niesprawdzenie hemoglobiny glikowanej powoduje, że leczenie pacjenta ze stopą cukrzycową na podstawie okresowych badań poziomu cukru może mijać się z celem. Uzyskanie relatywnie dobrych wyników ma istotny wpływ na stopień rozwoju patologii stopy cukrzycowej i jej terapii.

Co więc robić?

Odpowiednie opatrunki i dobrze dobrane buty to podstawa, dlatego że nawet mała rana u chorego na cukrzycę może być rozpoczęciem dramatu zakończonego amputacją. Niestety, spory odsetek diabetyków ma polineuropatię, upośledzającą odczuwanie. Miałem pacjenta, który chodził z gwoździem w stopie i nie zdawał sobie z tego sprawy. Ważnym składnikiem terapii jest też zatrzymanie procesu zapalnego. Warto pamiętać, że limfa jest wspaniałą pożywką dla prozapalnych bakterii. Przewlekła, otwarta rana powoduje więc, że rozpoczyna się w niej rozwój szerokiego spektrum bakterii. Dlatego przy każdej stosowanej terapii powinno się ranę oczyścić z ropy.

Czy mamy coś nowego w terapii stopy cukrzycowej?

Dla pacjentów z zespołem stopy cukrzycowej od kilkudziesięciu lat prowadzone jest leczenie ozonem oraz hiperbarycznym tlenem. Tu warto podkreślić, że ozonoterapia znana jest od 1865 roku, a hiperbaria tlenowa od 1935. Natomiast opracowana nowa technika leczenia stopy cukrzycowej – laserobaria, została uznana swego czasu za najlepszy wynalazek w Europie. Laserobaria łączy ozonoterapię, miejscową hiperbarię tlenową, magnetoterapię i laseroterapię niskoenergetyczną. W laserobarii wykorzystanie zmiennego pola magnetycznego daje wielu pacjentom ulgę w bólu. Działanie przeciwbólowe utrzymuje się do 4 tygodni, czyli relatywnie długo. Natomiast stosowany miejscowo laser stymuluję tkankę do regeneracji. Jak wynika z naszych statystyk, wykorzystanie laserobarii w przebiegu stopy cukrzycowej aż do 40 proc. zmniejsza ryzyko amputacji.

Których, dodajmy, wciąż mamy w Polsce za dużo.

Trafiają do mnie pacjenci nie tylko z Polski, którzy dosłownie uciekają przed wyznaczonym terminem amputacji. W Polsce każdego roku mamy między 8 a 12 tys. dużych amputacji kończyn – podudzia i uda, można więc powiedzieć, że na mapie Polski powstaje rocznie „małe miasteczko inwalidów”. Warto wspomnieć, że w ramach grantu ukończyliśmy specjalną komorę, która umożliwia także terapię innych zainfekowanych miejsc niż tylko kończyny, czyli zwłaszcza odleżyny.

Jakie metody leczenia zespołu stopy cukrzycowej znajdują się w refundacji?

Mamy już ośrodki leczenia stopy cukrzycowej, jednak jest ich niewspółmiernie mało wobec potrzeb. NFZ przede wszystkim refunduje opatrunki, wśród których bardzo dobrze działa argosulfan będący połączeniem jonów srebra i sulfonamidu. Pacjenci mają refundowane niektóre leki doustne oraz oczywiście także dostosowaną do diabetyka insulinoterapię. Staramy się o to, aby laserobaria była refundowana. Czasem odnoszę jednak wrażenie, że NFZ nie jest zainteresowany długofalowym leczeniem stopy cukrzycowej, ponieważ amputacja niekiedy szybko rozwiązuje problem…

Prof. Aleksander Sieroń uzyskał dwa prestiżowe tytuły od VAS International Academy of Vascular Medicine: Członkostwo w Europejskim Panelu Wykładowym VAS International Academy of Vascular Medicine (Member of the VAS International Academy of Vascular Medicine – European Teaching Panel), a także tytuł Europejskiego Eksperta Doskonałości w Angiologii/Medycynie Naczyniowej (European Fellow of Excellence in Angiology/Vascular Medicine).

Artykuł Amputacja?! pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Redakcję tworzy małe grono dziennikarzy, ale mamy wielu współpracowników, przyjaciół i partnerów, którzy są naszymi dobrymi duszami i pomagają nam w przygotowywaniu magazynu. ? Cieszę się, że ?Świat Lekarza? nie tylko relacjonuje postępy w medycynie, ale też wprowadza nowe tematy i działania do ochrony zdrowia ? mówi Paweł Kruś, wydawca. ? Mamy bardzo twórczy Zespół Redakcyjny i komfort, że wszystkie nasze pomysły oceniają prof. Waldemar Wierzba lub prof. Aleksander Sieroń. Jesteśmy grupą ludzi, którzy robili i robią to, czego od zawsze ?zrobić się nie da?. Jestem w niej i mam satysfakcję.

PROF. DR HAB. N. MED. WALDEMAR WIERZBA ? REDAKTOR NACZELNY ?ŚWIATA LEKARZA?

Prof. Wierzba jest absol­wentem dwóch uczelni: Wydziału Elektroniki Poli­techniki Warszawskiej oraz Wydziału Lekarskiego Aka­demii Medycznej w Warsza­wie. W 1995 r. uzyskał tytuł naukowy doktora nauk me­dycznych, a w 2019 r. w In­stytucie Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi stopień doktora habilitowanego, w 2021 r. został profeso­rem zwyczajnym nauk medycznych. W latach 1993- 2019 prof. Wierzba pełnił wiele funkcji w sektorze ochrony zdrowia. Tworzył m.in. Urząd Rejestracji Pro­duktów Leczniczych, Wy­robów Medycznych i Produktów Biobójczych, Biuro Rozliczeń Międzynarodo­wych oraz Agencję Oceny Technologii Medycznych, której był pierwszym pre­zesem. Kierował zespołem ponad 400 ekspertów opracowujących koszyk świad­czeń gwarantowanych. Od lutego 2018 r. do listopada 2019 r. pełnił funkcję dyrek­tora Departamentu Zdrowia MSWiA. Od 2019 r. dyrek­tor CSK MSWiA w Warsza­wie. Jest rektorem Akademii Humanistyczno-Ekonomicz­nej w Łodzi. Opublikował (jako autor i współautor) ponad 160 publikacji na­ukowych i popularnonauko­wych w dziedzinie medycyny i nauk o zdrowiu.

Od pierwszego numeru pełni funkcję redaktora na­czelnego magazynu ,,Świat Lekarza?. Swoją wiedzą dzie­li się z Redakcją, pozwala nam na niesforne myśli, je­śli widzi w nich pozytywny potencjał.

W wolnych chwilach zaj­muje się swoimi kolekcja­mi znaczków, monet i map przedwojennych. Lubi lek­koatletykę i? motoryzację. W czasie urlopów zwiedza świat.

PROF. ALEKSANDER SIEROŃ ? PRZEWODNICZĄCY RADY NAUKOWEJ

W 1970 r. ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej i pod­jął pracę jako asystent w Ka­tedrze Biofizyki Śląskiej Akademii Medycznej. Pod­jął również studia medycz­ne, interesował go bowiem wpływ pola magnetyczne­go na organizm człowie­ka. Dyplom lekarza uzyskał w 1977 r. Jest specjalistą z zakresu chorób wewnętrz­nych, kardiologii, angiologii, hipertensjologii oraz bal­neologii i medycyny fizykal­nej. Jako pierwszy w Pol­sce i jeden z pierwszych w świecie stworzył podwa­liny naukowe pod zastoso­wanie zmiennych pól magnetycznych w medycynie. Jego wynalazki znalazły za­stosowanie m.in. w leczeniu bólu, przyspieszeniu goje­nia ran i złamań. Urządzenie do magnetoterapii, którego współtwórcą jest prof. Sie­roń, używane jest w szpita­lach niemal na całym świe­cie. Urządzenie do leczenia trudnych ran, w tym sto­py cukrzycowej, za pomocą tlenu o podwyższonym ciśnieniu oraz ozonu, uznano w 2014 r. za najlepszy euro­pejski wynalazek na bruksel­skich targach ?Brussels In­nova?. Prof. Sieroń zajmuje się również metodami dia­gnostyki i terapii fotodyna­micznej za pomocą świa­tła o określonej długości fali, pomocnymi w choro­bach nowotworowych oraz przewlekłych stanach zapal­nych. W Śląskim Uniwersy­tecie Medycznym stworzył Ośrodek Diagnostyki i Tera­pii Laserowej Nowotworów. Aktualnie jest profesorem badawczym Uniwersytetu Jana Długosza w Częstocho­wie i jego Prorektorem ds. Medycyny i Nauk o Zdrowiu. Jest dwukrotnie Doktorem Honoris Causa (Ukraina i Polska) oraz Profesorem Honorowym Politechni­ki Śląskiej. Drugą kadencję jest Krajowym Konsultan­tem w Dziedzinie Angiologii. Jest prorektorem Wydziału Medycyny i Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie.

Był ?końskim? kaskade­rem i dublerem na planie filmowym.

Inspiruje naszą Redakcję do ciągłych zmian, tępi bez­litośnie rutynę, jeśli w nią popadamy. Jego nocne roz­mowy z Wydawcą na uli­cy Jesiennej w Katowicach zawsze są zapowiedzią nowych wyzwań intelektual­nych, które opiszemy na ła­mach. Pasjonat konkretnych wypowiedzi.

