Nadchodzące wybory do Parlamentu Europejskiego będą bardzo ważne, szczególnie dla Polski i innych krajów naszej części Europy narażonych na znalezienie się w strefie wpływów neoimperialnej i niedemokratycznej Rosji.

Moskwa nie zamierza rezygnować ze swojej polityki i przyłączać się do demokratycznej wspólnoty. Nie ma takiej tradycji, a jej elity chcą znaczyć w świecie jak najwięcej. Mogą utrzymać swoją pozycję jednego z najważniejszych graczy na arenie światowej tylko za pomocą potęgi militarnej i uzależniania wszystkich od swoich zasobów paliw i innych złóż naturalnych. Gospodarczo Rosja od dawna się nie liczy. Gospodarki dużo mniejszych krajów europejskich są dużo silniejsze i nowocześniejsze. Militarnie natomiast jest obok Stanów Zjednoczonych i Chin największą potęgą na świecie i mimo innych słabości jest nie do pokonania, choćby z tego powodu, że jest mocarstwem nuklearnym. Przekleństwem Rosji są jej bogactwa naturalne. Brak demokracji i wewnętrznej gospodarki wolnorynkowej powoduje, że to bogactwo jest marnotrawione i nie stanowi silnego impulsu rozwojowego. Oligarchiczna struktura władzy i niesprawiedliwy podział dochodu narodowego są hamulcami dla gospodarki i rozwoju społecznego. Taki kraj nie jest partnerem dla Unii Europejskiej i jej poszczególnych krajów, tylko rywalem, którego celem jest osłabianie wspólnoty europejskiej i podważanie sojuszu euroamerykańskiego. Rosja na wiele sposobów stara się osłabić jedność Europy. Jej strategiczny cel jest jasny. To podporządkowanie sobie poszczególnych krajów Europy Wschodniej, w tym Polski, oraz osłabienie Zachodu i skłócenie go.

Nie da się obliczyć, na ile brexit jest dziełem rosyjskiej propagandy, ale jest pewne, że Rosja się z tego cieszy i że wszelkimi sposobami, choćby za pomocą zręcznej propagandy, dążyła do zasiania nieufności i niechęci wobec Unii wśród obywateli tego kraju. Świadczy o tym duża aktywność rosyjskich trolli internetowych i wywiadu w Wielkiej Brytanii. Niewątpliwie to rosyjskie wpływy zdecydowały o ostatecznym zwycięstwie Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich w USA. Jego wroga wobec Unii Europejskiej polityka jest Rosji bardzo na rękę. Zjednoczona Europa musi się zmierzyć również z piątą kolumną różnej maści mniej i bardziej agresywnych eurosceptyków, którzy osłabiają ją z powodów ideologiczno-doktrynalnych lub nacjonalistycznych. Utrzymanie obecnego porządku w Europie jest możliwe tylko pod warunkiem utrzymania wspólnych wartości, takich jak demokracja, polityka społeczna, praworządność, prawa obywateli, regulowany z powodów społecznych, ale wolny rynek.

Dużo czasu minęło od ostatniej wojny, która tak bardzo okaleczyła nasz kraj. Czujemy się bezpieczni i stajemy się coraz bogatsi. Warto pamiętać, że tylko silna Unia Europejska, zdolna przeciwstawić się imperialnym naciskom, może zagwarantować nam bezpieczeństwo i dobrobyt. Osłabianie Unii i wspieranie jej przeciwników jest piłowaniem gałęzi, na której siedzimy. Najbliższe wybory eurodeputowanych pokażą, dokąd zmierzamy. Wychodząca z Unii Wielka Brytania to poważne osłabienie również naszej pozycji. Europejski Parlament pod silnym wpływem wrogów Unii, którzy staliby się jej reprezentantami, grozi nam trudnymi do wyobrażenia konsekwencjami. Wartości, które stworzyły Unię i gwarantują jej członkom pokój i dobrobyt, nie są dane raz na zawsze. Jeszcze niedawno ich nie mieliśmy, a za chwilę możemy je stracić. To będą bardzo ważne wybory. Można zaryzykować twierdzenie, że mogą się okazać ważniejsze niż wybory do Sejmu.

