Rusza podstrona Fundacji Projekt Starsi skoncentrowana na Formularzu Oceny Ryzyka Przemocy wobec starszych (FORP) oraz na celu zasadniczym, jakim jest podnoszenie jakości życia seniorów i przeciwdziałaniu przemocy wobec nich.

Odpowiednia edukacja, skuteczne narzędzia i ścieżki postępowania, a także uwrażliwianie pracowników ochrony zdrowia są skuteczną receptą w systemowej walce z przemocą wobec osób starszych. Na podstronie Fundacji oprócz FORP znajdują się także treści edukacyjne na temat przemocy, materiały instruktażowe czy wypowiedzi lekarzy dotyczące praktycznego zastosowania formularza.

Rośnie liczba seniorów i… potrzeb wobec nich

Według najnowszych badań socjologicznych Polska stoi przed ogromnym wyzwaniem: zmniejszającą się liczbą narodzin dzieci i i lawinowym przyrostem osób starszych. Konsekwencje tego zjawiska dotkną polskie społeczeństwo na różnorodnych płaszczyznach, nie tylko ekonomicznych. Ze statystyk GUS pod koniec 2022 r. wynika, że liczba osób w wieku 60 lat i więcej wyniosła 9,8 mln i wzrosła w stosunku do poprzedniego roku o 0,7 proc. Zgodnie z projekcją ludnościową Eurostatu EURO-POP2019 w roku 2050 ludność Polski będzie liczyć 34,1 mln osób, tj. o 3,85 mln mniej niż dziś, zaś liczba osób starszych wzrośnie do 10,3 mln, czyli o prawie 3,3 mln osób. Starzenie się społeczeństwa wiąże się również ze wzrostem potrzeb tej grupy. W obliczu tego wyzwania już dziś niezbędne jest wdrażanie wielokierunkowych zmian systemowych w tym przeciwdziałających wszelkim formom przemocy wobec starszych.

Osoby starsze ofiarami przemocy

Rzadko podejmowanym, wręcz zaniedbanym i przemilczanym przez opinię publiczną zagadnieniem jest przemoc wobec osób starszych w społeczeństwie.

– My, lekarze, przypominamy sobie o przemocy wobec starszych rzadko zazwyczaj w okolicach świąt, majówki i długich weekendów, kiedy SOR-y i izby przyjęć zapełniają się osobami siedemdziesiąt, osiemdziesiąt plus i ich bliskimi. Słyszymy, że mamusia od dwóch dni nie chce pić i jeść, tatuś od dwóch tygodni przestał chodzić. Od dwóch dni, dwóch tygodni, dwóch miesięcy… (…) Potem okazuje się, że kwestie zdrowotne nie są zaopiekowane od lat – z tą perspektywą zgadza się Agnieszka Skoczylas, lekarka geriatra, ordynatorka Oddziału Geriatryczno-Internistycznego Szpitala Wolskiego im. dr Anny Gostyńskiej, ekspertka Fundacji Projekt Starsi.

Z badań przeprowadzonych w Polsce wnika, że co siódma osoba po 60. roku życia doświadcza przemocy ze strony bliskich lub opiekunów. Według badania Polsenior2 jest nią kobieta we wczesnej lub późnej starości (65–69 lat i 85–89 lat), słabo wykształcona mieszkanka małego miasta lub wsi głównie w regionach północno-wschodnich. Sprawcą przemocy jest najczęściej osoba z rodziny, zwykle wspólnie zamieszkująca. Do najczęstszych form przemocy wobec starszych należą: przemoc psychiczna, ekonomiczna, zaniedbanie, fizyczna i seksualna. Przy czym według respondentów najczęściej zgłaszaną przez osoby starsze formą jest zaniedbanie.

– Zagadnienie przemocy utrudnia niska świadomość opiekunów o naganności własnego postępowania. Najczęściej w trudach opiekuńczych czują się odizolowani i zostawieni samym sobie, co drastycznie zwiększa ich obciążenia psychofizyczne bezpośrednio przekładające się na mniejszą jakość oferowanej troski. W efekcie rozwija się tzw. zespół opiekuna charakteryzujący się m.in. wtórną roszczeniowością, nadmiernymi oczekiwaniami względem otoczenia zewnętrznego czy nieustannym poczuciem krzywdy – tłumaczy lek. Agnieszka Skoczylas.