PROF. JERZY WOY-WOJCIECHOWSKI, UCZESTNIK RADY NAUKOWEJ

Prof. Jerzy Woy-Wojcie­chowski jest lekarzem, spe­cjalistą ortopedii, traumato­logii i med. nuklearnej. Jako pierwszy w kraju stosował izotopy w badaniach kości, za co go nagrodzono (A. Ju­rzykowski Prize, NY 1996 USA). Jest autorem 130 prac naukowych i ponad 750 publikacji o zdrowym stylu życia (książka ?Poczy­tanki zdrowotne?, Radio ZET, ?Świat Lekarza? i inne). Był prezesem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego (10 lat) i 30 lat pełnił spo­łecznie funkcję prezesa ZG PTL (od 2015 r. jest Pre­zesem Honorowym). Z jego inicjatywy Jan Paweł II zo­stał Honorowym Członkiem PTL. Jest współtwórcą od­rodzonych izb lekarskich w Polsce. Przyczynił się do utworzenia ?Domu Lekarza Seniora? dla około 120 le­karzy emerytów. Przez 5 lat przewodniczył Komitetowi UNICEF i od wielu lat jest prezesem Rady Fundacji im. J. hr. Potockiego (opła­ca udział w kongresach on­kologii i ftyzjatrii). Jest au­torem nagrodzonej książki ?Którędy do medycyny?, a także ?Opowieści lekarza?, ?Śpiewający konsyliarze?, ?Jan Paweł II i medycyna?, ?Misjonarze zdrowa?, ?Q pa­mięci?, ?Moje Towarzystwo? Skomponował ponad 200 piosenek, w tym ?Goniąc Kormorany? dla P. Szcze­panika, a także piosenki dla I. Santor, M. Rodowicz i pieśń dla Jos? Carrerasa, nagraną na CD z Filharmo­nikami Wiedeńskimi. Jest kompozytorem ?Hymnu Le­karzy?. Otrzymał także na­grodę z rąk JE Kardyna­ła Karola Wojtyły za pieśń? ?Wśród licznych dróg czło­wieczych?. Jest Kawalerem Maltańskim. Uhonorowany m.in. Krzyżem Komandor­skim z Gwiazdą OOP oraz najwyższym medalem PTL ? Gloria Medicinae.

JOANNA SIERPIŃSKA ? PREZES ZARZĄDU

Absolwentka historii na Wy­dziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Po studiach wyemigrowała i wróciła do Polski w 1992 r. Od tego czasu zawodowo związana z mediami i pra­są. Od 2003 r. pełni funkcję prezesa zarządu Media TV Plus. Reprezentuje wydaw­nictwo na zewnątrz, pro­wadząc sprawy firmy, dba o ciągły rozwój i nadzoruje finanse.

Jej pasją jest zielarstwo i ogrodnictwo permakultu­rowe. Pisze ikony.

ANNA ROGALA, Z-CA RED. NACZELNEGO MAGAZYNU ?ŚWIAT LEKARZA?

Dziennikarka, redaktorka, której pasją jest tworzenie magazynu. ?Światem Leka­rza? zajmuje się od pierw­szego numeru.

? Ania pisze każde wy­danie jak partyturę sym­fonii ? mówi Paweł Kruś. ? Rzadko coś zmieniam, bo w jej kompozycji po prostu słychać muzykę. Mistrzyni układania finałów, tego cu­downego wyciszenia emo­cji tętniących w środku każ­dego numeru i mocnych uwertur. Autorka ostatnich stylizacji okładek ? zaska­kujących jak choćby mura­le antysmogowe.

Od ponad 20 lat zwią­zana z szeroko pojętą te­matyką medyczną. Autor­ka artykułów i wywiadów z ekspertami z różnych dziedzin medycyny. Zaan­gażowana w szereg akcji dotyczących profilaktyki or­ganizowanych przez Insty­tut Nagrody Zaufania ?Zło­ty OTIS?.

Koordynuje pracę re­dakcji, zajmuje się bieżący­mi numerami magazynów, czuwa nad całym procesem wydawniczym i terminowo­ścią wykonywania zadań.

Stosuje się do zasad zdrowego stylu życia, dba o dietę i codziennie space­ruje. W wolnych chwilach m.in. czyta biografie.

KATARZYNA PINKOSZ ? Z-CA REDAKTORA NACZELNEGO

Absolwentka polonisty­ki i podyplomowych stu­diów Żywienie i Zdrowie. W ?Świecie Lekarza? jest za­stępcą redaktora naczelne­go i redaktor prowadzącą ?Świat Lekarza 3D?, prze­prowadza wywiady, pisze na tematy związane z ochroną zdrowia, prowadzi debaty redakcyjne.

Jej artkuły na tematy me­dyczne ukazywały się rów­nież m.in. we ?Wprost?, ?Do Rzeczy?, ?Gościu Niedziel­nym?, ?Mamo, to Ja?, ?Tygo­dniku Solidarność?. Za pra­cę dziennikarską otrzymała m.in. Srebrny Krzyż Zasłu­gi, Kryształowe Pióro, Złoty OTIS, Nagrodę św. Kamila, Sowę Onkologiczną, tytuły Dziennikarza Medycznego Roku, wyróżnienie Sukces Roku w Ochronie Zdrowia.

Jest autorką i współau­torką książek, m.in. ?Covido­we twarze szpiczaka?, ?Pół wieku diabetologii polskiej. Rozmowy z Mistrzami?, ,,Jak Motyl. Odczarować mity. Lekarze i pacjentki o życiu z rakiem jajnika?, ?Wybudze­nia. Powrót do życia. Pol­skie historie?, ?O dwóch ta­kich. Teraz Andy?.

Na co dzień propagu­je zdrowy styl życia i odży­wiania; pasjonuje się histo­rią i medycyną, a w wolnych chwilach wędruje po gó­rach.

Niezwykła wrażliwość red. Pinkosz sprawia, że szacunkiem darzy ją całe środowisko ochrony zdro­wia, a bohaterowie jej wy­wiadów najczęściej od­krywają swoje ludzkie, publicznie nieznane, stro­ny. W sposób niepowtarzal­ny, bardzo subtelny prowa­dzi debaty i konferencje. Jak ona to robi, że wszyscy jej słuchamy?

BOŻENA STASIAK

Absolwentka lingwistyki stosowanej i dziennikar­stwa podyplomowego na Uniwersytecie Warszaw­skim oraz Germanistik-Jo­urnalistik na Uniwersyte­cie w Lipsku. Od ponad 25 lat zajmuje się proble­mami medycyny i szero­ko rozumianego zdrowia, także seksualnego. Kilkanaście lat prowadziła ko­lumnę ?Intymności? w ?Su­per Expressie?. Jej teksty ukazywały się m.in. w ?Ga­zecie Farmaceutycznej?, ?Wprost?, ?Do Rzeczy?, w ?Tele Tygodniu?, gdzie prowadziła ?Encyklope­dię Zdrowia?. Od ośmiu lat współpracuje z miesięczni­kiem ?Świat Lekarza?.

Jest autorką bądź współ­autorką poradników me­dycznych, m.in. ?Jak sku­tecznie rzucić palenie? oraz autorką książek, m.in.: ?Listy intymne. Zwierze­nia Polaków?, ?Bitwa z ra­kiem. Terapie i anyterapie?, ?Dobranoc. Przewodnik po zdrowym śnie?, oraz współ­autorką książki ?Cukrzyca. Wszystko, co musisz wie­dzieć, żeby planować zdro­we życie?.

Otrzymała wiele na­gród i wyróżnień w kon­kursach organizowanych m.in. przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, konkursie Kryształowe Pió­ro, Złoty Otis oraz w konkursie Liderzy Medycyny ? kategoria media.

W wolnych chwilach zaj­muje się ogrodem, czyta książki związane z medycy­ną. Kocha Grecję i kuchnię śródziemnomorską: gotuje i wymyśla nowe potrawy.

? Nie ma dla niej zamknię­tych drzwi i niewykonal­nych projektów ? uważa Paweł Kruś.

MARIUSZ SŁOMKA, DYREKTOR DS. WYDAWNICZYCH

Od 16 lat związany z branżą medyczną i farmaceutycz­ną. Współtwórca magazynu ?Świat Lekarza? oraz inter­netowego wydania ?Świata Lekarza 3D?, które powsta­ło na początku pandemii w 2020 r. Współorganiza­tor wielu debat redakcjach i Gali Nagrody Zaufania Zło­ty Otis.

Tworzy plany finanso­we, opracowuje i aktualizu­je strategię rozwoju wy­dawnictwa. Bierze udział w spotkaniach z kluczowy­mi partnerami biznesowymi i przeprowadza negocjacje.
Uprawia kolarstwo szoso­we. Relaksuje się podczas wędkowania w pięknych za­kątkach Polski. Lubi goto­wać i smakować swoje po­trawy.

ANDRZEJ DZIURDZIKOWSKI

Polonista z Uniwersyte­tu Warszawskiego. Praco­wał jako redaktor i wydaw­ca w wielu czasopismach (m.in. ?Express Wieczorny?, ?Komputer Świat?. New­sweek?, ?Polska Times?), pisał scenariusze serialu ?Na Wspólnej?, współtwo­rzył portal ncez.pl Instytu­tu Żywności i Żywienia. Za­wsze interesowało go, jak działają różne urządzenia, więc w artykułach zajmował się popularyzacją na­uki i techniki. Stąd już tyl­ko krok do ciekawości, jak działa organizm człowieka i jak go leczyć.

RYSZARD STERCZYŃSKI

Pochodzi z Poznania, jest absolwentem Uniwersyte­tu im. Adama Mickiewicza. Wiele lat pracował w ?Sztan­darze Młodych?, następnie w ?Ekspresie Wieczornym?, ?Życiu z kropką? i miesięcz­nikach poświęconych zdro­wiu. Jako redaktor naczelny miesięcznika ?Żyjmy dłu­żej? w 2013 r. został laure­atem nagrody Sukces Roku w Ochronie Zdrowia w ka­tegorii Media.

Autor i współautor ksią­żek ?Alfabet Zdrowia? i ?Nowy Alfabet Zdrowia?. Pomysłodawca nagrody ?Ziołowy Oskar?, przyzna­wanej preparatom natural­nym w latach 1992-2003.

Obecnie jako wol­ny strzelec współpracuje z wieloma periodykami me­dycznymi. Wraz z żoną Ha­liną prowadzi blog o zdro­wiu: wszyscyzdrowi.pl

Lubi robić zdjęcia i jeź­dzić na rowerze.

SONIA MŁODZIANOWSKA

Dziennikarka, absolwent­ka dziennikarstwa i medio­znawstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Publikowa­ła w wielu czasopismach i serwisach interneto­wych, najczęściej o tema­tyce zdrowotnej. Jej arty­kuły można znaleźć m.in. w ?Świecie Lekarza?, ?Ga­zecie Wyborczej? oraz na portalu Zdrowie i medycy­na ?Wprost?. Należy do Sto­warzyszenia Dziennikarze dla Zdrowia i jest laureatką konkursu ?Dziennikarz Me­dyczny Roku 2021?, gdzie zdobyła II nagrodę w kate­gorii Prasa. Ze względu na osobistą historię chętnie podejmuje działania wśród chorych dotkniętych sko­liozą. Prywatnie uwielbia czerpać z życia garściami ? chętnie podróżuje, lubi las i góry, jest fanką jedze­nia i ma szczęście do ludzi.

