Relacje naszego kraju z Rosją są obecnie zamrożone. Neoimperialna polityka prowadzona przez Władimira Putina powoduje izolację Moskwy na arenie międzynarodowej. Rachunki krzywd i tradycyjny brak zaufania między Polakami a Rosjanami nie pozwalają na wykorzystanie szansy, jaką są oba kraje dla siebie. Polska dąży do uniezależnienia się od rosyjskich surowców energetycznych, bo wiemy, że polityka surowcowa jest jednym z najważniejszych argumentów rosyjskiego imperium. Rosjanie próbują uzależnić od siebie Europę i prowadzić politykę według reguły ?dziel i rządź?. Dlatego chcą negocjować dostawy gazu i ropy z każdym krajem oddzielnie i uzależniać ceny swoich dostaw od politycznej użyteczności poszczególnych państw. Unia Europejska już to zrozumiała i pomimo rozbudowy bezpośrednich połączeń paliwowych Rosji z Niemcami ? obecnie, jak nigdy wcześniej, wykazuje wewnętrzną solidarność i w znacznym stopniu uniemożliwia lub utrudnia Moskwie rozgrywanie partii według jej reguł.

Rosja uzależniona od ceny paliw ma obecnie poważne problemy gospodarcze. Żeby jej budżet się spinał, cena ropy musi być na poziomie stu dolarów za baryłkę. Obecnie na świecie handluje się tym towarem przy cenach o połowę niższych. Rezerwy budżetowe Rosji szybko topnieją. Kryzys gospodarczy jest coraz bardziej odczuwalny także dla zwykłych obywateli. Żeby utrzymać władzę Władimir Putin musi albo dawać ludziom dobrobyt albo mobilizować ich wokół żywotnych narodowych interesów. Jednym z nich jest pozycja międzynarodowa i utrzymanie kontroli nad ogromnym terytorium. Południe Rosji jest zagrożone przez radykalny islam. Daleki wschód przez cichą chińską ekspansję demograficzną i gospodarczą.

Rosja traci wyraźnie kontrolę nad strefą swoich wpływów. Ogromne koszty pochłania utrzymanie Ukrainy, która była dla Rosji jak siostra, a teraz po upokorzeniu związanym z aneksją Krymu nie kryje swojego wrogiego nastawienia i prowadzi z Rosją wojnę. Rosja straciła również swoje wpływy w krajach Europy Środkowej. Kraje Bałtyckie boją się jak ognia rosyjskiej agresji.

Unia Europejska utrzymuje swoje embargo handlowe z Rosją. Poważne interesy z Rosją zachodnie firmy muszą robić w tajemnicy, bo jest to obecnie w bardzo złym tonie i można mieć z tego tytułu bardzo złą prasę. Rosja ma zszarganą opinię na świecie. Wielu rosyjskich sportowców nie zostało dopuszczonych do Igrzysk Olimpijskich w Rio z powodu afery dopingowej, w którą był zamieszany rząd oraz służby specjalne. W rosyjskiej prasie coraz częściej mówi się o zagrożeniu wojną. Rosjanie prowokują świat również militarnie. Na razie to tylko incydenty.

W interesie Polski i świata jest, żeby Rosjanie mieli szansę na rozwój i dobrobyt pomimo autorytarnych rządów, które w tym kraju są tradycją. Chodzi o to, żeby rosyjskiej władzy i dumnemu rosyjskiemu narodowi zostało dla utrzymania tej władzy i dumy coś więcej niż zbrojne konflikty.

Artykuł Rosyjska smuta pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

O pozycji takiego kraju jak Polska nie decyduje w dzisiejszych czasach siła armii, bo ta w porównaniu na przykład z Rosją jest mizerna.

Bezpieczeństwo militarne może zapewnić nam tylko trwały międzynarodowy sojusz. NATO jest najsilniejszym sojuszem wojskowym na świecie. Powinniśmy robić wszystko, żeby był politycznie stabilny i żeby nasi partnerzy postrzegali nas, jako kraj poważny i przewidywalny. To my zabiegamy o objęcie nas ochroną i nie możemy sobie pozwolić na konflikty z partnerami.

Najsilniejszym partnerem w Europie są dla nas Niemcy. Ich interesy strategiczne są zbieżne z naszymi. Wzmacnianie wschodniej flanki NATO oddala również od Niemców zagrożenie ze strony neoimperialnej Rosji, która brnie w konflikty, żeby utrzymać mobilizację społeczeństwa w warunkach coraz bardziej dotkliwego kryzysu gospodarczego, spowodowanego spadkiem cen surowców. W tej sytuacji polska polityka zagraniczna powinna koncentrować się na utrzymaniu jak najlepszych relacji z Niemcami.

Dziś i politycznie i gospodarczo Polska jest dla Niemiec ważniejszym partnerem niż Rosja. Niemcy są największym płatnikiem do budżetu Unii, z którego my dostajemy najwięcej środków na rozwój. Niemcy dźwigają również największy ciężar związany z przyjmowaniem uchodźców z Bliskiego Wschodu i północnej Afryki.