Działania przemocowe, zwłaszcza te, których źródłem są najbliżsi członkowie rodziny, bezpośrednio przekładają się na gorszy stan zdrowia osoby starszej. Stąd tak nieprzeciętna i newralgiczna rola lekarza mającego największe szanse rozpoznać przemoc i zadziałać. Lekarz rodzinny jest bowiem coraz częściej pierwszą osobą, której starszy pacjent zdecyduje się zwierzyć, traktując jako swoistego powiernika.
Według zmian w przepisach przeciwdziałających przemocy w rodzinie, które obowiązują od 22 czerwca 2023, już nie tylko lekarz, lecz także inne osoby wykonujące zawód medyczny – więc i pielęgniarka, położna lub ratownik medyczny – są uprawnione do wszczęcia Procedury Niebieskiej Karty.

Artykuł Projekt Starsi: Formularz Oceny Ryzyka Przemocy wobec starszych pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

Rusza program ?Rozwój kształcenia specjalizacyjnego lekarzy, w dziedzinach istotnych z punktu widzenia potrzeb epidemiologiczno-demograficznych kraju, z wykorzystaniem technik symulacji endoskopowych?.

Pod koniec grudnia ub. roku w Centrum Projektów Europejskich, z udziałem m.in. Jerzego Kwiecińskiego, Sekretarza Stanu w Ministerstwie Rozwoju, odbyło się uroczyste podpisanie umowy o dofinansowanie projektu pt. ?Rozwój kształcenia specjalizacyjnego lekarzy, w dziedzinach istotnych z punktu widzenia potrzeb epidemiologiczno-demograficznych kraju, z wykorzystaniem technik symulacji endoskopowych?. Dokument podpisali dyrektorzy Centrum Projektów Europejskich oraz Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Projekt ma znaczenie strategiczne dla zdrowia Polaków i rozwoju społeczno-gospodarczego Polski. Jego celem jest poprawa kształcenia lekarzy dzięki wykorzystaniu technik symulacji endoskopowych. Za realizację odpowiada Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego. Fundusze na realizację projektu, o wartości 30 mln zł, pochodzą z Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój. Przedsięwzięcie realizowane będzie w latach 2017-2021.

Symulacja medyczna

W kształceniu podyplomowym lekarzy dotychczas nie stworzono standardów nauczania z wykorzystaniem technik symulacji medycznej. Dzięki projektowi będzie możliwe wprowadzenie do szkolenia lekarzy zajęć praktycznych z użyciem symulatorów medycznych. Fantomy pozwolą na odtworzenie sytuacji klinicznej w warunkach sali dydaktycznej, jednak ? w odróżnieniu od praktyki szpitalnej, gdzie w diagnostyce i terapii liczy się czas i życie pacjenta ? dadzą także możliwość szerokiej współpracy osób, specjalizujących się w konkretnych dziedzinach medycznych. Projekt zakłada współdziałanie lekarzy wielu specjalności, m.in. onkologii klinicznej, chirurgii onkologicznej, geriatrii, ortopedii i traumatologii, reumatologii oraz medycyny rodzinnej. Nowoczesne rozwiązania dydaktyczne dotyczyć będą diagnostyki i leczenia schorzeń epidemiologicznych (choroby onkologiczne) i demograficznych (geriatria z chorobami narządu ruchu).

CMKP wykształci kadrą dydaktyczną
? techników symulacji, instruktorów oraz nauczycielami
? przygotowanymi do prowadzenia zajęć praktycznych, także dla lekarzy rodzinnych.

Współpraca ponadnarodowa

Głównym celem projektu jest opracowanie ? przy efektywnym wykorzystaniu potencjału i doświadczeń partnerów ponadnarodowych ? zaawansowanych technik symulacji medycznej, poprawiających jakość i bezpieczeństwo szkolenia specjalistycznego lekarzy w konkretnych obszarach medycyny. Po zakończeniu realizacji projektu planowane jest wdrożenie elementów endoskopowej symulacji medycznej do programów specjalizacji lekarskich.