GRAŻYNA BOCZKOWSKA

Jest odpowiedzialna za ko­rektę. Zwraca uwagę m.in. na interpunkcję, bo ? jak wiadomo ? jeden mały przecinek może zrobić ogromną różnicę, a medy­cyna wymaga precyzji. Hi­storia sztuki i gra w sno­okera to jej dwie największe pasje.

ANNA STĘPNIAK ? DYREKTOR ARTYSTYCZNY

Grafik, plastyk. Absolwent­ka Wydziału Artystycznego UMCS, dyplom z sitodruku na wydziale grafiki oraz Li­ceum Plastycznego ? spe­cjalizacja formy użytkowe ? zabawkarstwo.

Projektowaniem graficz­nym zajmuje się od po­nad 25 lat. Autorka wielu okładek do muzyki, filmów i książek. Twórca layoutów czasopism, periodyków i materiałów reklamowych. Współtworzyła czasopisma takie jak ?Twoja Komór­ka?, ?TelePRO? oraz wiele czasopism o tematyce me­dycznej: ?Świat Lekarza?, ?Na Zdrowie?, ?Manager Apteki? oraz ?Świat Zdro­wia?, ?Błękitna Wstążecz­ka?, ?Amoena Life?.

Laureatka Konkursu Wydawnictwa Epideixis na wykonanie ilustracji do po­mocy dydaktycznej ?PALE­TA?. Udział w kilku wysta­wach zbiorowych. I tylko jedna wystawa indywidu­alna rysunku i grafiki, ale ? jak twierdzi ? kto wie, co się jeszcze może wydarzyć.

W redakcji ?Świata Leka­rza? od pierwszego nume­ru. Wiele wyzwań. I wiele satysfakcji z ich realizacji.

Nie lubi stagnacji. Pa­sja? Ogród. Kwiaty. Dwa psy i trzy koty.

TOMASZ ADAMASZEK ? FOTOGRAF

Rocznik 1976. Jak sam mówi ? w wieku 8 lat od­krył magiczny świat ob­razu dzięki filmowi ?Lecą żurawie? Michaiła Kałato­zowa. Ta fascynacja pozo­stała mu do dziś. Obser­wator świata zza wizjera aparatu. Kinomaniak, fan jazzu i muzyki klasycznej. Obecnie realizuje się jako tata 3-latka. ? Gdyby ma­lował, byłby porównywal­nym z Witkacym, portreci­stą emocji ? uważa Paweł Kruś.

MACIEJ PINKOSZ

Absolwent inżynierii środo­wiska Politechniki Warszaw­skiej, od 5 lat zajmuje się stronami internetowymi: światlekarza.pl i zlotyotis.pl, ponadto prowadzi me­dia społecznościowe ?Świa­ta Lekarza? (Facebook, Twitter, LinkedIn). Poma­ga w tworzeniu wydania Świata Lekarza 3D oraz zaj­muje się wysyłką poprzez news-letter.

Pomimo wykształcenia inżynierskiego, interesuje się również tematami me­dycznymi. Spośród zagad­nień poruszanych w ?Świe­cie Lekarza? najbardziej interesują go artykuły zwią­zane z systemem ochro­ny zdrowia i farmakoeko­nomią.

Jego hobby to piłka noż­na, książki podróżnicze, a także ekonomia. W czasie urlopów uwielbia zdobywać szczyty polskich gór.

PAWEŁ KRUŚ ? WYDAWCA

Absolwent Wydziału Polo­nistyki Uniwersytetu War­szawskiego. Twórca ty­tułów prasowych (m.in. ?Świat Lekarza?, ?Na zdro­wie?, ?Manager Apte­ki?, ?Zdrowie pod Ręką?), a także scenariuszy filmo­wych, kampanii reklamo­wych i PR. Stworzył Na­grodę Zaufania Złoty OTIS, która w 2023 r. będzie ob­chodziła 20-lecie.

Pochodzi z rodziny lekar­skiej ? matka Anna Korczak-Kruś była pediatrą, ojciec prof. Stefan Kruś ? pato­morfologiem i humanistą, wuj, ksiądz Jan Twardow­ski, był poetą. W życiu Paw­ła Krusia elementy medycz­ne dopełnia wyobraźnia i wrażliwość humanistycz­na. Zapewne to decyduje o oryginalności tworzonych przez niego projektów.

Twórca i organizator społecznych akcji profilak­tycznych, m.in. ?Uwaga ner­ki!?, ?Cukrzyca. Wygrajmy razem!?, ?Sprawdź chole­sterol u dziecka!?, zmienia­jących polską i ukraińską ochronę zdrowia.

Uhonorowany m.in. Na­grodą im. Dr. Władysława Biegańskiego i Srebrnym Krzyżem Zasługi, wyróż­nieniami ?Lider Roku 2012 w Ochronie Zdrowia? i Na­grody św. Kamila, odzna­czony medalami: Stowa­rzyszenia Dziennikarzy Ukrainy, Ukraińskiego Sto­warzyszenia Diabetyków; Zasłużonemu Polskie To­warzystwo Lekarskie. Jego hobby to muzyka i pisma mistyczne oraz me­dyczne i muzyka św. Hilde­gardy z Bingen, i historia średniowiecza. Czyta głów­nie literaturę faktu, poszu­kuje zabytków romańskich w całej Europie, ostatnio odkrył freski w Lubiecho­wej. Pasjonat malarstwa, sztuki eksperymentalnej XX wieku i współczesnych ikon.

Artykuł Poznajmy się! pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Mało kto tak jak my podczas dramatu pandemii spotyka się z czymś, co ? jakby powiedział serialowy Ferdynand Kiepski: ?nie śniło się fizjologom?. Zacznijmy od pandemicznych teoretyków, zwanych antyszczepionkowcami. Doniesienia, że w szczepionkach są/były czipy Billa Gatesa, które umożliwią mu panowanie nad światem, należą już do przeszłości. Wbudowanie ?wirusa? szczepionki w DNA zaszczepionego powodujące po pięciu latach raka (jakiego?) też już nie jest newsem. Konsekrowane ręce nie przenoszą nie tylko koronawirusa, ale nawet żadnych wirusów ? to także nie jest już odkryciem.

Ale w ostatnim czasie pojawiło się novum: ekonomicznie doskonała walka z pandemią. Otóż według prawie już oficjalnej wersji pandemia COVID-19 jest po prostu zwykłą grypą. Do grypy wszyscy przywykli. Jest już znana i oswojona. No i po problemie.

Po problemie jest też okres jeszcze bardzo tajemniczych tzw. powikłań pocovidowych. W zależności od doniesień liczba tzw. pocovidowych powikłań rezydualnych to około 30% ozdrowieńców. Jako przewodniczący konsultantów medycznych przy Prezydencie Katowic zwróciłem się do Władz Miasta z sugestią stworzenia poradni pocovidowej. Wiceminister zdrowia, sekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia, odpisał wnioskodawcom, że taka poradnia nie jest potrzebna, ponieważ każdy poszkodowany przez COVID-19 obywatel, umownie nazwijmy go ozdrowieńcem, a może lepiej po lekarsku ?chorym?, ma pełny dostęp do szerokiej oferty poradni specjalistycznych, w tym ?poradni gruźlicy?, dostęp do licznych ogólnodostępnych badań ? począwszy od EKG, poprzez Holtera, TK, MRI itd. Czyli nie jest potrzebna dodatkowa lecznica selektywnie pomagająca tym, którym udało się przeżyć. Jestem pewny, że takie poradnie powstające już w krajach ?dzikiego Zachodu?, jak Niemcy czy Francja, spowodują w pewnym momencie w Polsce też u niektórych zmianę stanu świadomości i złotouści politycy powiedzą, że dla dobra narodu i polskiego ludu takie poradnie będą utworzone.

Zadziwiający jest też stan świadomości łóżkowej. Nie przypominam sobie, aby jednym z tematów wykładowych na moich studiach był przedmiot ?liczba łóżek a zdrowie?. Uczono mnie, że za zdrowie chorego odpowiada lekarz z zespołem, a samo łóżko nie jest ani środkiem diagnostycznym, ani terapeutycznym. Warto więc przyswoić sobie ten nowy stan świadomości lekarskiej, że jedną z dobrych form leczenia są łóżka szpitalne ? stałe lub tymczasowe, nawet jak wokół nich nie ma kadry. Kadry lekarskiej, pielęgniarskiej, fizjoterapeutycznej. Może czas oddać takie łóżka z chorymi w opiekę ekonomistom, socjologom i filozofom. Wystarczy może ich tylko trochę przyuczyć.

Prof. dr hab. n. med. Aleksander Sieroń

Artykuł Prof. dr hab. n. med. Aleksander Sieroń: Lekarska nierzeczywista rzeczywistość pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Wielu z nas zachorowało, wielu z nas przeszło przez infekcję, nie zauważając u siebie żadnych oznak choroby. Niestety, wielu zachorowało ciężko, zbyt wielu odeszło. To nie koniec. Przed nami kolejne opisane powyżej możliwości covidowej choroby. Podczas covidowego cyklonu dramatycznie wychodzi bezmyślność i zaniedbania. Jakie są to zaniedbania? Po której stronie? Przyjrzyjmy się temu bliżej w pandemicznej covidowej grozie. Może dzięki temu w przyszłości uda się uniknąć wielu ludzkich dramatów. Może przy następnej – nie daj Bóg – pandemii, będziemy mądrzejsi.

Ale, po kolei.

Znaczącą stroną zwiększającą koszmar COVID są ludzie. Wręcz chciałoby się powiedzieć – społeczeństwo. To zdrowe, jeszcze zdrowe, i niestety coraz bardziej liczna już chorująca jego część. Otóż świadomość społeczna, bez względu na wykształcenie, status społeczny czy zamożność, ale i narodowość, jest delikatnie mówiąc mizerna, a czasem wręcz świadomie durna. Podam przykład. Wśród moich znajomych są znakomicie sytuowani stomatolodzy. Z dumą informują wszystkich, którzy chcą słuchać, że przeszli wprawdzie dość ciężko objawy dokładnie pasujące do infekcji covidowej, ale nie badali się na wszelki wypadek, bo trzeba było przyjąć pacjentów. Po potwierdzeniu zakażenia musieliby zamknąć gabinety, no i stracić kasę. Choroba jeszcze zostawiła u nich trochę skutków, ale co tam… Takich jak oni możemy znaleźć wokół nas. Jak ich nazwać? Odważnymi głupcami? Używając starego, socjalistycznego nazewnictwa ? szkodnikami społecznymi? Czy zdają sobie sprawę, że mają krew na rękach? Dzięki takim ?odważnym? pandemia rozwija się znakomicie.

