Drugiego czerwca 1979 roku siedziałem przed ołtarzem na Placu Zwycięstwa, w kościelnej służbie medycznej, jako pomocnik mojej Mamy, lekarki. Miałem 19 lat, za sobą traumę krwi Gdańska i Radomia.
Kiedy padły papieskie słowa: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi”, najpierw zapadła cisza. Dopiero po kilku sekundach wybuchła burza oklasków.
Do domu wróciliśmy pieszo, świadomi, że coś się wydarzyło i że coś jeszcze się wydarzy. Naiwnie wierzyliśmy, że zmiana w Polsce nastąpi już w dalszej części pielgrzymki – tak się nie stało.
Dziś przypominam tamtą historię, będąc pod wrażeniem skali społecznej mobilizacji wywołanej przez Łatwoganga za sprawą zbiórki na rzecz dzieci z nowotworami.
Mam poczucie, że znaczenie tego wydarzenia może okazać się większe, niż dziś sądzimy. Nie wiemy jeszcze, czym się to objawi, bo burze mają to do siebie, że są głośne, lecz trwają krótko. Społeczne potrzeby, drzemiące teraz w naszych głowach, muszą dojrzeć do publicznej werbalizacji.
Socjologowie potwierdzą, że w polskiej skali głos miliona obywateli wystarczy do zapoczątkowania zmian politycznych. Problem w tym, że politycy nie rozumieją ani Łatwoganga, ani jego mediów, ani potrzeb jego zwolenników.
Zastanówmy się, co nam powiedziało pokolenie „Z” masowo popierając zbiórkę Łatwoganga i goląc głowy? Z pewnością, że jest bardzo wrażliwe na los innych, ma dość poczucia samotności i obojętności, chce pomagać, a nie pozostawiać słabszych na pastwę losu, jest gotowe do działania w wielkiej grupie i potrafi ją zorganizować bez wychodzenia z domu. Jednocześnie ceni swoją niezależność i autentyczność.
Nie jestem pewny, czy te wartości są dziś wystarczająco silnie akcentowane przez całą polską klasę polityczną. Wątpię, czy spory historyczne, filozoficzno-obyczajowe i konfrontacja wojenna jako generator wzrostu gospodarczego tworzą wymarzony program na życie dla młodych ludzi.
Dlatego moim zdaniem jest tylko kwestią czasu, kiedy pokolenie Łatwoganga napisze wizję nowej Polski, a potem nowej Europy.
Pytanie brzmi, kiedy to pokolenie przerwie ciszę po raz drugi, by tę wizję nam przedstawić?
Paweł Kruś