W nowej perspektywie finansowej 2014-2020 projekty muszą wykorzystać doświadczenia z innych krajów UE. Istotne jest zapraszanie do współpracy partnerów międzynarodowych, posiadających znaczące dokonania teoretyczne i praktyczne w danym obszarze wiedzy.

Dotychczas w Polsce nie było kompleksowych standardów wykorzystania technik symulacji medycznej w wielu specjalnościach lekarskich. Dlatego projekt CMKP ma charakter międzynarodowy, a europejscy partnerzy wpłynęli na jego zakres merytoryczny.

Eksperci i praktycy z wiodących ośrodków medycznych w UE będą wspierać polskich kolegów w wypracowaniu i wdrażaniu nowych modeli praktycznego kształcenia specjalistycznego, z wykorzystaniem symulacji medycznej. Dodatkowo, przygotowane zostaną materiały dydaktyczne, niezbędne do praktycznego szkolenia podyplomowego z użyciem fantomów. W czasie realizacji projektu przewidziane są też wizyty studyjne dla instruktorów i techników symulacji u partnerów europejskich.

Partnerami w Projekcie są wiodące europejskie ośrodki naukowo-dydaktyczne z Holandii. Placówki te mają konkretne osiągnięcia w zakresie projektowania rozwiązań edukacyjnych z wykorzystaniem symulacji medycznej w systemie kształcenia podyplomowego lekarzy.

Modele europejskie i polski system kształcenia

W międzynarodowych projektach edukacyjnych cenne są dobre praktyki, przekazywane partnerom i wspólne wypracowywanie innowacyjnych rozwiązań, mogących znaleźć zastosowanie w konkretnych realiach danego kraju. Trudno jest przenieść i wdrożyć system realizowany z powodzeniem od lat np. w Holandii bez uwzględnienia polskich realiów prawnych, gospodarczych, związanych z ochroną zdrowia czy edukacją. Nad Wisłą zostaną opracowane wyższe standardy szkolenia symulacyjnego, wynikające z wieloletniego doświadczenia partnerów zagranicznych.

Projekt pozwoli nie tylko wypracować nowe, wspólne rozwiązania, zapewni również doskonałą promocję jego rezultatów, przyczyniając się do możliwości skorzystania ze szkoleń z wykorzystaniem symulacji medycznej także innym mieszkańcom UE, nie tylko polskim lekarzom.

Powstanie Centrum Symulacji Endoskopowej

Bezpośrednim rezultatem projektu ma być zwiększenie liczby specjalistów, którzy posiadają odpowiednie doświadczenie praktyczne oraz umiejętności diagnostyki i terapii endoskopowej. Podstawowym warunkiem zrealizowania Projektu i wypracowania odpowiednich efektów jest utworzenie Centrum Symulacji Endoskopowej, jako zespołu medycznych pracowni symulacyjnych. Zostaną także wypracowane instrukcje i zalecenia organizacyjne, techniczne, kompetencyjno-kadrowe i kosztowe utworzenia przyszłych Centrów Symulacji Medycznych.

Jak podkreślał wiceminister rozwoju Jerzy Kwieciński, projekt doskonale wpisuje się w Strategię na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju, której głównym założeniem jest poprawa jakości życia Polaków, również poprzez zapewnienie dobrej opieki medycznej. ? Promujemy, jako Ministerstwo Rozwoju, wszelkie działania prorozwojowe, a obszar ochrony zdrowia jest dla nas istotny, nie tylko jako ważna część sfery publicznej. Opieka zdrowotna to istotny aspekt procesu rozwojowego, tak bardzo pożądanego z gospodarczego punktu widzenia. Chcemy, by w medycynie na większą skalę wykorzystywane były innowacje, a pomysły na dobre zmiany powstawały w środowisku lekarzy, w uczelniach publicznych i prywatnych, oraz placówkach medycznych, niezależnie od formy prawnej. Kluczem do gospodarczego sukcesu Polski, z aktywnym udziałem sektora medycznego, jest doskonała kadra medyczna, a podnoszenie kwalifikacji ? również dzięki projektowi, wdrażanemu przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, ma tu wyjątkowe znaczenie. Życzyłbym nam wszystkim, by absolwenci CMKP i jednocześnie beneficjenci projektu, stali się medyczną wizytówką Polski. By to do nas przyjeżdżali pacjenci z innych krajów, zainteresowani wysoką jakością opieki i kwalifikacji naszych lekarzy.