Dramatycznie przeżywamy izolację. Ale co tam… Wpaść na chwilę do przyjaciół, do rodziny to przecież nic takiego. Być wprawdzie chorym, ale z głupim uśmiechem podkreślając, że przecież nie śmiertelnie, więc można zjeść wspólną kolację, wypić drinka, pośmiać się z tych, co siedzą w domu. Żaden problem. Dotąd wydawało się, że COVID-19 jest domeną starszych osób. Ale brytyjski wariant wirusa, w połączeniu z ?odważnymi młodymi gniewnymi?, spowodował, że średni wiek zachorowania błyskawicznie się obniża. Ba, coraz więcej jest informacji o chorujących dzieciach. Coraz więcej jest też informacji o ponownych zachorowaniach, także u tych, którzy się zaszczepili. No bo szczepionka nie daje 100% odporności.

Prawdziwa groza zaczyna się w momencie, gdy choroba wymusza pójście do szpitala. Na oddział covidowy. Objawy choroby, w jej tak zwanym naturalnym przebiegu, są dramatyczne. Być może część z Czytelników ma kłopoty z wyobrażeniem sobie duszności pacjenta z COVID-19. Proponuję bezpieczny eksperyment, do zrobienia w warunkach domowych. Proszę wziąć papierową, sklepową torebkę i po przyłożeniu do ust przez kilka minut oddychać przez nią. Gdy zacznie brakować tchu, proszę jeszcze pooddychać 5 minut, a wtedy zrozumie się istotę tej choroby. Tak oddychają i tak duszą się pacjenci. Pomocą dla chorego jest podanie mu tlenu, a poprzez różne sposoby jego podawania duszność może zniknąć albo się zmniejszyć. Oddech chorego się poprawia. Niestety, sam tlen czasem nie wystarcza. Trzeba przekazać oddychanie maszynie i powierzyć się ludziom w kombinezonach, czyli zastosować respirator. Gdy respirator nie wystarcza, ostatnim prawie ratunkiem zostaje ECMO, czyli pozaustrojowe utlenowanie krwi. Gdy jednak płuca przestają istnieć, czyli chory nie ma czym oddychać, to super szczęśliwiec może trafić do szpitala, gdzie może mieć szansę na przeszczep. Jeśli jednak żadna z medycznych metod pomocy nie skutkuje, to pozostaje puste miejsce przy stole, pamięć rodziny i przyjaciół.

Groza w pandemii to także uświadomienie sobie, jak ogromne mamy braki ludzi w białych fartuchach, czyli personelu lekarskiego, pielęgniarskiego i ratowników medycznych. Wychodzą zaniedbania w kształceniu lekarzy, bo mamy ich praktycznie najmniej w Europie na głowę mieszkańca! Skutkują głupkowate powiedzenia, że lekarz i tak sobie dorobi, dlatego nie ma co mu płacić w państwowej służbie zdrowia zbyt dużo. Wychodzą w praktyce piękne poselskie słowa skierowane do emigrujących lekarzy ? A niech jadą!? oraz rozwiązanie problemu przez innego orła polskiej polityki: ?Trzeba wziąć ich (lekarzy) w kamasze?. Skutki zaniedbań w tym zakresie są dramatyczne. Ciekawe, czy w przyszłości powiedzenie ?Polak i przed szkodą, i po szkodzie głupi? będzie odnosić się polskiej rzeczywistości pocovidowej. Oby nie!

Prof. dr hab. med. Aleksander Sieroń dr h.c. multi

Artykuł Profesor Sieroń o medycynie i nie tylko: COVID ? W OKU CYKLONU pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że dziś najczęściej używane słowa to: pandemia, koronawirus, COVID-19 i szczepionka. Dotyczy to praktycznie nas wszystkich. Tych, którzy uważają się za maluczkich, za średnich, za wielkich i za VIP-ów. Biednych i bogatych. Relatywnie młodych, w średnim wieku i starszych. Generalnie można w sumie nas podzielić na tych, którzy jeszcze nie chorowali, chorują i będą chorować.

Ci, którzy nie chorowali, boją się choroby. Inni, do tej pory niechorujący, nie wierzą w koronawirusa i nie boją się ?wydumanej? przez media zarazy. Jeszcze inni są zaszczepieni, czyli według obecnej wiedzy medycznej dość bezpieczni (w przedziale ufności 80-95%). Natomiast do tych, co nie tylko wierzą, ale i wiedzą oraz oglądają skutki choroby, należą ludzie w białych fartuchach, w tym lekarze, pielęgniarki i ratownicy. Do innej grupy, nazwijmy ją delikatnie okołocovidowej, zaliczyć należy polityków, biznesmenów, proroków oraz nawiedzonych i gadające telewizyjno-radiowe głowy. To chyba jedyna grupa, dla której COVID może, acz nie musi, być korzyścią.

Proponuję przyjrzenie się zachowaniu nas przed zachorowaniem, w trakcie choroby i po jej przebyciu. Dzisiaj zacznę więc od pierwszego, jeszcze ?zdrowego? etapu. W nim podzielę się moimi obserwacjami tych, którzy nie zachorowali. Są przed COVIDem. W tej grupie są ci, którzy mają nadzieję, a nawet pewność, że COVID-19 ich nie dotknie! Mają pewność, bo zachowują wszystkie zalecane środki ostrożności: dezynfekują ręce, zakładają maseczki, zachowują odległość, kupują w aptece cudowne środki na wzmocnienie odporności. Reagują spokojem na informacje o chorujących znajomych, krewnych i na dane ze statystyki. I słusznie, bo w tej grupie szansa na infekcję nie jest wysoka. Ale niestety, jest. Jeśli mimo wszystko zachorują, to próbują znaleźć przyczynę, a nawet winnych.

Inni luźno podchodzą do stosowania się do sugerowanych przez media środków zapobiegawczych. Dlatego częściej chorują, a jeśli objawy nie są dramatyczne, to przypuszczają, że to może jest to grypa albo proste przeziębienie. Mimo choroby są dalej aktywni, zarażają innych, a ich samopoczucie pogarsza się dopiero, gdy trafiają do szpitala, a w nim chorują, czasem ciężko. Jako naprawdę często ciężko chorzy walczą pod tlenem o lepszy oddech i jako taką wydolność. Niestety dla części z nich, w szpitalu lub w domu, kończy się przygoda życia.

Inną grupą są tzw. wyczekujący. Opowiadają każdemu, kto chce słuchać, że budząc się rano, zastanawiają się, czy to już dziś. Uważnie analizują swój stan zdrowia, często dzwonią, jeśli jest to możliwe do lekarzy. Dzwonią do członków rodziny, zwłaszcza jak ktoś w rodzinie jest lekarzem. Kontaktują się też z tymi, co przeszli chorobę, wypytując ich o objawy przed rozpoczęciem choroby. Ponieważ w ostatnim czasie pojawiły się informacje, że w niektórych przypadkach zaszczepienie nie chroni przed chorobą, czujność prozdrowotna ?wyczekujących?, w tym zaszczepionych, znacząco rośnie. Podczas pisania tego felietonu pojawiła się zła informacja, że do krajów, które odrzuciły szczepienia szczepionką Astra Zeneca, dołączyli nasi sąsiedzi, Niemcy. Ta informacja jeszcze dodatkowo spowodowała wzbudzenie już autentycznego strachu. Aczkolwiek ten strach jest częściowo uspokojony możliwością poprawy odporności po szczepieniu szczepionką firmy ? i tu można dodać nazwę firmy produkującej dobre szczepionki.

Trudno się dziwić, że czasem strach jest odsuwany głupotą, fanfaronadą czy mentalnymi próbami wyparcia obaw z naszego logicznego myślenia. Jak w dobrej, w tym także pisanej przez życie powieści jest początek, środek i koniec. Tak się dzieje i działo w pandemiach, które obiegają co jakiś czas Ziemię. Nawet, jak jej mieszkańcy wysyłają sondy na Marsa i planują kolonizację Kosmosu. Ale jak w każdej, tak i w tej powieści grozy, jest czas przed chorobą, w trakcie i ewentualnie dla niektórych po.

W tej części tryptyku covidowego starałem się przybliżyć jego początek. W kolejnych dwóch w planie będzie odpowiednio środek i koniec. Oby dla czytających i piszącego z happy endem.

Prof. dr hab. med. Aleksander Sieroń dr h.c. multi

Artykuł Profesor Sieroń o medycynie i nie tylko: COVID ? PRZED BURZĄ pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Podologia i podiatria to dyscypliny istotne dla całościowego podejścia do pacjenta. Podiatra powinien mieć wiedzę z anatomii, fizjologii stopy, podstawy wiedzy o patologiach cukrzycowych i miażdżycowych w obrębie tej części ciała – mówi prof. Aleksander Sieroń, kierownik Katedry i Oddziału Klinicznego Chorób Wewnętrznych, Angiologii i Medycyny Fizykalnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego.

Dlaczego zawody podologa i podiatry są potrzebne?

Słowo ?podologia? i ?podiatria? pochodzą od słowa podos, czyli stopa. Stopa to jedno z najbardziej obciążonych mechanicznie części naszego ciała podczas stania i chodzenia. Jeżeli np. ktoś waży 80 kg, to na małą powierzchnię stopy wywiera ogromne ciśnienie. Jeśli zastanowić się, jak wygląda unaczynienie i utlenowanie stopy, to można zauważyć, że jest to część naszego ciała położona najdalej od serca. Krew, tłoczona przez lewą komorę serca, zawiera elementy niezbędne do życia, m.in. tlen. Do stopy dociera go relatywnie niezbyt dużo.

Problemy w obrębie stopy najbardziej dotykają osób z cukrzycą. Chorują one naczyniowo z dwóch powodów: po pierwsze mają polineuropatię, a po drugie ich naczynia krwionośne znacznie szybciej niż normalnie podlegają zmianom o charakterze miażdżycowym. Łatwo można sobie wyobrazić, że jeżeli tłoczenie krwi jest słabe (ponieważ stopa jest daleko od serca), to w cukrzycy problemy z niedostatecznym unaczynieniem mogą zaczynać się od stopy.

Podolog zajmie się więc problemami związanymi głównie ze stopą cukrzycową?