Jarosław Gugała | dziennikarz, Polsat

Artykuł Ważą się losy Europy, a wraz z nią Polski pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Polaryzacja w Polsce jest faktem dokonanym. Ten termin sugeruje, że jesteśmy podzieleni na dwa biegunowo różniące się obozy. To oczywiście duże uproszczenie, bo politycznych i światopoglądowych nurtów jest w Polsce więcej.

Jednak polityczna praktyka wymusza na każdym decyzję, czy chce popierać władzę, czy opozycję, bez względu na to, jak obie grupy są zróżnicowane czy podzielone. Przed taką decyzją stają miliony Polaków przy urnach wyborczych. W czasie wyborów dochodzą jeszcze dwie możliwości.

Pierwsza to: ?mam ich wszystkich w nosie, nic mnie ta cała polityka nie obchodzi, bo mam własne sprawy na głowie?. Tak wybiera prawie połowa mieszkańców kraju nad Wisłą, którzy nigdy nie angażują się w nic, co ich bezpośrednio nie dotyczy. Druga to: ?mam dosyć tych dwóch zwalczających się plemion. Zagłosuję na kogoś nowego, nieumoczonego w dotychczasową politykę, która jest jednym wielkim szambem?. I co wybory pojawia się w Sejmie jakieś nowe ugrupowanie, które dostaje szansę od tak nastawionych wyborców.

Mamy więc cztery grupy: władzę, opozycję, ruchy antyestablishmentowe oraz milczącą większość. Wszyscy musimy się zmieścić w jednym kraju, choć dominującym uczuciem w każdej grupie jest obojętność, pogarda lub nienawiść wobec pozostałych. Żeby żyć w takich warunkach, trzeba mieć jakieś pozytywne wartości wspólne. Jakieś minimum obywatelskiego poczucia wspólnoty. Tę potrzebę widać, gdy Polacy konkurują z całym światem w sporcie. Wszystkie plemiona przywdziewają wówczas narodowe barwy i trzymają sztamę ? pokazując innym, jak bardzo jesteśmy razem. Podobnie jest w kościele, gdzie wszyscy zgodnie uczestniczą w nabożeństwach i przekazują sobie znak pokoju, nie bacząc na polityczne afiliacje. To jednak dla komfortu cywilizowanego współżycia wciąż za mało.

Potrzebujemy szkolnictwa, które nikogo by nie wykluczało i podchodziło racjonalnie, a nie emocjonalnie do wszystkich przedmiotów, z historią na czele. Dla cywilizowanego współżycia potrzebny jest nam uczciwy i sprawiedliwy wymiar sprawiedliwości ? odporny na polityczne i korupcyjne naciski. Potrzebne są nam neutralne i dążące do obiektywizmu media, które nie będą musiały się płaszczyć przed politykami i które będą miały zapewnione przez społeczeństwo minimum potrzebne do bycia odpornym na pokusy komercji. Potrzebna jest również publiczna służba zdrowia, która z równym poświęceniem zajmie się bezdomnym i prezesem giełdowej spółki. To wszystko, żeby się ziściło, potrzebuje powszechnego szacunku dla wartości wspólnych oraz autorytetów. W społeczeństwie, w którym są niszczone wszelkie autorytety; które nie wytwarza skutecznych mechanizmów ich obrony ? ludzie zaczynają wierzyć populistom, demagogom i hoch- sztaplerom. Kontakt z autorytetem wymaga wysiłku, skupienia i pokory, których coraz liczniejszej grupie Polaków brakuje. Trudne do oszacowania spustoszenie czyni anonimowość w internecie. Morze hejtu, które nas zalewa, nie rozstąpi się przed żadnym Bogiem ani Narodem Wybranym. Potrzebujemy arki, która ocali przed potopem hejtu najistotniejsze wartości naszej wspólnoty. Jeżeli nie będziemy jej umieli zbudować ? każdy sam będzie musiał walczyć z szalejącym żywiołem.