Według wiceministra Kwiecińskiego, projekt to przedsięwzięcie ?szyte na miarę?, bo potrzeba zdiagnozowana została znacznie wcześniej niż pojawiła się możliwość jego dofinansowania. Zdaniem wiceministra Kwiecińskiego techniki endoskopowe, wykorzystywane w większym stopniu do leczenia pacjentów, to czysty zysk dla gospodarki. ? Wykorzystanie nowoczesnych technologii to po prostu konkretne oszczędności finansowe.

Modelowy projekt, doskonała współpraca, wybitna placówka edukacyjna

Sukces realizacji projektu to pochodna wielu czynników. Jednym z nich jest instytucja, która pełni rolę lidera lub koordynatora ? CMKP. Posiada ono bardzo szerokie doświadczenie w realizacji projektów PO KL (Program Operacyjny Kapitał Ludzki) w zakresie kształcenia specjalizacyjnego lekarzy, także z wykorzystaniem technik symulacji medycznej w medycynie ratunkowej. Dostępna już infrastruktura pracowni symulacji CMKP jest doskonałym punktem wyjścia do rozbudowy i utworzenia nowoczesnego centrum symulacji endoskopowej. Potrzebny jest sprzęt do szkolenia w zakresie technik endoskopowych, o znacznie szerszych, niż dotychczas, możliwościach. Jak podkreślał prof. Michał Pirożyński z CMKP, kierownik merytoryczny projektu, znaczenie przedsięwzięcia jest fundamentalne dla kształcenia podyplomowego w endoskopii. ? Chcielibyśmy, poprzez wyższą jakość szkolenia medycznego, znaleźć się w ogólnoeuropejskiej sieci projektów, ukierunkowanych na wykorzystanie technik endoskopowych. Istotny jest dla nas także fakt, że chcemy wypracować własne, unikalne doświadczenia, które będą dla nas podstawą do kolejnych, innowacyjnych przedsięwzięć projektowych.

Piotr Krasuski, dyrektor Departamentu Europejskiego Funduszu Społecznego w Ministerstwie Rozwoju podkreślał modelową współpracę pomiędzy Centrum Projektów Europejskich, CMKP oraz Ministerstwem. ? Przygotowywanie wniosku projektowego pod presją czasu okazało się doskonałym sprawdzianem przed podpisaniem umowy i rozpoczęciem właściwych prac projektowych. Zespół projektowy CMKP doskonale zdał egzamin na etapie wniosku, więc realizacja projektu powinna także zakończyć się sukcesem.

Z kolei dr Leszek Buller, dyrektor Centrum Projektów Europejskich zapewniał o pełnej współpracy przy wdrażaniu projektu. ? Mamy nadzieję, że udzielone dofinansowanie przełoży się na wzrost nowoczesności polskiej medycyny. Jako Centrum mamy doświadczenie w zakresie wspierania projektów medycznych z udziałem partnerów zagranicznych, np. w ramach Programu Współpracy Transgranicznej Polska-Białoruś-Ukraina, czy Programu Litwa-Polska-Rosja ? finansowany był zakup nowego sprzętu, prace badawcze, czy szkolenia dla personelu medycznego po obu stronach granicy, jednak ten projekt ma istotne, ponadgraniczne i ponadnarodowe znaczenie. Cieszymy się, że Centrum może wspierać kolejne, bardzo ważne przedsięwzięcie, którego celem jest zwiększanie bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców.