Nie tylko, także innymi patologiami związanymi ze stopą. Stopa jest więc na tyle istotnym problemem, że nawet w niektórych krajach istnieją przy wydziałach lekarskich studia podologiczne. Osoby, które znają anatomię i fizjologię stopy, potrafią lepiej pomóc pacjentom. Funkcjonowanie stopy jest bardzo złożonym problemem. Na przykład jej paznokcie są bardzo obciążone, ponieważ chodzimy w butach, kobiety czasami w szpilkach, co jeszcze zwiększa nacisk na przód stopy. Powoduje to, że paznokcie często się wykrzywiają, wrastając w stopę. To duży problem, powoduje zmiany o charakterze zapalnym, które często prowadzą do ran. Ponadto tak duże obciążenie stopy powoduje powstawanie modzeli, czyli miejsc o innej naturze niż normalna skóra na stopie. Modzel wygląda jak pinezka, cały czas kłuje.

Po to, by stopy długo nam służyły, wymagają odpowiedniej higieny, a czasem terapii. Najprostszą jest pedicure, w Polsce popularny u pań, bardzo słabo popularny u panów. U osób starszych, które nie dbają o stopy, często powstają rany, szczególnie u chorych na cukrzycę. Stopa cukrzycowa powoduje destrukcję tej części ciała, czasem łącznie ze znajdującymi się w niej kośćmi, z powstaniem tzw. stawów Charcota. Pacjent cierpi, jego rodzina wraz z nim. W skrajnych przypadkach rozpoczyna się proces, który w medycynie nazywa się procesem salami: to amputacja stopy po kawałku. Niestety czasem dochodzi także do amputacji części leżących powyżej, jak podudzie, a zdarza się, że jest potrzebne jeszcze większa ingerencja chirurgiczna. Miażdżyca, szczególnie w małych naczyniach, utrudnia przepływ krwi, dlatego w stopie i w podudziach możemy mieć do czynienia z ranami przewlekłymi, które są jedną z najczęstszych przyczyn amputacji. Jako angiolog powiem, że Polska niestety nadal przoduje na świecie, a już na pewno w Europie, w liczbie amputacji. Rocznie ok. 10 tysięcy osób ma wysoką amputację ? na poziomie podudzia i uda.

Dla mnie jako angiologa, lekarza odpowiedzialnego diagnostycznie i terapeutycznie za unaczynienie również w tych częściach organizmu, które leżą daleko od serca, troska o stopy jest bardzo ważna. Tym właśnie powinien zająć się podolog, dlatego ważne jest, by mogły pojawić się studia polologiczne na poziomie pierwszego stopnia licencjatu. Podologia i podiatria to dyscypliny istotne dla całościowego podejścia do pacjenta. Bardzo cieszę się, że w pomoc, by takie studia powstały, zaangażowała się pani poseł Barbara Dziuk. Cieszę się z takiego wsparcia. Problem dotyczy głównie chorych na cukrzycę i osób starszych, ponieważ wtedy najczęściej pojawiają się problemy w obrębie stóp. Aczkolwiek u wielu kobiet ten problem może pojawić się wcześniej, ze względu na noszony rodzaj obuwia.

Jak powinno wyglądać kształcenie w tym zakresie?

Kiedyś podiatrią zajmowali się kosmetolodzy. Natomiast, jak wspomniałem, powinny powstać studia pierwszego stopnia, czyli licencjackie. Podiatra powinien mieć wiedzę z anatomii, fizjologii stopy, podstawy wiedzy o patologiach cukrzycowych i miażdżycowych w obrębie tej części ciała. Rozmawialiśmy na ten temat podczas posiedzenia zespołu parlamentarnego stymulowanego przez posłankę Barbarę Dziuk. Takie studia mogą być utworzone na uczelni medycznej, ale odpowiednie kształcenie powinno być częścią fizjoterapii lub szeroko pojętych nauk o zdrowiu.

Rozmawiała Katarzyna Pinkosz

Artykuł Prof. Aleksander Sieroń: Kształćmy podologów i podiatrów pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Podczas uroczystości rozdania nagród Złoty Otis odbyła się dyskusja na temat aktualnej sytuacji związanej z leczeniem COVID-19 oraz wpływem genów na przebieg tej choroby.

Dyskusję rozpoczął prof. Aleksander Sieroń, mówiąc o najnowszych publikacjach naukowych dotyczących leczenia COVID-19. W debacie udział wzięli prof. Waldemar Wierzba (dyrektora CSK MSWiA i redaktor naczelny Świata Lekarza), dr Zbigniew Król (wicedyrektor CSK MSWiA, były wiceminister zdrowia), prof. Jacek Moll (laureat nagrody Złoty Otis za dorobek życia w medycynie), prof. Waldemar Kostewicz (prezes Polskiego Towarzystwa Lekarskiego), Irena Rej (prezes Izby Gospodarczej Farmacja Polska), Bogdan Gajewski (prezes Polskiego Stowarzyszenia Chorych na Hemofilię).

Artykuł COVID-19: aktualne metody leczenia – debata naukowa podczas Gali Złotych Otisów pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Prof. Aleksander Sieroń zdiagnozował przyczyny błędów medycznych. Pasjonujący wykład wywołał dyskusję: czy można ich liczbę zminimalizować? Pomogą Nowe Terapie.

Błędy są rzeczą ludzką, niestety ich naprawa często przekracza ludzkie
możliwości ? mówił prof. Aleksander Sieroń, zwracając uwagę na to, że pomyłki trudno wyeliminować, ponieważ mają wiele przyczyn. Mogą być spowodowane błędami systemu (zbyt mała liczba lekarzy), człowieka (wynikające z przepracowania, stresu, nadmiaru pracy), ale również niedoborem informacji, np. na temat najnowszych metod leczenia.

Odpowiedzialność za leczenie

Dr Stanisław Karczewski, wicemarszałek Senatu, potwierdził, że tylko lekarz, który nie praktykuje, nigdy nie popełnia błędu. ? Na ten temat będzie się coraz więcej mówić w Polsce, m.in. dlatego, że coraz więcej będzie prawników, którzy zwrócą uwagę na nasze błędy, tak jak w USA, gdzie jest to temat niezwykłe żywy ? zaznaczył. Zdaniem dr. Krzysztofa Ostrowskiego, przewodniczącego Parlamentarnego Zespołu Praw Pacjentów Sejmu poprzedniej kadencji, choć nie ma lekarza, który nigdy się nie pomylił, to penalizacja działań lekarza popełniającego błąd nie jest właściwą drogą, a to w tę stronę zmierza nasze prawo. ? Może to spowodować, że wielu lekarzy będzie obawiać się podejmowania decyzji ? mówił. Prof. Edward Franek zwrócił uwagę, że już dziś często młodzi lekarze obawiają się podejmowania decyzji i brania odpowiedzialności za leczenie. Jest też coraz większa ilość informacji, którą lekarz musi przyswoić. ? Coraz więcej lekarzy nie jest w stanie opanować najnowszej wiedzy, która jest niezbędna, by dobrze pracować.

Czy wspomaganie procesu diagnozy i leczenia komputerem, techniką sztucznej inteligencji ma przyszłość? ? zastanawiał się prof. Franek. Dr Tomasz Latos, przewodniczący sejmowej Komisji Zdrowia, zaznaczył, że często dopiero po pewnym czasie lekarz przekonuje się, że można było postąpić inaczej: lepiej zdiagnozować, podjąć inną próbę leczenia. Niestety, takich sytuacji nie da się uniknąć. ? Są nieuniknione, jednak postęp w medycynie dokonuje się w dużej mierze dzięki błędom, na których uczą się lekarze ? podkreślił Zbigniew Król, pełnomocnik ministra zdrowia ds.
Narodowego Planu na Rzecz Chorób Rzadkich.

AI i bazy danych

Uczestnicy spotkania zgadzali się, że nowoczesne technologie, sztuczna inteligencja, coraz większe bazy danych i rejestry spowodują, że lekarzowi łatwiej będzie podejmować decyzję. ? Wykład prof. Sieronia utwierdził moją opinię, że podjęliśmy dobrą decyzję: nasz szpital będzie współpracował z Pomorskim Uniwersytetem Medycznym oraz uniwersytetami w Wilnie i Roztocku; chcemy m.in. rozwijać big data w obszarze diagnostyki nowotworów ? zaznaczył prof. Waldemar Wierzba, dyrektor CSK MSWiA w Warszawie (i redaktor naczelny ?Świata Lekarza?). Jerzy Żurek, dyrektor Instytutu Łączności, i Agnieszka Krauzowicz z Ministerstwa Cyfryzacji zwracali uwagę, że część pacjentów obawia się sieci 5G, uważając, że może niekorzystnie wpłynąć na zdrowie. ? Jest dokładnie odwrotnie: to m.in. dzięki sieci 5G przepływ informacji będzie jeszcze szybszy, co pozwoli też na szybszy rozwój nowych technologii, metod diagnozowania i leczenia ? odpowiedział prof. Sieroń. O niebezpieczeństwie zdawania się tylko na nowe techniki mówił prof. Piotr Hoffman. ? Młodzi lekarze często wolą zlecać badania dodatkowe, niż wykonać samodzielnie badania pacjenta. Technika i sztuczna inteligencja nie zastąpią lekarza. Zawsze najważniejszy jest człowiek i jego wiedza ? zaznaczył. Dr Janusz Meder podkreślił, że ważna jest komunikacja zarówno między lekarzami różnych specjalności, jak i między lekarzem a pacjentem. ? Cieszę się, że w onkologii wraca się do konsyliów lekarskich: tego uczył nas, wtedy młodych lekarzy, mój mistrz, prof. Tadeusz Koszarowski ? mówił.

Nowe terapie

Nie zawsze lekarze mają wystarczające informacje na temat nowych terapii, szczególnie jeśli dotyczą innej niż ich specjalności. I tu jest właśnie miejsce ?Nowych Terapii?. ? Gdy prof. Sieroń zaprosił mnie na wykład na temat błędów medycznych, który trwał 15 minut, a jechałem na niego w jedną stronę ponad cztery godziny, zastanawiałem się, czego Profesor ode mnie oczekiwał, zapraszając ? mówi red. Paweł Kruś, wydawca ?Świata lekarza. Nowe Terapie”. ? Analizowałem punkt po punkcie jego wykład i doszedłem do wniosku, że jeśli chodzi przyczyny błędów medycznych, to najistotniejsza jest informacja i rola mediów. Wtedy powstał pomysł stworzenia ?Nowych Terapii?. Gdy słyszę pytanie: ?Jak wpadłem na pomysł nowego pisma??, odpowiadam: ?Słuchałem mądrych wykładów?.