Ten rok zaczął się od zamordowania prezydenta Gdańska ? Pawła Adamowicza. Skończy się wyborem naszych reprezentantów do Sejmu i Senatu. Nie stawiajmy na brutalne chamstwo, pogardę, nienawiść i pragnienie taniej sławy, które były przyczynami gdańskiej tragedii. Wybierzmy wartości, które mogą nas połączyć.

Artykuł Jak się zmieścić w jednym kraju? pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Demokracja… Cechą charakterystyczną polskiej demokracji jest to, że decyzje wyborcze zapadają przy stosunkowo niskiej frekwencji. Głosuje zwykle około 40 proc. uprawnionych.

Referendum w Elblągu, które zmiotło nielubiane przez większość władze Platformy Obywatelskiej, jest instrumentem obosiecznym. Z jednej strony pozwala obywatelom wypowiadać się w najważniejszych kwestiach między wyborami, z drugiej może stać się współczesnym liberum veto ? instrumentem szkodliwym dla polskiej młodej demokracji. Cechą charakterystyczną polskiej demokracji jest to, że decyzje wyborcze zapadają przy stosunkowo niskiej frekwencji. Głosuje zwykle około 40 proc. uprawnionych. Władzę po wyborach sprawują koalicje, które otrzymują poparcie na poziomie niższym niż połowa głosujących. To oznacza, że rządy w Polsce sprawują ugrupowania mające realne poparcie kilkunastu procent dorosłych obywateli kraju.

Większość Polaków o każdej władzy wypowiada się z niechęcią. To wynika między innymi z historii, w której w ciągu ostatnich dwóch wieków, my Polacy mieliśmy niepodległe państwo zaledwie przez czterdzieści kilka lat. Dla nas władza to zawsze byli ?oni?, ?okupanci?, ?zaborcy?, ?ruscy? itd. Polski patriotyzm jeszcze długo będzie polegał na występowaniu przeciwko każdej władzy. W Niemczech i Rosji na popieraniu własnego państwa?

Dobrze, że Polacy wykazują się troską o sprawy publiczne i mobilizują, żeby zorganizować na przykład referendum. Referendum krótko przed końcem kadencji jest wyrazem niskiej popularności rządzących i niezadowolenia rządzonych. Ale może być też po prostu niepotrzebną stratą społecznej energii zmobilizowanej przeciwko czemuś i na pohybel komuś. ?Najważniejsze, żeby załatwić tych? z Platformy? ? mówili organizatorzy referendum w Elblągu.

Z obywatelskiego punktu widzenia najważniejsze jest coś innego. Ważne jest, żeby były to rządy przynoszące pożytek całej społeczności, żeby realizowały sensowne wizje, rozwiązywały problemy i zostawiały po sobie trwałą spuściznę w postaci infrastruktury oraz obywatelskich instytucji. W Polsce rozbudzić emocje przeciwko rządzącym jest dużo łatwiej niż zmobilizować ludzi do wspólnego konstruktywnego działania. Bardzo boleśnie mogą się o tym przekonać także organizatorzy referendów przeciwko, których wkrótce może zmieść kolejne takie samo referendum. Żeby odwołać rządzących, trzeba zmobilizować znacznie mniej ludzi, niż żeby wygrać wybory i w stabilnych warunkach sensownie sprawować władzę. Dobra władza to taka władza, która próbuje realizować także rzeczy trudne. Nie da się budować dróg, przebudowywać miast, reformować bez przejściowych problemów. Dobra władza powinna podejmować takie dzieła, nawet jeśli z tego powodu narazi się na krytykę i niezadowolenie. Polska ? w tych trudnych czasach ? najbardziej potrzebuje spokoju i konsekwentnego działania. Referendum to wspaniały instrument demokracji, ale? Trzeba stosować go z umiarem i rozwagą. Inaczej staje się jak brzytwa w łapie małpy. Groźna dla wszystkich.

Artykuł Demokracja bezpośrednia nad Wisłą pochodzi z serwisu Świat Lekarza.