Dyrektor CPE podkreśla istotną rolę samorządów w promocji działań, prowadzonych przez przyszłe Centrum. ? Pierwsze efekty projektu będą widoczne pod koniec 2017 roku, wówczas będą już zaawansowane prace związane z modernizacją budynku przyszłego Centrum, zakupiony będzie niezbędny sprzęt i oprogramowanie ? dopiero wówczas będzie można podjąć działania promocyjne, związane z kształceniem podyplomowym lekarzy. Mamy nadzieję, że ten pilotażowy projekt stanie się dobrym przykładem dla uniwersyteckich szpitali, ale także medycznych placówek podległych samorządom ? i podobne metody będą wykorzystywane w kraju innych placówkach. Z korzyścią dla pacjentów, którzy są najważniejszymi beneficjentami tego projektu.

Jest spora szansa, że z efektów realizacji projektu skorzystają nie tylko lekarze, biorący udział w pilotażu, ale wszyscy zainteresowani podnoszeniem kwalifikacji, zarówno z placówek publicznych, jak i prywatnych. Z pewnością jako pierwsi w szkoleniach uczestniczyć będą lekarze ze szpitali uniwersyteckich. Ale z czasem oferta kierowana będzie także do szpitali podległych samorządom regionalnym. Optymistyczny plan zakłada przeszkolenie wszystkich lekarzy z całego kraju, czyli każdy polski lekarz będzie mógł skorzystać z tej możliwości.

Artykuł Polska endoskopia w europejskim wymiarze pochodzi z serwisu Świat Lekarza.

„Zupełnie przeciętny jestem” – powiedział o sobie w jednym z wywiadów prof. dr hab. med. Tomasz Grodzicki, specjalista w dziedzinie chorób wewnętrznych, geriatrii i hipertensjologii. Sprawdźmy…

Profesor Grodzicki kieruje ogromną Kliniką i Poradnią Immunologii i Chorób Rzadkich w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. Jest bardzo zaangażowany w problemy ludzi starszych. Przy każdej okazji nieustannie zachęca do zmiany stosunku społeczeństwa, decydentów i samych lekarzy do seniorów.

? Najważniejsza zmiana, jakiej potrzebujemy my, jako społeczeństwo, ale też, jakiej potrzebują decydujący o opiece zdrowotnej w Polsce, to zmiana świadomości. Musimy dostrzec, że mamy innych chorych niż 20 lat temu i w związku z tym trzeba zmienić standardy ? podkreślał, gdy w tym roku po raz pierwszy Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy ?grała? dla seniorów. Oczywiście, pieniądze, sprzęt, miejsca na oddziałach szpitalnych, specjaliści ? są niezbędni, ale… najważniejsza jest zmiana świadomości.

Warto też podkreślić, że Profesor z reguły nie przyjmuje pacjentów w białym fartuchu, w ogóle go właściwie nie nosi. Wie, że gros chorych na sam widok lekarskiego uniformu reaguje podwyższonym ciśnieniem.

To pacjent powinien decydować

Rzadko, bardzo rzadko się zdarza, by starszy człowiek został wysłuchany. I by jego zdanie, jego wybór był uszanowany i traktowany poważnie. Profesor zawsze bardzo uważnie słucha. I stara się zrozumieć motywy decyzji starszego człowieka, nawet, gdy są one dla niego trudne do zaakceptowania. Jego ojciec umierał na raka w wieku 85 lat. Nie chciał operacji, naświetlań, chemii, szpitali itd. Profesor to uszanował. Ojciec żył z chorobą pół roku, ale był w domu, w otoczeniu bliskich. Czy była to dla Profesora, jako syna i lekarza, łatwa decyzja? Na pewno nie. Lekarz zawsze wzdraga się wewnętrznie, gdy chory nie chce poddać się medycznym procedurom. Tylko ? jak podkreśla Profesor ? co jest ważniejsze dla tego konkretnego pacjenta, który już ?wszedł w smugę cienia.? Dializy czy jakość życia? Umieranie w szpitalu wśród obcych, obojętnych ludzi, czy w domu wśród bliskich?