Artykuł Błąd medyczny: wykład, który inspiruje pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Pacjent, który przychodzi do lekarza zbyt późno, popełnia błąd ? mówi prof. Sieroń. Nie ma możliwości niepopełniania błędów, chodzi o to aby ten błąd wpływał na naszą naukę.

Błędy medyczne to błędy ludzkie. Tylko ten, co nie pracuje, nie zajmuje żadnego stanowiska, to nie popełnia błędów. ? mówi posłanka Barbara Dziuk.  Posłanka zaznaczyła, że współpraca lekarza z pacjentem może zapobiec wielu błędom medycznym.

Komentarz dr Krzysztofa Ostrowskiego: z błędami medycznymi stykam się w codziennej pracy. Martwi mnie kierunek, w jakim rozwija się kwestia odpowiedzialności za błąd medyczny. Konieczna jest analiza i wyciągnięcie wniosków.

Dr Janusz Meder zwrócił uwagę, że warto pomyśleć o tym, aby absolwenci uniwersytetów medycznych mieli możliwość odbycia warsztatów z komunikacji, co pozwoliłoby uniknąć wielu błędów lekarskich.

Zapraszamy do obejrzenia krótkich wypowiedzi po wykładzie prof. Aleksandra Sieronia.

Wykład zorganizował Świat Lekarza-Nowe Terapie.

Artykuł Nie ma możliwości, by lekarz nie popełniał błędów: dyskusja po wykładzie prof. Sieronia ? relacja filmowa pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

?Nieufność pacjentów do lekarza jest rzeczą tak wrodzoną jak lęk każdego z nas przed rzeczą nową? takimi słowami zwrócił się do lekarzy, specjalistów, ekspertów i polityków profesor Sieroń. Skąd się biorą obawy przed nowymi technologiami? Jak im zapobiec? Co zrobić z wypaleniem zawodowym młodych lekarzy?

Agnieszka Krauzowicz z Ministerstwa Cyfryzacji zwróciła uwagę na protesty pewnej części społeczeństwa przeciwko wprowadzeniu technologii 5G. Zastanawiała się również, czy opór krytyczny stosunek tych grup społecznych wpłynie na rozwój telemedycyny w Polsce.

Posłanka Barbara Dziuk z Sejmowej Komisji Zdrowia ponownie zwróciła uwagę na obecność ruchu blokującego postęp techniczny. Stwierdziła, że konieczny jest zrównoważony rozwój pomiędzy zdrowiem człowieka i postępem technicznym: ?Obawy często wynikają z braku wiedzy, pewne środowiska blokują zmiany i to, abyśmy poszli do przodu.?

Dr Janusz Meder (prezes Polskiej Unii Onkologii) stwierdził, że można by uniknąć wielu spraw sądowych i nieporozumień, gdyby bardziej zadbać o komunikację między lekarzem a pacjentem. Dotychczas ta kwestia była zaniedbana. Ponadto, zwrócił uwagę na ?konieczność leczenia pacjenta, a nie wyników.?

Red. Paweł Kruś wyjaśnił, skąd pomysł na nowy magazyn, który ma szansę podbić rybek medyczny. Wykład prof. Sieronia był inspiracją do powstania Nowych Terapii.

Zapraszamy do obejrzenia drugiej części dyskusji po wykładzie prof. Sieronia ?Błąd medyczny?

Wykład zorganizował Świat Lekarza-Nowe Terapie

Artykuł Nowe technologie: dyskusja po wykładzie ?Błąd medyczny? ? relacja filmowa pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Błędy medyczne są rzeczą ludzką, niestety ich naprawa często przekracza ludzkie możliwości – mówi prof. Aleksander Sieroń podczas wykładu. Dlatego warto zrobić wszystko, by zminimalizować ryzyko popełnienia błędu.

Błędy medyczne mogą być spowodowane błędami systemu (np. zbyt małą liczbą lekarzy, pielęgniarek, zbytnim obciążeniem lekarza np. nadmierną biurokracją. Błąd człowieka może wynikać z przepracowania, stresu, nadmiaru pracy. Inną przyczyną błędów jest niedobór informacji, np. na temat najnowszych metod leczenia. Dzięki nowoczesnym metodom diagnostyki i leczenia, sztucznej inteligencji, sieci 5G liczba błędów medycznych będzie się jednak zmniejszać – mówił prof. Aleksander Sieroń.

Wykład zorganizował magazyn Świat Lekarza – Nowe Terapie.

Artykuł Prof. Sieroń: Błąd medyczny jest rzeczą ludzką, ale jego naprawienie przekracza ludzkie możliwości – relacja filmowa pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

? Błędy są rzeczą ludzką, niestety ich naprawa często przekracza ludzkie możliwości ? mówił prof. Aleksander Sieroń. – Tylko lekarz, który nie praktykuje, nigdy nie popełnia błędu – mówi dr Stanisław Karczewski, wicemarszałek Senatu.

Prof. Aleksander Sieroń wygłosił wykład na temat przyczyn błędów medycznych. Mogą być spowodowane błędami systemu (np. zbyt mała liczba lekarzy), człowieka (np. wynikające z przepracowania, stresu, nadmiaru pracy), ale również niedoborem informacji, np. na temat najnowszych metod leczenia.

? Na ten temat będzie się coraz więcej mówić w Polsce, m.in. dlatego, że coraz więcej będzie prawników, którzy zwrócą uwagę na nasze błędy, tak jak w USA, gdzie jest to temat niezwykłe żywy ? zaznaczył wicemarszałek Senatu dr Stanisław Karczewski.

Relacja filmowa z wykładu na temat błędów medycznych prof. Aleksandra Sieronia cz. 1

Artykuł Wicemarszałek dr Stanisław Karczewski i prof. Aleksander Sieroń o przyczynach błędów medycznych – relacja filmowa pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Rozmowa z prof. dr. hab. n. med. Aleksandrem Sieroniem, doktorem
h.c. multi, Kierownikiem Dyscypliny nauk O zdrowiu uniwersytetu
Jana Długosza W Częstochowie, Krajowym Konsultantem W Dziedzinie Angiologii

Rozwój sieci 5G staje się faktem. Budzi olbrzymie nadzieje i stwarza niewyobrażalne szanse, a jednocześnie wywołuje kontrowersje i opór społeczny. Co już wiemy o tej technologii? Czy należy się jej obawiać? Co na to naukowcy?

Co to jest technologia 5G?

To najnowszy standard w komunikacji mobilnej, który na świecie jest już wprowadzany do użytku. Obecnie 5G (skrót G od angielskiego słowa generation) działa w połączeniu z aktualnie wykorzystywanymi sieciami 4G, ale stopniowo je zastąpi. Technologia piątej generacji została zaprojektowana po to, by umożliwić szybkie przesyłanie lawinowo rosnących ilości informacji. Umożliwi ona pięćdziesięciokrotne, a nawet stukrotne przyspieszenie transmisji danych w porównaniu z obecnie używaną 4G. To stwarza ogromne możliwości, i to nie tylko w telekomunikacji, gdyż telefonia komórkowa jest jedynie fragmentem zastosowania sieci 5G. Będzie ona wykorzystywana także w różnych gałęziach gospodarki: w przemyśle, transporcie, energetyce oraz w medycynie. Wiele z potencjalnych zastosowań dziś trudno jeszcze przewidzieć. Natomiast pewne jest, że technologia 5G to zupełnie nowe rozdanie. Stworzy jakościowo nowe perspektywy rozwoju i zrewolucjonizuje wiele dziedzin życia.

Jeśli to tak obiecujący wynalazek, dlaczego spotyka się ze społecznymi protestami?

Wielu ludziom, zwłaszcza tym, którzy mało wiedzą o technologii 5G, jawi się ona jako coś tajemniczego i przez to budzącego lęk oraz poczucie zagrożenia. Warto przypomnieć, że obawy co do negatywnego wpływu telefonów komórkowych na nasze zdrowie pojawiły się niemal jednocześnie z tymi urządzeniami, czyli w latach 80., 90. ubiegłego wieku. Każda nowość u części społeczeństwa wywołuje irracjonalny niepokój i sceptycyzm. To psychologiczna prawidłowość. By uporać się z tymi negatywnymi emocjami, ci oponenci nierzadko tworzą mity na temat niechcianego novum. Od wieków na techniczne nowości ludzie reagowali oporem. W przeszłości wielkie obawy i protesty wzbudzały pierwsze parowozy i samoloty, a później także kuchenki mikrofalowe i telefony komórkowe. Teraz w podobny sposób niektórzy reagują na technologię 5G. Tymczasem jest to rozwinięcie technologii sieci komórkowej, znanej i powszechnie używanej od blisko czterdziestu lat. Od początku wiedzieliśmy, iż telefonia komórkowa jest związana z emisją niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego (PEM), więc wśród jej przeciwników szybko pojawiły się podejrzenia, że te promienie mogą w szkodliwy sposób oddziaływać na ludzki organizm.

Jakiego rodzaju zastrzeżenia formułują przeciwnicy sieci mobilnej 5G?

Są to obiekcje w rodzaju: czy przy korzystaniu z 5G mózg nie będzie narażony na przegrzanie i jakie mogą być tego skutki? Czy PEM nie spowoduje wzrostu ryzyka nowotworów głowy, nerwu słuchowego i innych chorób? Naukowcy badają możliwe efekty biologiczne oddziaływania pól elektromagnetycznych wysokich częstotliwości od ponad trzydziestu lat. Opublikowano wyniki i analizy dziesiątków tysięcy naukowych doświadczeń. W różnych krajach prowadzone są długoterminowe badania epidemiologiczne na dużych populacjach. I do tej pory nikomu nie udało się jednoznacznie wykazać, że PEM wywołuje negatywne skutki zdrowotne u człowieka. Wprawdzie mówi się o potencjalnym zagrożeniu nowotworowym tego promieniowania, ale takie samo ryzyko niesie ze sobą kontakt z ropą naftową i produktami ropopochodnymi. Wszystkie czynniki i substancje, których wpływ na ludzki organizm nie został dobrze przebadany, na wszelki wypadek uczeni określają terminem hazardu ryzyka. Jednak ciągle brak dowodów, które by jednoznacznie potwierdzały, że mamy do czynienia z negatywnym efektem działania pól elektromagnetycznych wysokiej częstotliwości na zdrowie. Takie stanowisko przyjęła Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (International Agency for Research of Cancer ? IARC), która opracowała klasyfikację kilkuset czynników i substancji rakotwórczych. Pola elektromagnetyczne, w tym fale radiowe wysokiej częstotliwości wykorzystywane w sieciach telefonii komórkowej, IARC zaliczyła do tej samej grupy ryzyka nowotworowego co implanty zawierające metaliczny kobalt lub nikiel. W grupie tej znalazły się również ekstrakt aloesu i talk do ciała.