Paradoksalnie kanclerz Angela Merkel jest najczęściej atakowanym politykiem europejskim w kontekście fali uchodźców. Polska ma w osobie szefowej niemieckiego rządu sprawdzonego sojusznika. Jak ważnego, możemy się boleśnie przekonać, gdy odejdzie. Doświadczenia z jej poprzednikiem, który jest dziś szefem europejskiego biura Gazpromu, wskazują na niebezpieczeństwo zawiązania silnego sojuszu Moskwa ? Berlin ponad naszymi głowami.

Małe kraje Europy Środkowej nie zrównoważą nam utraty dobrych relacji z Niemcami. Z niemieckiego punktu widzenia opór Polski, Węgier, Słowacji i Czech wobec proponowanych przez Berlin sposobów łagodzenia skutków kryzysu wywołanego przez masowy napływ uchodźców jest wypowiedzeniem dotychczasowych zasad. Jeśli kraje Środkowej Europy nie chcą przyjmować uchodźców ani dawać środków na ich utrzymanie ? muszą się liczyć z ograniczeniem swoich przywilejów w Unii.

Na dodatek mamy niepewną sytuację związaną z wyborami w USA. Donald Trump nie ukrywa swojej sympatii dla Rosji i lekceważenia wobec wstrząsanej wewnętrznymi sprzecznościami Unii Europejskiej. Jeśli brać na poważnie jego wypowiedzi z kampanii wyborczej ? polityka najpotężniejszego państwa świata może się stać mało obliczalna.

Takie kraje jak Polska mogą doznać tego, co było naszą katastrofą w historii ? egoizmu amerykańskiego imperium. Jeśli jednocześnie stracimy pozycję w Europie, nawet Niemcy nie będą chcieli umierać za Gdańsk.

Artykuł Kto chce umierać za polski Gdańsk? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Ukraina – determinacja i poświęcenie jej mieszkańców pokazują nam Polakom i całej Europie, jak wartościowe jest to, co my już mamy.

W analizach sytuacji na Ukrainie dominuje troska o integralność terytorialną tego kraju i pokój społeczny, zagrożone przez agresywną politykę Rosji. Ukrainie grozi rozpad, a może nawet upadek. Działania Rosji destabilizują i konfliktują Ukrainę ? mogą sprowokować nawet wojnę domową między zrusyfikowanymi zwolennikami ZSRR, mieszkającymi na wschodzie a spadkobiercami wzorowanego na ideologii III Rzeszy ukraińskiego nacjonalizmu na zachodzie. Jedni za bohatera uważają Stalina, a drudzy lidera OUN-UPA ? Banderę. Obie grupy odnoszą się do siebie z nienawiścią i uważają wzajemnie za zbrodniarzy. I obie strony w tej sprawie mają rację, bo ideologiczne i historyczne korzenie obu stron wyrastają z dwóch zbrodniczych totalitaryzmów, które ponoszą odpowiedzialność za śmierć ponad stu milionów ludzi w XX wieku.

Dla nas Polaków ? wybór między Stalinem a Banderą to jak wybór między dżumą a cholerą. Polska ucierpiała po równo od jednych i drugich. Na kogo więc mamy postawić na Ukrainie? Na tych trzecich. Na światłych, wykształconych i ambitnych Ukraińców, którzy wyznają wartości zachodniej cywilizacji i odrzucają zbrodnie przeszłości; którzy chcą żyć w demokratycznym i bogatym kraju, a nie w oligarchicznej złodziejskiej quasi dyktaturze. Tych Ukraińców powinniśmy wspierać, im powinniśmy pomagać na wszelkie sposoby, żeby stawali się coraz aktywniejsi, oraz by chcieli upowszechniać wśród swoich rodaków zachodnie wartości. To oni demonstrowali na Majdanie i ginęli za świat, do którego my Polacy już od 25 lat należymy. Europa winna jest im za to wdzięczność. Także dlatego, że sama już nie musi oddawać życia za własne bezpieczeństwo ani dobrobyt.

Determinacja i poświęcenie Ukraińców pokazują nam Polakom i całej Europie, jak wartościowe jest to, co my już mamy, a czego w naszym zblazowaniu i rozpasaniu często już nie doceniamy. Patrzymy bowiem na tragedię Ukrainy przez bezpieczne szkło naszych coraz lepszych i większych telewizorów? To za co oni oddają życie ? my już mamy i wydaje się nam to tak oczywiste jak powietrze. Pożytkiem z kryzysu na Ukrainie jest to, że uświadamia on Europejczykom, że dobrobyt i demokracja nie są dane raz na zawsze, że można je stracić, a ich odzyskanie bywa bardzo kosztowne? Następnym pożytkiem jest europejska solidarność. Rosji udało się to, czego nie była w stanie przez lata zrobić nasza dyplomacja.

Agresja wobec Ukrainy przekonała Unię do wspólnej polityki energetycznej, która jest jedyną metodą wytrącenia agresorowi z rąk instrumentu, jakim są dostawy gazu i ropy naftowej. Jeśli Unia nie pozwoli już więcej Rosji na dzielenie Europy i rozgrywanie jej słabszych krajów przy pomocy energetycznego straszaka ? to skorzystamy na tym wszyscy, bo ceny energii będą wynikały z praw ekonomii, a nie z brutalnych reguł imperialnej polityki.

Artykuł Rosyjska agresja i Ukraina pochodzi z serwisu Świat Lekarza.