Oczywiście, wszystko zależy od możliwości i sytuacji, ale? ? Lekarz musi w sposób odpowiedzialny poinformować pacjenta o wszystkich ?za? i ?przeciw? danego rozwiązania, bo leczeniem można pogorszyć, i to znacznie, jakość życia seniora ? podkreśla Profesor. Leczenie osoby w podeszłym wieku musi być zawsze bardzo starannie dobrane. I podaje konkretne przykłady, m.in. ze Stanów Zjednoczonych. Tam pensjonariuszy domów opieki, nie zważając na ich podeszły wiek, kierowano na dializy z powodu przewlekłej niewydolności nerek. Standardowe postępowanie. Okazało się jednak, że w ciągu pierwszego roku od rozpoczęcia u nich dializ 58 proc. pacjentów po 75. roku życia zmarło, a u 29 proc. stan zdrowia znacznie się pogorszył. Przyczyna była oczywista. Pobyt w szpitalu, wśród obcych, to dla starszego człowieka trauma. ? Dlatego autorzy badania sugerują, by w takim wypadku zrezygnować z dializ i poprzestać na leczeniu zachowawczym ? tłumaczy prof. Tomasz Grodzicki. Zawsze jednak decyzję powinien podejmować pacjent.

Geriatra potrzebny od zaraz

W Polsce brakuje geriatrów (jest ich około 300, w zawodzie pracuje około 200), dramatycznie brakuje łóżek geriatrycznych (według danych z listopada 2013 roku jest ich około 750 ? być może obecnie liczba ta wzrosła do 850), za mało jest oddziałów geriatrycznych (tylko 40) itd. Tymczasem w naszym kraju żyje ponad 5 milionów osób, które przekroczyły 65. rok życia, prawie 1,5 miliona z nich ma powyżej 80 lat. I mimo że wiedzę o tym wszyscy decydenci i NFZ znają, nikt nie chce dostrzec faktu, że zmieniła się struktura chorych, że co druga osoba hospitalizowana to senior, i że ta sytuacja wymaga jak najszybszych zmian. ? Dla ich potrzeb nie są przystosowane ani oddziały internistyczne, ani kardiologiczne, ani chirurgiczne ? podkreśla Profesor.

Jak rozumieć to, że nie są przystosowane? Nie ma na nich odpowiednio wyszkolonego personelu, nie ma konsultantów geriatrów. Nie ma nawet opracowanych standardów postępowania tak, jak jest to w innych dziedzinach medycyny. W dodatku problemem, o którym się nie mówi, a który przecież istnieje, jest opieka nad starszymi ludźmi. Najczęściej spada ona wyłącznie na rodzinę, która rzadko daje radę sprostać takiej sytuacji. Profesor marzy o tym, by opieka zdrowotna dla seniorów była tak dobrze zorganizowana jak opieka neonatologiczna.

Praca lekarza to układanie puzzli

Takie skojarzenie nasunęło się Profesorowi, gdy ileś lat temu układał ze swoimi dziećmi puzzle. Mozaikowa układanka, która wiedzie od jednego elementu do pełnego obrazka. Lekarz od opisywanych i stwierdzanych objawów, jak po nitce do kłębka, musi dojść do diagnozy i sposobu leczenia. ? Jak w puzzlach, od wywiadu z pacjentem i jego rodziną (najlepiej, gdy przynajmniej podczas pierwszej wizyty jest z pacjentem ktoś z rodziny), czyli pierwszego elementu, można poznać jego wcześniejsze problemy zdrowotne, określić rozpoznanie, diagnostykę i zaordynować optymalną w tym konkretnym przypadku terapię ? mówi Profesor.

W telewizji jest kilka seriali lekarskich. Dziennikarze lubują się w porównywaniu profesora Grodzickiego do doktora House?a. To wyjątkowo irytuje, bo przecież on nie chce być podobny do żadnej serialowej, wymyślonej postaci! A już na pewno nie do mało sympatycznego i zupełnie nierealnego House?a. „Ja, jakbym był dobrym lekarzem, to nie chciałbym, żeby nazywano mnie jak jakiegoś doktorka z serialu, mającego niewiele wspólnego z rzeczywistością…? ? napisał jeden z internautów, gdy właśnie Profesorowi imputowano owe podobieństwo. Nawet hobby Profesora jest dalekie od pasji House?a. Uwielbia narty, góry. Żadna gra na skrzypcach, czy na jakimkolwiek innym instrumencie!