Jednak niektórzy po długiej rozmowie przez telefon komórkowy lub przy częstym korzystaniu z niego skarżą się na pewne dolegliwości.

Tak, wiele osób określa siebie samych jako ?elektrowrażliwych?. Przy intensywnym korzystaniu z telefonu obserwują u siebie uczucie gorąca, pieczenia skóry głowy i ucha, bóle głowy, zmęczenie. To oczywiste, że temperatura głowy w okolicy, gdzie przykładamy telefon, podnosi się nieznacznie. Promieniowanie elektromagnetyczne niesie ze sobą energię i zostaje ona częściowo pochłonięta przez tkanki, w których przekształca się w energię cieplną. Ale nie ma dowodów na szkodliwe skutki zdrowotne działania PEM. Przeprowadzono ciekawe badanie na studentach medycyny, wśród których 40 procent uznało siebie samych za elektrowrażliwych. By sprawdzić, czy tak rzeczywiście jest, zastosowano metodę podwójnie ślepej próby. Ani osoba badana, ani lekarz nie wiedzieli, czy i kiedy podczas badania studenci zostali poddani działaniu pola elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości. Okazało się, że tylko dwie osoby potrafiły określić na podstawie własnego samopoczucia, kiedy działało na nie PEM. Inne badane osoby ?elektrowrażliwe? zgłaszały odczucia, które nie były skutkiem PEM, a tylko świadczyły o efekcie nocebo, czyli przeciwieństwie efektu placebo. Te odczucia zostały zinterpretowane jako objawy psychosomatyczne, niezwiązane z wpływem PEM.

Jak według Pana Profesora będzie rozwijała się technologia 5G?

Przy obecnym stanie wiedzy medycznej nie można wykazać, że działanie telefonii komórkowej jest szkodliwe, ale też nie ma podstaw, by stwierdzić jej nieszkodliwość. Zawsze jednak znajdują się w społeczeństwie oponenci każdego wynalazku. Na świecie i w Polsce powstają ruchy przeciwstawiające się wprowadzaniu technologii 5G. Jednak trzeba jasno powiedzieć, że jest to przyszłość telekomunikacji i gospodarki. Dziś już nie ma od tego ucieczki. Już teraz nasze smartfony pracujące w sieci 4G stwarzają nam niesamowite możliwości, o których nikomu nie śniło się kilkanaście lat temu. W każdym miejscu i o każdej porze możemy oglądać filmy z sieci, robić i przesyłać zdjęcia, prowadzić korespondencję, czytać najnowsze wiadomości. Dziś brzmi to jak opowieść z gatunku science fiction, ale już wiadomo, że sieć 5G pozwoli na rozwój telemedycyny, zdalną opiekę nad pacjentami, przeprowadzanie operacji chirurgicznych na odległość. Będzie możliwy rozwój tzw. internetu rzeczy, czyli współpraca urządzeń smart podpiętych do globalnej sieci internetowej, które będą mogły gromadzić i przetwarzać dane oraz wymieniać je między sobą bez udziału człowieka. To nie tylko inteligentna lodówka sprawdzająca, jakich produktów spożywczych brakuje i sama zamawiająca je w sklepie, który dostarczy je za pomocą sterowanego automatycznie drona. To także możliwość poruszania się w pełni autonomicznych pojazdów po ulicach inteligentnych miast, inteligentne systemy energetyczne, systemy bezpieczeństwa, inteligentny przemysł i logistyka, szybki streaming informacji itp. Technologia 5G zapewnia znacznie większą przepustowość sieci. Pozwoli przesyłać informacje z ogromną prędkością i jest w stanie obsłużyć jednocześnie znacznie więcej urządzeń korzystających z tej sieci. Mówi się o tym, że będzie to nawet milion urządzeń na kilometr kwadratowy!

Bierze Pan Profesor udział w konsultacjach na temat technologii 5G w Ministerstwie Cyfryzacji. Jakie są ich efekty?

Ministerstwo Cyfryzacji bardzo zabiega o to, by wprowadzić i rozwijać w Polsce technologię 5G. Zresztą wskazania Komisji Europejskiej przewidują, że do 2020 roku w co najmniej jednym dużym mieście każdego kraju członkowskiego powinna być dostępna na zasadach komercyjnych sieć 5G, a do 2025 roku wszystkie kraje UE mają dysponować pokryciem swoich terytoriów tą siecią. Stanowisko Ministerstwa Cyfryzacji jest słuszne, choć oczywiście napotyka na opór społeczny, o którym już mówiliśmy. Ministerstwo zwróciło się do grupy osób, w tym również do mnie, byśmy rozważyli możliwość przeprowadzenia badań naukowych wpływu technologii 5G na ludzki organizm. Obecnie postęp ekonomiczny i gospodarczy jest szybszy niż postęp wiedzy medycznej. Potrzeba bowiem sporo czasu, by zbadać oddziaływanie nowych wynalazków na nasze zdrowie. Czasu wymagają obserwacje i badania naukowe na hodowlach komórkowych, na zwierzętach i wieloletnie badania na ludziach. W przypadku telekomunikacji mamy do czynienia z tak burzliwym rozwojem samej technologii, że badania nie nadążają za nim. Mówiąc obrazowo: piłka jest już w grze, a badania medyczne muszą być przeprowadzane już w trakcie meczu. Pracujemy nad stworzeniem interdyscyplinarnych zespołów naukowców, którzy zajmą się kompleksowymi badaniami. Będziemy oceniać biologiczne, somatyczne i psychologiczne działanie pól elektromagnetycznych wysokiej częstotliwości wykorzystywanych w sieci 5G. Mam też deklaracje ze strony uczonych z innych krajów, że chętnie przyłączyliby się do tych badań. Więcej na razie nie mogę powiedzieć. Poproszę jeszcze o krótkie podsumowanie.

1. Nie ma ucieczki od technologii 5G. To przyszłość rozwoju gospodarczego i społecznego oraz podstawa medycyny przyszłości.
2. Z rozwojem 5G wiąże się zwiększona liczba stacji bazowych, które będą rozmieszczone gęściej niż stacje sieci 4G. Sieć 5G będzie wykorzystywała wyższe częstotliwości niż poprzednie generacje technologii komórkowych, ale natężenie PEM będzie mniejsze.
3. Oddziaływanie PEM wykorzystywanych w 5G na organizm
   człowieka musi być badane ? już od dziś, przez lata, bo tylko przy badaniach długoterminowych można udowodnić ich ewentualne skutki zdrowotne.

Rozmawiała Marta Maruszczak

Artykuł Technologia 5G ? co powinniśmy o niej wiedzieć pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Z prof. dr. hab. n. med. Aleksandrem Sieroniem, dr. hc. multi. z Uniwersytetu Jana Długosza w Częstochowie, wieloletnim kierownikiem Katedry i Oddziału Klinicznego Chorób Wewnętrznych, Angiologii i Medycyny Fizykalnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Bytomiu, Krajowym Konsultantem w dziedzinie angiologii, rozmawia Paweł Kruś.

?Błąd medyczny? to tytuł wykładu prof. Aleksandra Sieronia
inaugurującego rok akademicki 2019/2020 na Uniwersytecie Humanistyczno-Przyrodniczym im. Jana Długosza w Częstochowie.

Panie Profesorze, co to jest błąd medyczny?

Sądzę, że są dwie definicje błędu medycznego. Pierwsza to definicja pacjenta, która mówi o każdym działaniu lub zaniechaniu działania diagnostycznego i/lub terapeutycznego przez personel medyczny każdego szczebla (a więc popełnionym przez lekarza, pielęgniarkę, diagnostę, fizjoterapeutę) skutkujący pogorszeniem się stanu zdrowia pacjenta. Druga definicja, kodeksowa, określa błąd medyczny jako nieumyślne działanie, zaniedbanie lub zaniechanie lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarki, położnej bądź osoby wykonującej inny zawód medyczny powodujące szkodę u chorego.

Jakie są najczęstsze przyczyny błędu medycznego?

W mojej ocenie można wskazać trzy główne przyczyny błędów w sztuce lekarskiej. Pierwsza to błąd systemu, druga ? błąd człowieka, a trzecia to błąd techniki użytej do diagnostyki lub terapii. Błąd systemu może wynikać z dramatycznego braku kadry medycznej. Liczba lekarzy na 1000 mieszkańców w Polsce to 2,4, a średnia w Europie to 3,6. Dlaczego brakuje tak wielu lekarzy w Polsce? Wymienia się kilka przyczyn, ale o jednej niewiele się mówi ? to system weryfikacji lekarzy. Na przykład w tegorocznej sesji Lekarskiego Egzaminu Końcowego (LEK) nie zdało prawie 1000 absolwentów studiów lekarskich na około 6600 zdających. I co roku sytuacja się powtarza. To jest dramat nie tylko tych młodych ludzi, ale także dramat nas ? pacjentów. Jeszcze gorzej przedstawiają się dane dotyczące pielęgniarek. Liczba pielęgniarek przypadająca na 1000 mieszkańców w Polsce wynosi 4,6, podczas gdy w innych krajach jest ich nawet kilka razy więcej. To są błędy systemu, efekt kilkudziesięciu lat braku myślenia o ochronie zdrowia. Mówię to z pełną odpowiedzialnością.

Powszechnie uważa się, że błąd medyczny to błąd człowieka.

Błędem medycznym może być błąd merytoryczny oraz błędy wynikające ze zmęczenia, ale i z niedoboru informacji. Błąd merytoryczny to niewiedza w określonej dyscyplinie medycznej. Znana Góra Błogosławieństw w Izraelu symbolizuje Kazanie Na Górze, podczas którego Jezus wygłosił osiem błogosławieństw. Mnie brakuje jeszcze dziewiątego: ?Żebyś chorując, trafił do tego lekarza, który się zna na twojej chorobie?. Żadne tytuły naukowe nie pomogą, jeśli lekarz nie ma wiedzy i właściwego podejścia do choroby. Zmęczenie, które towarzyszy lekarzom dyżurującym przez 4-5 dni w tygodniu, nadmierny stres, obciążenie pracą, brak snu ? tak również rodzą się błędy lekarskie. Niedobór informacji także może wpływać na przebieg leczenia. Ilu lekarzy słyszało na przykład o ?Laserobarii S? w Bytomiu? Jak mają wysłać tam na leczenie pacjenta zagrożonego amputacją na skutek owrzodzeń podudzi, skoro nie znają tej metody? Jeśli wiedzieliby, dokąd skierować pacjenta, być może liczba amputacji byłaby mniejsza.