Niezwykły profesor. Tomasz Grodzicki

Od roku 2001 prof. Tomasz Grodzicki kieruje obecną kliniką. Od tego też roku klinika zmieniła swoją strukturę. Najpierw powstała w wyniku połączenia I Katedry Chorób Wewnętrznych z Katedrą Gerontologii i Medycyny Rodzinnej. Do tej struktury w roku 2002 została włączona nowo powstała Klinika Leczenia Bólu, Opieki Paliatywnej i Farmakologii Klinicznej. Obecna struktura Oddziału Klinicznego Klinik Chorób Wewnętrznych obejmuje pododdziały: Oddział Chorób Wewnętrznych i Geriatrii, Oddział Reumatologii, Oddział Leczenia Bólu i Opieki Paliatywnej i Oddział Toksykologii oraz szereg poradni specjalistycznych. ? Nasz ośrodek jest największym w Polsce ośrodkiem geriatrycznym ? podkreśla z dumą Profesor. ? Standardy wypracowywane w tym szpitalu powoli, częściowo stają się standardami dla całego kraju.

Profesor kieruje też Poradnią Immunologii i Chorób Rzadkich. I tu paradoks. Poradnia ta działa tylko dzięki dobrej woli Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie, w którym się znajduje, gdyż nie otrzymuje na swoją działalność żadnych pieniędzy z NFZ. Dlaczego? ? Bo NFZ rozlicza tylko konkretne choroby, a nie wcześniejsze myślenie o nich. Rozlicza rozpoznanie. Nie ma rozpoznania, nie ma finansowania! Przypadki niejasne nie są wyceniane. Gdy pacjent w końcu trafi do szpitala, to rozliczamy to w ramach budżetu na jego leczenie. W przeciwnym przypadku ? ze środków szpitala i uczelni. Korzystamy także ze środków na badania naukowe. W oparciu o konkretne przypadki powstają potem publikacje ? mówił w jednym z wywiadów Profesor. A przecież pieniędzy nie trzeba wiele. To 100-150 tysięcy złotych rocznie.

No, Panie Profesorze, chyba jednak taki ?zupełnie zwyczajny? to Pan nie jest. A przecież w tym krótkim szkicu wielu spraw, którymi Pan Profesor się zajmuje, w które z ogromnym zaangażowaniem się włącza, nie sposób było ująć. Jak choćby zmiany w programach specjalizacji lekarskich, włączenie do każdej specjalizacji podstawowych kursów z geriatrii…

[notification type=”information” title=”Prof. dr hab. med. Tomasz Grodzicki”]Kierownik Katedry Chorób Wewnętrznych i Gerontologii Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum, specjalista krajowy w dziedzinie geriatrii, dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum ds. klinicznych. Ponadto jest członkiem m.in. European Society of Hypertension, International Society of Hypertension, American Society of Hypertension, European Academy for Medicine of Ageing, Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego, autorem ponad 200 doniesień naukowych o charakterze oryginalnym i poglądowym, w tym kilkunastu monografii z dziedziny nadciśnienia i geriatrii (m.in. ?Nadciśnienie tętnicze. Poradnik dla lekarzy rodzinnych?, ?Terapia nadciśnienia tętniczego?, ?Geriatria z elementami gerontologii ogólnej?, ?Kardiologia geriatryczna?). Warto też wspomnieć o licznych stażach zagranicznych Profesora, m.in. w Departament of Hypertension, Leuven, Belgia; Departament of Geriatrics, Hammersmith Hospital, Anglia; Hypertension Division, A. Ochsner Foundation, New Orleans, USA. Ponadto Profesor brał udział w programach badawczych w dziedzinie nadciśnienia ? SYST-EUR (Isolated Systolic Hypertension Trial in the Elderly), EPOGH (European Project on Genetics in Hypertension), HYVET (Hypertension in the Very Elderly Trial). Profesor jest redaktorem naczelnym kwartalnika ?Gerontologia Polska? [/notification]

Artykuł Tomasz Grodzicki – profesor polskiej geriatrii pochodzi z serwisu Świat Lekarza.