Czy podobnie ma się sprawa z wiedzą o nowych terapiach, które są w trakcie uzyskiwania refundacji?

Obawiam się, że tak. Informację najczęściej przekazują reprezentanci firm farmaceutycznych, ale dopiero po zakończeniu procedur i najczęściej lekarzom wybranych specjalności. ?Świat Lekarza? powinien stworzyć ogólnodostępną, profesjonalną platformę informacyjną dla lekarzy. Przedstawiać na niej terapie, które istnieją i mogą być refundowane. Potrzebujemy wielotematycznego, syntetycznego przekazu dla lekarzy, Panie Redaktorze. Proszę o nim pomyśleć.

Na czym polega błąd techniki użytej do diagnostyki i/lub terapii?

Medycyna nie ?może?, ale ?musi? korzystać z postępów techniki. Jesteśmy na to skazani, bo postęp to szansa dla medycyny. Cesarz Neron polecił, żeby w miejsce brakującej mu jedynki lekarz wstawił oszlifowany diament. Niestety po dwóch nieudanych próbach i złości cesarza, lekarz został zmuszony do wypicia trucizny. Tak czasem w starożytności wyglądały skutki błędu medycznego. W XVIII wieku dobrym przykładem jest sztuczna szczęka George?a Washingtona. Mimo że została zbudowana ze złota, metalowych sprężyn, zębów ludzkich, zębów hipopotama i kości słoniowej, to skutki były niezbyt dobre. Trzykrotnie próbowano zlikwidować błąd medyczny techniką, która w efekcie spowodowała progenię, czyli wysunięcie brody i ogromny ból.

Czy to oznacza, że każdy postęp techniki zmniejsza lub zwiększa ryzyko powstania błędu medycznego, np. aparaturowego?

Można zadać inne pytanie: Czy zastosowanie starszej techniki i wynikające z tego różnice w diagnostyce lub terapii to błąd lekarski? W Stanach Zjednoczonych liczba lekarzy się zmniejsza i są bardzo drodzy, dlatego coraz częściej ich niektóre funkcje przejmują nie-lekarze, którzy potrafią, oceniając dane obrazowe, uzyskać niektóre potrzebne do diagnozy parametry. Wynika to z faktu, że przy użyciu nowoczesnej techniki nie trzeba czasem wiedzy medycznej, żeby dokonać pomiaru. Bez techniki i dokładnych pomiarów można popełnić błąd, który bywa dramatyczny i skraca życie. Na przykład CEUS to badanie ultrasonograficzne polegające na podaniu pacjentowi dożylnie gazu, który tworzy w krwi pęcherzyki, a te odbijając i rozpraszając fale akustyczne powodują wzmocnienie obrazu badanego obszaru. Np. USG bez kontrastu u pacjenta z rakiem jelita grubego wykazuje prawidłowy obraz wątroby, co może być wskazaniem do operacji, ale gdy po wykonaniu badania techniką CEUS na obrazie pojawiają się przerzuty w wątrobie, może to być istotnym przeciwwskazaniem do operacji.

Czyli błąd lekarski rozciąga się znacznie dalej w technice, niż do tej pory myśleliśmy?

Jest jeszcze jeden aspekt ? to ekonomia. PET to modne badanie, które kosztuje kilka tysięcy złotych. Jego czułość wynosi 90 proc., a CEUS, który kosztuje ?tylko? 300 zł ? 86 proc. Tu wkrada się również błąd ekonomiki zdrowia.

Czy technika, która ma służyć zwiększeniu liczby danych, może mieć wady?

Tak. Rezonans magnetyczny 1,5 T daje bardzo dobre wyniki. Współcześnie używamy także rezonansu magnetyczny o indukcji 3 T, który pozwala na uzyskanie obrazów o wyższej rozdzielczości i dokładności. Wiedza inżynierska umożliwiła także zbudowanie MRI o B = 7 T, jednak jego czułość jest zbyt wysoka. Obserwuje się zbyt wiele artefaktów, ergo, istnieje granica zastosowania techniki w medycynie.

Zatem nie każda maszyna wspomaga działanie człowieka? A co ze sztuczną inteligencją?

Dotąd nikt jeszcze nie powiedział, że dzięki sztucznej inteligencji będzie znakomicie w medycynie. Nie ma bowiem wielu twardych dowodów na jej przydatność w leczeniu lub diagnostyce. Na dodatek w Polsce 24,7 proc. lekarzy jest w wieku emerytalnym i późniejszym. Czy lekarz w tym wieku poradzi sobie z komputerem i sztuczną inteligencją? Powiedzmy otwarcie, starość powoduje zmniejszenie percepcji.

Jak ustrzec się błędów medycznych?

Niestety, nie ma możliwości całkowitej ich eliminacji. Świat medyczny robi wszystko, żeby ich liczba, ranga i skutki były jak najmniejsze. Ale, aby je zmniejszyć, powinno nam przyświecać przesłanie cesarza Franciszka Józefa II skierowane do kongresu lekarzy w Krakowie: ?In unione salus?. Dlatego my, medycy, powinniśmy działać wspólnie z humanistami, inżynierami, technikami, ale także z naszymi pacjentami.

Artykuł Błędy w sztuce lekarskiej pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Na pytania sondy Świata Lekarza odpowiada
prof. Aleksander Sieroń,
krajowy konsultant w dziedzinie angiologii

Według raportu ?Niedobór talentów w branży medycznej? Polskiej Federacji Szpitali i Manpower, obecnie 68 proc. szpitali poszukuje lekarzy, a 72 proc. pielęgniarek. Polska ma wyraźny niedobór kadr medycznych. Jak tę sytuację zmienić? Jak zwiększyć liczbę lekarzy w Polsce? Dać więcej pieniędzy, zniechęcać do wyjazdów i zachęcać do powrotów, sprowadzać z innych krajów, mówić o etyce i misji? Te pytania chcemy zadać w naszych debatach przedstawicielom partii politycznych. Co politykom i decydentom doradzają osoby zaangażowane w zmiany w polskim systemie ochrony zdrowia?

Pytanie 1
Czy niedobór lekarzy w Polsce to główny powód wciąż bardzo długiego oczekiwania do specjalistów (kolejki)?

TAK. Liczba lekarzy w Polsce jest jedną z najniższych w Europie; w takich krajach jak Włochy jest ich o 50 proc. więcej niż w Polsce. Są specjalizacje, w których ten problem jest szczególnie dotkliwy. Jedynym sposobem na jego rozwiązanie są odpowiednie zachęty finansowe, by lekarze decydowali się na wybór deficytowych specjalizacji.

Pytanie 2
Czy Polska powinna starać się pozyskiwać kadry medyczne z zagranicy, także z krajów spoza UE, np. z Ukrainy?

TAK. Cały świat pozyskuje lekarzy, skąd to tylko możliwe. Czy do Polski powinniśmy starać się pozyskiwać lekarzy tylko z Unii? Nie, polscy lekarze też uzupełniali niedobory lekarzy w innych krajach znacznie wcześniej niż weszliśmy do UE, np. w klinikach szwajcarskich zdarza się, że jeden z lekarzy jest Szwajcarem, inni pochodzą z Syrii, Polski, Niemiec. Jest to spowodowane przede wszystkim czynnikami materialnymi. Oczywiście, problemem może być nostryfikacja dyplomu w przypadku kraju spoza UE, jednak różnice w kształceniu nie implikują tego, by lekarz, który kończy medycynę np. na Ukrainie, nie mógł pracować w Polsce. Mówię to z pełną odpowiedzialnością; sam jestem doktorem honoris causa uniwersytetu na Ukrainie i wiem, jak wyglądają tam studia medyczne, jak dbają o poziom.

Pytanie 3
Czy nasi lekarze kończący medycynę w Polsce, którzy wyjeżdżają do pracy za granicę, powinni być obciążani kosztami kształcenia (lub czy powinien być nimi obciążany np. szpital, który ich zatrudnia)?

NIE. A czy inżynier pracujący w Dolinie Krzemowej w USA powinien płacić za kształcenie w Polsce? Nikomu nawet takie pytanie nie przyjdzie do głowy. Nie widzę opcji, żeby lekarz miał płacić za swoje studia. Szpital, który go zaprasza ? także nie, bo przecież lekarz może po trzech miesiącach zdecydować się na pracę w innym ośrodku. Zresztą, kto miałby o takie pieniądze występować? Zagraniczny odpowiednik Izby Lekarskiej, państwo?

Pytanie 4
Co robić, by zwiększyć liczbę lekarzy w Polsce?

Jedynym sposobem jest zwiększanie liczby uczelni, które kształcą w zakresie medycyny. W ostatnim czasie powstało ich kilka. Dzięki takim programom jak Erasmus, studenci jeżdżą po świecie, uczą się i oglądają inny medycznie świat. Część z nich wyjedzie, część zostanie. Marzeniem jest to, żeby lekarze zarabiali tyle, aby nie chcieli wyjeżdżać. Nie jest to jednak możliwe: jeśli lekarz w Niemczech zarabia kilka tys. euro, a w sąsiedniej Szwajcarii więcej, to również zdecyduje się na wyjazd. Trzeba inwestować w ochronę zdrowia, która opiera się nie tylko na lekarzach, ale też na pielęgniarkach, fizjoterapeutach. Trzeba zwiększyć procent PKB przeznaczanego na zdrowie, umożliwić lekarzom korzystanie z dobrej aparatury i techniki medycznej.

Pytanie 5
Gdyby zaproponować jedną rzecz, którą warto zrobić, by zachęcić lekarzy, którzy wyjechali z Polski do powrotu, to byłoby to??

Podniesienie pensji lekarza. Wielu lekarzy, zwłaszcza w wieku 40-50 lat, chętnie wróci, jednak muszą mieć stworzone takie warunki, aby mogli godnie żyć i nie musieli pracować po 16 godzin na dobę. Zachętą muszą być też informacje (także w prasie), że zaczyna iść ku dobremu, że państwo stara się w niedalekiej przyszłości zapewnić im podobne warunki diagnostyczno-terapeutyczne do tych, jakie są na świecie.

Artykuł Prof. Aleksander Sieroń: Zachęty finansowe to jedyny sposób, by lekarze decydowali się na wybór deficytowych specjalizacji. pochodzi z serwisu Świat Lekarza.